Δεν αμφισβητώ το πόσο με αγάπησες,

Δεν αμφισβητώ το πόσο με αγάπησες,



Αμφισβητώ το πόσο μπορείς να αγαπάς ...



Κι αυτό με πονά...

Δεν αμφισβητώ το πόσο με αγάπησες,

Δεν αμφισβητώ το πόσο με αγάπησες,



Αμφισβητώ το πόσο μπορείς να αγαπάς ...



Κι αυτό με πονά...

Η διαθήκη μου

Η διαθήκη μου

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.


Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .


Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πoλυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.


Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες
ατέλειωτες τις παρελάσεις
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.


Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.


Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.


Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.

Μιχάλης Κατσαρός

Αναρτήθηκε από ανάγερτος στις 7:28 μ.μ.

Η διαθήκη μου

Η διαθήκη μου

Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.


Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .


Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πoλυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.


Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες
ατέλειωτες τις παρελάσεις
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.


Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.


Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.


Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.

Μιχάλης Κατσαρός

Αναρτήθηκε από ανάγερτος στις 7:28 μ.μ.

Ο Κυρίαρχος Ασάλευτο σώμα

Ο Κυρίαρχος

foto   jaroslaw kubicki

Κυρίαρχος θα γίνεις μόνο, αν επιβληθείς στον εαυτό σου και νοιώσεις την αγάπη του όπως δυο χέρια ζεστά που ακουμπούν τα χέρια σου την ώρα  που κοιμάσαι. Διαφορετικά, κυρίαρχος θα είσαι μόνο στις ψυχές και τις ζωές των φοβισμένων ανθρώπων που σε περιτριγυρίζουν κι αυτό για λίγο, για πολύ λίγο  μέχρι τη στιγμή που η απόγνωση λεηλατήσει το μυαλό σου.  

Γιατί η απόγνωση του κυρίαρχου, είναι η απόγνωση της μύγας σ’ ένα δωμάτιο κλειστό γεμάτο ακαθαρσίες που απεγνωσμένα,

αφού χορτάσει από βρωμιά, ψάχνει ένα μέρος  να αναπνεύσει καθαρό αέρα γνωρίζοντας πως το τέλος της είναι κοντά και  μέσα στα σκατά που την εξέθρεψαν.

ανάγερτος

Ασάλευτο σώμα

Αψίδες, κοχλίες, δυό χέρια ασπίδες φυτρώνουν στη γη

Κοιλάδα ροδομέθυστη

Ποτίζεις αίμα το σπαθί στη μάχη με τους δαίμονες

Μαρτύριο ο θάνατος, μαρτύριο κι η ζωή

Δεξιά ζερβά η ζυγαριά μια χαμηλά και μια ψηλά

Δάφνινο στεφάνι

Αγκαθωτός ο πόνος πάνω σου με δίχως νικητή να στεφανώσεις

Στοιχειωμένο ποτάμι στην ορμή του χρόνου

Ακούμπησε τα χείλη σου στο ασάλευτο το σώμα

Εκλιπαρεί η ερημιά

Εκλιπαρεί το χώμα

 ανάγερτος

Αερογέφυρες

Αερογέφυρες

Χάθηκες

ποῦ στριφογυρνᾶς;

Πέρνα καμιὰ φορὰ ἀπὸ τὸν ὕπνο μου

συνήθως εἶμαι ἐκεῖ

ἐκτὸς ἂν κλαίει τὸ φεγγάρι

ὁπότε βγαίνω στὸ μπαλκόνι

τὸ διότι νὰ ρωτήσω τὶ συμβαίνει.

Πέρνα καμιὰ φορά.

Μπὲς ἀπ᾿ τὸ πλάι στάσου

κάτω ἀπὸ τὸ γεφυράκι τῆς παλάμης μου

ἀπ᾿ ὅπου ἥσυχα κυλάω.

Ἐκτός ἂν ἔχει ὁλότελα μαυρίσει τὸ νερὸ

ἂν ψόφησαν κι οἱ πέτρες

ἂν ἔχει μολυνθεῖ καὶ ὁ βυθὸς

ὁπότε θὰ μὲ βρεῖς

στοῦ σεντονιοῦ τὶς ὄχθες.

Μὴ φοβᾶσαι.

Πάρε μαζὶ σου ἂν θὲς γιὰ σιγουριὰ

καὶ τὴν ἀπαίτηση νὰ μὴ σ᾿ ἀγγίξω διόλου

ἀνανέωσε καὶ τὴ ληγμένη ἄδεια

νὰ σὲ κοιτῶ

καὶ σοῦ ὑπόσχομαι

ἐγκαίρως νὰ ξυπνήσω

ὥστε νὰ μὴ σὲ πάρει εἴδηση

ὁ ὕπνος σου ὅτι λείπεις.

Κική Δημουλά

Αναρτήθηκε από ανάγερτος στις 11:05 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αερογέφυρες

Αερογέφυρες

Χάθηκες

ποῦ στριφογυρνᾶς;

Πέρνα καμιὰ φορὰ ἀπὸ τὸν ὕπνο μου

συνήθως εἶμαι ἐκεῖ

ἐκτὸς ἂν κλαίει τὸ φεγγάρι

ὁπότε βγαίνω στὸ μπαλκόνι

τὸ διότι νὰ ρωτήσω τὶ συμβαίνει.

Πέρνα καμιὰ φορά.

Μπὲς ἀπ᾿ τὸ πλάι στάσου

κάτω ἀπὸ τὸ γεφυράκι τῆς παλάμης μου

ἀπ᾿ ὅπου ἥσυχα κυλάω.

Ἐκτός ἂν ἔχει ὁλότελα μαυρίσει τὸ νερὸ

ἂν ψόφησαν κι οἱ πέτρες

ἂν ἔχει μολυνθεῖ καὶ ὁ βυθὸς

ὁπότε θὰ μὲ βρεῖς

στοῦ σεντονιοῦ τὶς ὄχθες.

Μὴ φοβᾶσαι.

Πάρε μαζὶ σου ἂν θὲς γιὰ σιγουριὰ

καὶ τὴν ἀπαίτηση νὰ μὴ σ᾿ ἀγγίξω διόλου

ἀνανέωσε καὶ τὴ ληγμένη ἄδεια

νὰ σὲ κοιτῶ

καὶ σοῦ ὑπόσχομαι

ἐγκαίρως νὰ ξυπνήσω

ὥστε νὰ μὴ σὲ πάρει εἴδηση

ὁ ὕπνος σου ὅτι λείπεις.

Κική Δημουλά

Αναρτήθηκε από ανάγερτος στις 11:05 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια: