λίγο πριν το σφύριγμα αναχώρησης: Θάνος Πάσχος

 Στα μάτια σου η ωραία σιωπή..
ο ήλιος
πίσω από τις βλεφαρίδες σου
κρύβεται,
στις γρίλιες του έρωτα
ο πόθος,
περιπλανώμενος μουσικός
(τρελά περιφερόμενος σκόπιμα)
στα στενά σοκάκια
της ψυχής και του έρωτα,
ένα μυστικό
που ξέρω μόνο εγώ
γιατί περπατώ μ’ ένα λουλούδι στο χέρι
να σε βρω
μέσα στη σιωπή σου..
..δεν έχω παρά ένα δάκρυ γιατί είμαι θνητός να στάξω στην αγάπη για σε κι αυτή θ' ανθίσει.. χρυσοφλόγο ηλιοβασίλεμα
.. στα μάτια σου,
η ωραία σιωπή..

Άνοιξα τα μάτια απ’ άρωμα νύχτας
αστέρια έσταζαν αγάπη και έβρεχαν τα μάτια μου
λευκό σύννεφο σκούπισε τον ιδρώτα της ψυχής
ήμουν μέσα στην αγκαλιά σου βαθιά εξορισμένος..

Κοιμήσου αγάπη μου κοιμήσου
κάθε απόψε σ’ αγιάζει η νύχτα
άφησε τα πέντε δάκτυλα μου
να κρατήσουν το χέρι σου στην νυχτερινή πορεία
προς το όνειρο
και καθένα απ’ αυτά θα κτυπάει
ένα πλήκτρο των αισθήσεων που ζητάει
άγγιγμα τρυφερά σίγουρο,
κοιμήσου αγάπη μου κοιμήσου
κάθε απόψε γεννιέται η αγάπη
δεν είσαι μόνη σου στο χρόνο των θαυμάτων..

Nα τον αγαπώ ...

Nα τον αγαπώ ...

(Αφιερωμένο σε κάποιο "Ονειροδρόμιο")

Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς. Πάλεψα και δε γίνεται να ξεριζώσω μιαν αγάπη ριζωμένη, όπως δε γίνεται να φυτέψεις με τη βία στην καρδιά έναν έρωτα.
Μεγαλοδύναμε Κύριε, τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς. Για αυτό δώσε μου τη δύναμη να τον αγαπώ έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:

Να τον αγαπώ χωρίς προσδοκία, χωρίς απαίτηση, χωρίς σύγκριση, χωρίς παζάρι, χωρίς γκρίνια, χωρίς οργή, χωρίς αδημονία.
Να τον αγαπώ και να μην τον κατασκοπεύω, να μην τον εκβιάζω, να μη προσπαθώ να με θαυμάσει, να μη προσπαθώ να με λυπηθεί.
Να αποζητώ το καλό του όσο και το δικό μου καλό, και να μη θυμώνω όταν αυτά τα δύο δε συμπίπτουν.
Να αντέχω να περιμένω, να αντέχω να μη μοιάζει με ίνδαλμά μου, να αντέχω να μου ανατρέπει τα όνειρά μου.
Να δέχομαι να μη με καταλαβαίνει έτσι όπως το εννοώ εγώ. Να δέχομαι να μη τον καταλαβαίνω έτσι όπως το εννοώ εγώ. Να τον χαίρομαι περισσότερο από όσο του παραπονιέμαι, να τον χαίρομαι χωρίς να τον διορθώνω. Να τον θαυμάζω χωρίς να υπολογίζω πως θα τον κακομάθω. Να γίνομαι περισσότερο σπλαχνική παρά δίκαιη. Να μη του φωνάξω ποτέ πως μετάνιωσα.

Μεγαλοδύναμε φώτισέ με με την αγάπη την ελεύθερη, την αγάπη την σταυρωμένη. Να δραπετεύσω από την δυναστεία του έρωτά μου, από την αλαζονεία της γνώμης μου, από την ζητιανιά του κορμιού.
Να κάνω καρτερία στην απόρριψη, υπακοή σε αυτό που δεν καταλαβαίνω. Να λυγίζω στην άγνοια και την αδυναμία μου.
Να τον κερδίσω μονάχα αγαπώντας τον. Απλά και αληθινά. Απλά και ήσυχα. Αφού η αγάπη η καθαρή είναι πάντα, πάντα αμοιβαία.

