τύχΗ αΓάπΗ ζΩή ΕΡΩΤΑΣ

τύχΗ αΓάπΗ ζΩή ΕΡΩΤΑΣ



Τύχη δεν είναι να κερδίζεις μια στιγμή.

Τύχη είναι

Καλούς Φίλους να ‘χεις για Πάντα.

Αγάπη δεν είναι να αναπνέουμε μαζί

Αγάπη είναι

να Δίνεις και το Αίμα σου για μια Αναπνοή του.

Ζωή δεν είναι ένα ασφαλές κλουβί

Ζωή είναι

η Πίστη ότι τίποτα δεν είναι Ακατόρθωτο.

Έρωτας δεν είναι με μια γουλιά να ξεδιψάς

Έρωτας είναι

να μη σου επαρκούν οι Ποταμοί κι οι Θάλασσες μαζί.

ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Ένας παραμυθένιος έρωτας

μια αγάπη δυνατή,

που δε φοβάται τη σιωπή

που δε τη φτάνει η φυγή

Θέλω να μείνω να χορτάσω

το πιο βαθύ χαμόγελό σου

θέλω να τρέξω να φωνάξω

πως όσο ζούμε δε θ' αλλάξω!

Ένας παραμυθένιος έρωτας

πλασμένος στο μυαλό

κι όμως είναι εδώ

κι όμως του μιλώ!

Θέλω να μείνω να χορτάσω

το πιο βαθύ χαμόγελό σου

θέλω να τρέξω να φωνάξω

πως όσο ζούμε δε θ' αλλάξω!

Μόνο που ξέρω πως έχω εσένα

εσένα εδώ, 

θέλω μονάχα να σου πω σ' αγαπώ!

 

Αναρτήθηκε από Ιωάννα στις 2:14 μ.μ.

Διάφανο χάδι...( από τη Αννα Μπιθικώτση)

Αντί σιωπής - Αννα Μπιθικώτση

Αντί σιωπής - Αννα Μπιθικώτση

Ήμουν

Ήμουν ένα αγαπημένο ποίημα
στην τρυφερή αγκαλιά ενός παιδιού
γεννήθηκα
τα δάχτυλά του χάιδευαν τις λέξεις μου
τα δάκρυά του έπλεναν τις σελίδες μου


Έζησα δεκάδες καλοκαίρια
κλεισμένος σε εφηβικά συρτάρια
κάποτε ξεχασμένο
κάποτε τόσο μόνο
κι όμως έσταζα πάντα όλη μου τη δροσιά
σα νά'ταν η πρώτη φορά που με αγγίζαν
ανθρώπων μάτια
κάποτε μ'έκπληξη
κάποτε με λαχτάρα
κι ανάβλυζα πόνο αλλά και λύτρωση
κι ακούραστα φρόντιζα ψυχές με τη σιωπή μου


Με διάβασαν πολλές φορές
Μ'αγγίξανε δεκάδες χέρια
Με φίλησαν χείλη δροσερά
Με φρόντισαν ανάσες Έρωτα
Με γλύκαναν λέξεις αγάπης...
Με ανακάλυψαν
Με παίνεσαν
Με λάτρεψαν


Κι ύστερα
με εκπόρνευσαν
σε ποιητικές συλλογές με στοίβαξαν
σε παγωμένους τάφους εκδοτών
με κλείδωσαν
κι άρχισαν οι αμέτρητες ημέρες δόξας
και θανάτου...


Μυκονιάτης Αντώνης

ΜΑΥΡΗ ΚΑΙ ΛΕΥΚΗ ΚΑΙ ΠΟΡΦΥΡΗ....

ΜΑΥΡΗ ΚΑΙ ΛΕΥΚΗ ΚΑΙ ΠΟΡΦΥΡΗ....

Έστρεψα το βλέμμα, καθώς αργά σηκωνόμουν στα πόδια μου. 

Η Μήδεια στεκόταν εκεί χαμογελώντας, πολύ κομψή και χαριτωμένη φορώντας μια στενή, πορφυρή εσθήτα. 

Στο χέρι της υπήρχε ένα μικρό μαύρο ραβδί, ακόμα σηκωμένο. 

Τα βαθιά πορφυρά της μάτια συναντησαν τα δικά μου. 

"Θυμήθηκες!," είπε η Μήδεια. "Ο Γκάνελον είναι δικός μας ξανά. Με θυμάσαι... άρχοντα Γκάνελον;" 

Μήδεια, μάγισσα της Κολχίδας! 

Μαύρη και λευκή και πορφυρή, στεκόταν εκεί χαμογελόντας μου, με την παράξενή της χάρη να αναδεύει παλιές, ξεχασμένες αναμνήσεις στο αίμα μου. 

Κανείς, ο οποίος είχε γνωρίσει τη Μήδεια, δε θα μπορούσε ποτέ να την ξεχάσει εντελώς. 

Όχι, μέχρι να τελειώσει ο χρόνος.

Το απόσπασμα: Από τον Σκοτεινό Κόσμο του Χένρυ Κάτνερ. Το διήγημα βρίσκεται στα ελληνικά (Γ.Μπαλάνος) από τις εκδόσεις Locus7. 

Μπλεγμένο φεγγάρι

Μπλεγμένο φεγγάρι

Μπλεγμένο φεγγάρι στα σγουρά μαλλιά μου 

Μου είπε ότι στο δικό του ουρανό 

το φεγγαρι κρύφτηκε .

Και μεγαλόκαρδα ευχήθηκε

όταν ξυπνήσω ,

να το βρω μπλεγμένο στα μαλλιά μου. 

Τότε του φώναξα.

-Θα φανερωθεί!

δεν θα παραιτηθώ , θα ευχηθώ γι' αυτό !

τίποτα δεν με σταματά.

Καλό ξημέρωμα σε όλους τους ουρανούς .

κάτω από όμορφα φεγγάρια ..

..........με βροχή !

με δυνατούς αέρηδες !

Σε όλες τις πλεξούδες ,

μέσα στο μεθυστικό μαγικό ταξίδι , 

στις απόκρυες ,

Μάσκες , παλιάτσοι , αρλεκίνοι 

θα το δεις, πολλές φορές !

στις περούκες που θα γέρνουν ,

δίπλα στο πρόσωπό σου !

(Ναι έτσι γίνεται .

Δεν θα έχει την διάρκεια 

των αποκριάτικων γιορτών όμως!)

Θα φωτίζει περισσότερο !

Θα στολίζει τα ξημερώματα μας, 

Τα μαξιλάρια τα ζεστά μας,

τα υπόγεια της καρδιάς μας 

Τα σεντόνια τα τσαλακωμένα .

Θα είναι το φεγγάρι που 

θα το χαϊδέψουμε για λίγα δευτερόλεπτα 

την στιγμή που θα ορμίσει το φως του 

μέσα από το τρύπιο καπέλο ,

που φοράει στο κεφάλι του ο κλόουν 

την στιγμή που θα τρυπώσει το φως του 

από την χαραμάδα του παραθύρου μας.

Όταν θα ακούμε αυτό το σκοπό ,

που φώναξα και παρακάλεσα .

Θα το δούμε που θα γεννηθεί

και θα το αγγίξουμε μαζί .

Σήμερα , θα ανοίξω τα μαλλιά

και θα σκορπίσω σε όλους

τους διψασμένους μασκαράδες 

το φως του φεγγαριού . 

που Θα φωτίζει περισσότερο 

τα υπόγεια της καρδιάς μας