Μιχάλης Χατζηγιάννης Άγγιγμα ψυχής!!!

Εγώ μιλώ με προσευχές
Για σένα μάγισσά μου
Κι εσύ κεντάς τις ενοχές
Κέντημα στην καρδιά μου

Αν βρεις αγάπη ν’ αγαπάς
Σαν αίμα σου να την πονάς
Μη την προδώσεις.
Γιατί στο φως μιας αστραπής
Θα γίνει ο χρόνος δικαστής
Και θα πληρώσεις.

Εγώ σιωπώ μες τις φωνές
Και δένω την καρδιά μου
Κι εσύ μετράς τις αντοχές
Μάγισσα, μάγισσά μου

Με ένα άγγιγμα ψυχής
Άκουσε, άκουσέ με

Αν βρεις αγάπη ν’ αγαπάς
Σαν αίμα σου να την πονάς
Μη την προδώσεις.
Γιατί στο φως μιας αστραπής
Θα γίνει ο χρόνος δικαστής
Και θα πληρώσεις.

Εγώ μιλώ με προσευχές
Για σένα μάγισσά μου
Κι εσύ κεντάς τις ενοχές
Κέντημα στην καρδιά μου

''Τα λόγια της Βροχής''

''Τα λόγια της Βροχής''

Βρέχει..
Γράφουν το όνομα των ερωτευμένων
οι κύκλοι της βροχής.
Σβήνουν στη γη,
ποτίζουν το χώμα με Αθανασία...

 

Χούλιο Κορτάσαρ – Η Σύνθλιψη των Σταγόνων

Εγώ δεν ξέρω, κοίτα, είναι τρομερό το πως βρέχει.

Βρέχει όλη την ώρα, έξω πυκνά και γκρίζα, εδώ κόντρα στο μπαλκόνι με σταλαγματιές πηχτές και σκληρές, που κάνουν πλαφ και συνθλίβονται σαν γροθιές μιά μετά την άλλη, τί αηδία. 
Τώρα εμφανίζεται μια σταγονίτσα στο πάνω μέρος στο περβάζι του παραθύρου, μένει τρεμάμενη απέναντι στον ουρανό που την κομματιάζει σε χίλιες σβησμένες λάμψεις, μεγαλώνει και ταλαντεύεται, τώρα θα πέσει και δεν πέφτει, ακόμα δεν πέφτει.
Είναι κολλημένη με όλα της τα νύχια, δεν θέλει να πέσει και φαίνεται πως γατζώνεται με τα δόντια, ενώ της μεγαλώνει η κοιλιά, πια είναι μια σταγονάρα που κρέμεται μεγαλοπρεπής, και ξαφνικά, ωπ, να την, πλαφ, διαλύεται, τίποτα, ένας λεκές στο μάρμαρο.
Μα υπάρχουν κι αυτές που αυτοκτονούν που παραδίνονται αμέσως, εμφανίζονται στο περβάζι και την ίδια στιγμή πέφτουν, μου φαίνεται ότι βλέπω το τρέμισμα του άλματος, τα ποδαράκια τους ν’ απλώνονται και την κραυγή που τις μεθάει σ’ αυτό το τίποτα της πτώσης και της εξαφάνισης.
 Θλιβερές σταγόνες, στρογγυλές αθώες σταγόνες.
 Αντίο σταγόνες. Αντίο.

 Βροχή - Τσαρλς Μπουκόβσκι (Henry Charles Bukowski)

Μια συμφωνική ορχήστρα.
Παίζουν μιαν εισαγωγή του Βάγκνερ.

         Πιάνει βροχή.

Ο κόσμος παρατά τα καθίσματα κάτω απ’ τα δέντρα
και τρέχει στο υπόστεγο.
Οι γυναίκες τσιρίζουν, οι άντρες κρατούν την ψυχραιμία τους,
τα μουσκεμένα τσιγάρα πετιούνται.
Ο Βάγκνερ συνεχίζεται κι όλοι είναι κάτω απ’ το υπόστεγο.
Ακόμη και τα πουλιά αφήνουν τα δέντρα
κι έρχονται από κάτω.
Ακολουθεί η Ουγγρική Ραψωδία Νο 2 του Λιστ
και βρέχει ακόμη.
Μα, κοιτάξτε!
Ένας άντρας κάθεται μονάχος στη βροχή
ακούγοντας προσεκτικά.
Το κοινό τον προσέχει. Γυρίζουν και κοιτάνε.
Η ορχήστρα κοιτάζει τη δουλειά της.
Ο άντρας κάθεται μέσα στη νύχτα, στη βροχή,
ακούγοντας προσεκτικά.
Κάτι δεν πάει καλά μ’ αυτόν!(σχολιάζουν)
Κάθεται μέσα στη βροχή
Εκείνος ξέρει..
Ήρθε για ν’ ακούσει μουσική.