Μάρω Βαμβουνάκη.

Μορφές Αγάπης

Μορφές Αγάπης

Κάποια στιγμή με ρώτησε κάποιος τι αγαπάω και γιατί. Αυτή η ερώτηση, αν πραγματικά αγαπάς κάποια πράγματα, δεν είναι δύσκολη. Είναι ωστόσο πολύπλοκη! Θα προσπαθήσω λοιπόν ν’ απαριθμήσω ποιους και τι αγαπάω, αλλά κυρίως γιατί.

Αγαπάω τη μάνα μου γιατί μάνα είναι μόνο μία. Όσες διαφωνίες κι αν έχουμε πάντα τα βρίσκουμε. Χωρίς αυτή νιώθω ανασφάλεια και δεν κάνω βήμα. Την αγαπάω γιατί ήταν πάντα εκεί στα εύκολα και στα δύσκολα. Την αγαπάω γιατί έκανε τα πάντα για να μεγαλώσει εμένα και τον αδερφό μου με αρχές. Την αγαπάω γιατί πάντα με στήριζε σ’ ότι ήθελα να κάνω, γιατί στήριζε το είναι και τα πιστεύω μου. Την αγαπάω γιατί είναι η μία και μοναδική κι είναι η πρώτη αγάπη της ζωής μου.

Αγαπάω τον πατέρα μου γιατί μου έμαθε τι θα πει καλός οικογενειάρχης. Για τον τρόπο που κοιτάζει τη μάνα μου μετά από 37 χρόνια γάμου. Τον αγαπάω επειδή ήθελε πάντα το καλύτερο για ‘μας κι έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να το έχουμε. Γιατί είναι έξυπνος και δημιουργικός και με δίδαξε ότι το να δουλεύεις σκληρά το κάνεις πάνω απ’ όλα για ‘σένα. Τον αγαπάω γιατί βλέπω τη λατρεία και το καμάρι με το οποίο με κοιτάζει. Επειδή ακόμα κι αν δεν πούμε πολλά ξέρουμε τι σκέφτεται ο άλλος.

Αγαπάω τον αδερφό μου όχι γιατί πρέπει, γιατί έτσι νιώθω. Γιατί ξέρω ότι με εμπιστεύεται όσο κανέναν.



Αγαπάω τον πρώην μου γιατί μου έχει προσφέρει μερικές απ’ τις πιο όμορφες και δημιουργικές στιγμές της ζωής μου. Γιατί ακόμα κι αν δεν συμφωνούσε σε ότι διάλεγα δεν μου το έλεγε και με άφήνε ν’ ακολουθήσω το δρόμο εκείνο που εγώ θεωρούσα σωστό. Τον αγαπούσα γιατί με έβαζε για ύπνο, γιατί με πρόσεχε, γιατί δεν μου χάλαγε το χατίρι. Τον αγαπάω γιατί ήταν καλός, συντροφικός, με χιούμορ και παρά το ότι ήταν γκρινιάρης, ήταν ευαίσθητος και ήθελε με όλους να τα έχει καλά.

Αγαπάω τη Έφη γιατί είναι πάντα εκεί χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα. Γιατί έχουμε μοιραστεί τις καλύτερες και τις χειρότερες στιγμές μας. Γιατί ότι και να γίνει ξέρω ότι πάντα θα είναι, ακόμα και για να κλάψω στον ώμο της και ξέρω ότι μπορώ να της εκμυστηρευτώ τα πάντα. Την αγαπάω γιατί ακόμα κι αν έχουμε μέρες να βρεθούμε ή να μιλήσουμε ξέρω ότι η μία σκέφτεται την άλλη. Γιατί όταν μ’ αγκαλιάζει ή με κοιτάζει νιώθω την αγάπη της και την τρυφερή ζεστασιά της. Την αγαπάω γιατί απλά σαν αυτή δεν θα υπάρξει καμία.


Αγαπάω τη Μαριαλένα αν και πολλές φορές κοιτάει πρώτα την πάρτι της, ξέρω ότι είμαι ο μόνος άνθρωπος που του εμπιστεύεται τα πάντα. Που θα ζητήσει τη συμβουλή του ακόμα κι αν δεν την ακολουθήσει. Την αγαπάω για την τρέλα που κουβαλάει και γιατί μερικές φορές όταν έχω προβλήματα, καταλαβαίνει ότι δεν χρειάζομαι κάποιον να με συμβουλέψει ή να με κρίνει, αλλά κάποιον να μ’ ακούσει. Γιατί όσο χοντροκομμένα κι αν της πω την άποψή μου, καταλαβαίνει τι εννοώ χωρίς να με παρεξηγεί.


Αγαπάω τον Παλαμάκια ( Γιάννη) γιατί από μικρό παιδί είμαι κοντά του. Ακόμα κι όταν είναι μακριά μπορώ να καταλάβω πότε με σκέφτεται. Τον αγαπάω γιατί δεν περιμένει πότε θα τον πάρω εγώ τηλέφωνο. Ξέρει ότι είμαι πηγμένη και το κάνει εκείνος για ‘μένα, όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί το θέλει. Τον αγαπάω γιατί δεν με παρεξηγεί και γιατί ξέρει ο ένας για τον άλλο στην πραγματικότητα περισσότερα απ' όσα λέμε.



Αγαπάω όλους αυτούς που έχουν “φύγει”. Γιατί παρά το μικρό ή το μεγάλο τους πέρασμα από τη ζωή μου αποτέλεσαν κομμάτι της. Γιατί με άφησαν να μπω στη δική τους και να προσθέσω ένα λιθαράκι που ίσως κάτι ν’ άλλαξε από τις δικές τους. Γιατί ακόμα κι αν δεν είναι πια εδώ η παρουσία τους με συντροφεύει κάθε στιγμή.

Αγαπάω τη θάλασσα γιατί με γαληνεύει. Γιατί την κοιτάζω κι αποκτάω πάλι την ηρεμία μου. Γιατί με κάνει να πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλύτερα. Γιατί πάντα μετά την τρικυμία έρχεται η μπουνάτσα.

Αγαπάω τη μουσική γιατί με εκφράζει. Γιατί με κάνει να ταξιδεύω και να νιώθω τα πόδια μου να πατάνε πιο δυνατά στο έδαφος. Γιατί με βοηθά να εξωτερικεύω τη χαρά και τη λύπη μου, το θυμό, την οργή, την αγανάκτησή μου και πάνω απ’ όλα την ίδια την αγάπη. Γιατί πολύ απλά με παρασύρει στο ρυθμό της.

Αγαπάω τα βιβλία γιατί κρατάνε το μυαλό μου ξύπνιο. Γιατί κάνουν τη φαντασία μου να οργιάζει και να πλάθει όμορφες εικόνες που ούτε η ίδια η φύση δεν θα μπορούσε. Γιατί με χαλαρώνουν και κάνουν τον χρόνο να περνάει χωρίς καν να το καταλαβαίνω.

Αγαπάω τα παλιά anime γιατί μου θυμίζουν κάτι απ’ τα χρόνια που έφυγαν. Γιατί κάνουν το παιδί μέσα μου να ξυπνάει. Γιατί μου πέρασαν μηνύματα ανεξίτηλα στη μνήμη, όπως ότι ακόμα κι οι σταγόνες τις βροχής μπορούν να σπάσουν πέτρες. Γιατί μ’ αυτά έκλαψα και γέλασα πρώτη φορά και γιατί μ’ αυτά σαν παιδί αντιλήφθηκα πτυχές τις ενήλικης ζωής.

Αγαπάω τη δουλειά γιατί με κρατάει σε εγρήγορση. Γιατί με κάνει να συνειδητοποιώ ότι τίποτα δεν σου χαρίζεται. Ότι πρέπει να διεκδικήσεις για να πετύχεις. Την αγαπάω γιατί δεν τη φοβάμαι και ξέρω πως θα μ’ ανταμείψει.

Αγαπάω όμως και τις διακοπές που με χαλαρώνουν και με παρασύρουν μακριά απ’ τα συνηθισμένα. Γιατί με οδηγούν σε νέα μέρη και κατ’ επέκταση σε νέους ανθρώπους.



Αγαπάω τη Μυτιλήνη γιατί είναι το πιο όμορφο μέρος που έχω δει. Γιατί καταφέρνει να με καθηλώνει και να με κάνει να σκέφτομαι ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο όμορφος απ’ όσο δείχνει.



Αγαπάω το θεό γιατί έφερε στο δρόμο μου ανθρώπους και καταστάσεις που με βοήθησαν να καταλάβω πια πραγματικά είμαι.