         Έτσι δεν είναι;



 Περίμενα καιρό, πολύ καιρό.
 Δεν είπα σε κανέναν λέξη. Δεν ήθελα κανένας να προσέξει ότι διψούσα κι ήθελα νερό. … 
Κι ήρθε από πάνου η εντολή να βρέξει.”(Παναγιώτης Κανελλόπουλος)

Κική Δημουλά: "Πλάγιος τρόπος"

Να έπεφτε η βροχή ραγδαία,
ευχόμουν. Να ξεσπάσει.
Θα μέναμ΄ έτσι πιο πολύ
μέσα στη στοά. Στην πρόφαση.

Στο βάθος "μπαρ",
καφέδες, ποτά,
πίκρες εν μέθη.
Πιο 'κει "Ραφείον",
καλλιτεχνικά της ζωής σας γυρίσματα,
μαντάρισμα του κενού σας
άψογο.
"Γραφείο μεσιτικο"πιο πέρα,
πωλήσεις, αγορές,
ευκαιρίες αισθημάτων,
αιωνιότητες.
Κι εδώ, που πιο πολύ σταθήκαμε,
της κάθε ανάγκης η βιτρίνα:
Χρωματιστά σαπούνια,
κορνίζες για διαρκείας πρόσωπα,
αλυσιδίτσες να τις σπάζει το ασυγκράτητο,
φανταχτεροί αναπτήρες
προσάναμμα το βλέμμα σου,
κι άφθονα καθρεφτάκια
νάχω το πρόσωπό σου
ισάριθμες φορές.

Γι αυτό ευχόμουν...

Μα η βροχή κι εσύ
ενάντια στην ευχή μου
πέφτατε.

 
Κάποτε θὰ ἀποδίδουμε δικαιοσύνη
μ᾿ ἕνα ἄστρο ἢ μ᾿ ἕνα γιασεμὶ
σὰν ἕνα τραγοῦδι ποὺ καθὼς βρέχει
παίρνει τὸ μέρος τῶν φτωχῶν
Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ!
Δῶς μου τὸ χέρι σου..
Δῶς μου τὸ χέρι σου..(Τάσος Λειβαδίτης)

Και πάντα η βροχή ήρεμη, σιωπηλή
τυλίγοντας τον κόσμο σ ένα γκρίζο, κουρελιασμένο πανί
σαν ένα χέρι που τόκοψαν και παν να το θάψουν.
ήρεμη, ταπεινή βροχή, γεμάτη συχώρεση...(Τάσος Λειβαδίτης)

 

 

-Μιχάλης Γκανάς, «Βροχή και άλλα κατακρημνίσματα»

Βροχή. Ψιχαλιστή ποτιστική δαρτή.
Υετός. Ομηρική βροχή.
Όμβρος. Αρχαία βροχή - καταρρακτώδης.
Βροχή και άλλα κατακρημνίσματα.
Χιών. Χιόνι κοκοροχιονο χιονονερο  Νιφετός.
Χάλαζα χαλάζι χαλαζόκοκκος.
(Σιούγκραβος στα όρη Τσαμαντά).
Υδατώδη ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα
αναντάμ παπαντάμ.
Προσφάτως τεχνητή βροχή
εσχάτως όξινη βροχή
προσεχώς κα-τα-κλυ-σμοςστην ποιητική συλλογη ''Α.
Κατά ζεύγη τα ζώα
κατά μόνας τα φυτά
κατά κρημνού οι άνθρωποι - αγεληδόν
Κατά μάνα κατά κύρη άλλωστε.
Τρέχουν τα δάκρυα βροχή.
Βροχή μου. Βροχούλα μουσκεμένη.
(το ποίημα ανήκει στην ποιητική συλλογή ''Αψινθος ''