Αγαπάω πάνω απ’ όλα την ίδια τη ζωή, γιατί μέσα απ’ τα καλά και τα άσχημα, τα εύκολα και τα δύσκολα, τα σωστά και τα λάθος, με έμαθε να κάνω επιλογές, να δέχομαι συνέπειες, να διεκδικώ και να κερδίζω.

Και σίγουρα αγαπάω κι άλλο κόσμο κι άλλα πράγματα θα έπαιρνε όμως πολλές σελίδες για να τα περιγράψω. Ίσως κι αυτούς κι αυτά που ανέφερα να τ’ αδίκησα με τα λόγια γιατί πολύ απλά κάποια πράγματα δεν περιγράφονται με λέξεις.

Και τελικά ποια είναι η ουσία;
Ν’ αγαπάς όλο τον κόσμο! Ν' αγαπάς το κάθε τι μικρό κι ασήμαντο. Είτε είναι καλός είτε είναι κακός μαζί σου κάτι σου προσφέρει. Προσθέτει ένα ακόμα μάθημα στον κύκλο της ζωής σου. Και πρέπει αν είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό! Γιατί από κάθε τι μικρό μπορεί να κερδίσουμε κάτι μεγάλο χωρίς καν να το καταλάβουμε. Εσείς τι και ποιους αγαπάτε πραγματικά; Αν το σκεφτείτε θα δείτε ότι είναι πολλοί και πολλά

Stelinaki 2/1/2008

Αναρτήθηκε από Stelinaki στις 11:24 π.μ.

Κι αν έχω κάψει ότι σε θυμίζει..& αν έχουν κλείσει τις καρδιάς μου οι πληγές..πάντα σε γυρνάει κάτι απ'το χθές..& αν έχω σβήσει όλα τα σημάδια...

Κι αν έχω κάψει ότι σε θυμίζει..& αν έχουν κλείσει τις καρδιάς μου οι πληγές..πάντα σε γυρνάει κάτι απ'το χθές..& αν έχω σβήσει όλα τα σημάδια...

Τελικά το να τακτοποιείς το σπίτι δεν είναι και τόσο ανώδυνο σπορ...
κρύβει κινδύνους που δεν μπορείς να φανταστείς...
έτσι εκεί που καθάριζα τα συρτάρια από χρόνων παλιές μαζεμένες μαλακιούλες, να σου στον πάτο το αντικείμενο που θα με γύριζε ...πολύ πίσω...5 χρόνια πριν...

"καλά ταξίδια μάτια μου στις θάλασσες του κόσμου - 27/03/2004" έγραφε πάνω στο αυτοκόλλητο η κασέτα που ανακάλυψα 5 χρόνια μετά την εγγραφή της και που ποτέ δεν κατάφερα να στην δώσω. Ποτέ δεν την άκουσα. Χάθηκε έτσι ξαφνικά όπως την έγραψα. Έκανα το σπίτι άνω κάτω για να την βρω. Ακόμα αποτελεί μυστήριο το πως βρέθηκε μέσα σ' εκείνο το συρτάρι πίσω και κάτω από παλιά περιοδικά, λογαριασμούς, γράμματα, παλιούς φορτιστές κινητών και ευχετήριες κάρτες από τις ξαδέρφες μου στην Αυστραλία.

Τα μάτια μου άστραψαν όταν την είδα...ναι ήξερα τι ήταν...ήξερα για ποιον την είχα γράψει...δεν ήξερα όμως πως βρέθηκε εκεί και γιατί μου φανερώθηκε μετά από τόσα χρόνια...

την έβαλα στο κασετόφωνο...

η φωνή του Μητροπάνου γέμισε το δωμάτιο στο "λούνα πάρκ" από την "παράγκα του αιώνα" του Θάνου Μικρούτσικου και συνέχισε με τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου...(καταπληκτικά κομμάτια)

κάθε τραγούδι και μια ανάμνηση...εσύ θυμάσαι άραγε;

νύχτες ολόκληρες…. να σκέφτομαι πότε θα έρθει η επόμενη μέρα να έρθω στο σπιτάκι σου στα Πετράλωνα να σε δω κι όμως τότε για μας ο κόσμος όλος ήταν δικός μας...
να γελάς με τα αστεία μου...να με κοιτάς στα μάτια και να νοιώθω βασίλισσα του κόσμου...
ατέλειωτες βόλτες αγκαλιά κάπου μέσα στο Θησείο ...
ατέλειωτα χιλιόμετρα μόνο για να σε δω...να κοιμηθούμε μαζί και να φύγουμε το πρωί ο καθένας στη δουλεία του...
ένας ερωτάς που παίχτηκε σε πολλές πράξεις και που τελείωσε ξαφνικά όπως ξεκίνησε...

γαμώτο...γιατί οι όμορφες στιγμές της ζωής μας τελειώνουν κάποτε;

δεν σου το είπα ποτέ, όμως εσύ ήσουν ο πρώτος μου ερωτάς, ο μεγαλύτερος και ο πιο αληθινός...

μακάρι να μπορούσα να σου το πω...έστω και τώρα...

μακάρι να μπορούσα να γυρίσω τα χρόνια πίσω...

μακάρι να είχαν συμβεί διαφορετικά τα πράγματα...

μακάρι...

να σαι καλά όπου κι αν είσαι...

Αναρτήθηκε από Stelinaki στις 10:51 π.μ.

Της θάλασσας οι ψίθυροι....

Της θάλασσας οι ψίθυροι....

Σε ένα τέτοιο μέρος θα ήθελα να ζήσω. Να ξυπνάω τα πρωινά και να γεμίζουν τα μάτια μου θάλασσα. Να μην με αγγίζει τίποτα από την ανθρώπινη τέχνη του θεάτρου. Κουράστηκα να ακούω και να διαβάζω για τα «πρέπει» και τα «θέλω».
Με κούρασαν τα μάυρα και τα γκρι χρώματα σας άνθρωποι της γης. Κουράστηκα να παρακολουθώ τις συζητήσεις σας για το πόσο καλοί πρέπει να είμαστε, πόσο άνθρωποι πρέπει να είμαστε, πόσο μεγάλες καρδιές πρέπει να καλλιεργήσουμε. Λες και είναι μπανανιές....και έχουν τρόπο καλλιέργειας που τον διαβάζεις και μαθαίνεις. Κουράστηκα να βλέπω τόσους καλούς μαζί!!!
Είναι σαν να πίνεις καφέ με πολύ ζάχαρη....Σε λιγώνει και σε χαλάει.Όχι δεν θέλω να πάρω μέρος σε όλο αυτό το θέατρο.
Προτιμώ να ψάχνομαι μόνη. Να κοιτάω βαθιά μέσα μου. Να ακούω τους ψιθύρους της δικής μου καρδιάς. Να ταξιδέψω στις δικές μου θάλασσες με τα δικά μου σκαριά, τα δικά μου κατάρτια.
Να ακούω μόνο τους ψιθύρους της θάλασσας.
Να γαληνεύω...

Αναρτήθηκε από Stelinaki στις 4:32 π.μ.

Για σένα...

Για σένα...

Γέρνεις στην αγκαλιά μου

και νιώθω ξαστεριά..

κι ας εισαι τώρα μακριά,

στα όνειρά μου ζεις..

υπάρχεις..

πλάι μου αναπνέεις..

εισαι γλυκια δροσιά

που με ανανεώνει..

εισαι η πιο όμορφη παρουσία στη ζωή μου..

εισαι η υπέροχη σχέση της ζωής μου..

εισαι το σ'αγαπώ που ξημερώνει

Έλα και πάρε με αγκαλιά,

να γίνει ο χειμώνας καλοκαίρι

να νιώσω τα χείλη σου

να νιώσω ζεστασιά

να σε κρατήσω σφιχτά..

να νιώσω ότι ζω...

να μου δώσεις ζωή...

Αναρτήθηκε από Stelinaki στις 8:40 μ.μ.

Μου λείπεις

Μου λείπεις . . .

.......

.

.

.

.

.

.

.

.

.

" Μπορεί να μην είδα ποτέ

το γέλιο το δικό σου,

.

όμως άλλο δεν ένοιωσα

σαν το χαμογελό σου ! "

Ευχή μου , νάσαι μες το φως

κι΄ ολόλευκο ν΄ ανθίζεις ,

και στον Παράδεισο δροσιά

κι΄ άρωμα να σκορπίζεις . . .

.

.

Αναρτήθηκε από Διαβάτης στις 8:20 π.μ.