Η βροχή και το κρίνο.
Οι τελευταίες μου λέξεις έχουν γίνει ένας κόμπος.
Όταν θάρθει το βράδυ, θα γίνουν βροχή.
Θα ποτίσω ένα κρίνο.
Κρατώ
από μνήμης το γέλιο σου. θα υφάνω μ’ αυτό
στο κρίνο ένα φόρεμα(Νικηφόρος Βρεττάκος)
 
Η βροχή(Νικηφόρος Βρεττάκος)
Είσαι βροχή. Καθώς πέφτεις
στην καρδιά μου είσαι έτοιμη
δαμασκηνιά ανθισμένη κ’ είσ’ έτοιμος
ροδώνας καθώς ψιχαλίζεις στον κήπο μου.
Πέφτοντας πάνω στη γη μου, φυτεύεσαι
σε έτοιμα στάχυα.

 
 -Γιάννης Ρίτσος, «Το χώμα κάτω απ’ τη βροχή»
(απόσπασμα)
 Τούτη η αργή, ασταμάτητη βροχή, καλόδεχτη, βοηθάει,
μαλακώνει το χώμα, πλένει μητρικά τα φύλλα της συνοικιακής
τριανταφυλλιάς απ’ τη σκόνη,
νοτίζει τις φτωχές στέγες- όλα τα δείχνει ταπεινά και φτωχά,
τους αφαιρεί την έπαρση και τη σκληρότητα, φτωχαίνει ακόμα
και τη λύπη,
γίνεται η λύπη μαλακιά, πονετική- δεν επιμένει
σ’ αυτή την τυφλή αρνητική περηφάνεια της, μπορεί να σκύψει,
να κλάψει ή να χαμογελάσει, σαν ένα νέο κορίτσι
που ‘κλαιγε στο παράθυρο κι είδε έξαφνα στα τζάμια το γλυκύ της πρόσωπο
τόσο νεανικό, τόσο όμορφο- ωραίο ακόμη κι όταν κλαίει-
κ’ ίσως ακόμη πιο ωραίο, τόσο που χαμογελάει.

 Τούτη η βροχή
μιλάει με τα λόγια της, ήσυχα λόγια, όχι για μένα και για σένα-
δεν έχουν στόχο τα λόγια της – γι αυτό μας μιλάνε-
δεν αφορούν εμάς, δε θέλουν να μας συμβουλέψουν,
να μας παινέψουν, να μας κατηγορήσουν, να μας παρηγορήσουν,
δε μας αναγκάζουν σ’ οποιαδήποτε στάση
σ’ άμυνα, ή σ’ επίθεση, ή σε απολογία- Ήσυχα λόγια της βροχής, μπορεί και να θυμίσουν
το μοσκοβόλημα της γης- όχι της γης όταν σκάβουν ένα λάκκο-
της γης που βρέχεται κι απορροφά κ’ υπομένει και πρααίνεται
και λουλουδίζει μια μέρα αναπάντεχα –
μια μυρωδιά καρτερίας, απαλή και μεγάλη
που διαστέλλει τα μάτια μας μες στ’ όνειρο σαν να τα κλείνει…»

Γυμνό σύρμα θάλασσας πουλιών στ’ αυτόφωρο «μου λείπεις Ποίημα»

ΦΥΣΑΕΙ ΟΜΗΡΙΚΗ ΑΥΓΗ ΣΤΟ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ

καρτερία κόκκινο κοράλλι

αμφιβολία δρυοκολάπτης κυκλάμινου

δροσοσταλιά κόκκινης κλωστής

στην ανέμη της φαντασίας των ποιητών

πλην ο αφαλός της μοναξιάς υποτελούς αιδοίου

ομοιοπαθητική αναμόχλευση

εκείνης της κόκκινης πεταλούδας των αγρών

με τα φτερά της καστανιέτες

στο χορό των λουλουδιών

θα κυκλοφορήσω στα χέρια σου λευκός;

οι παλάμες μου θα γιομίσουν άστρα;

το πράσινο φως της πιο μακρινής κατάφασης αργεί;

σιωπή και ποίηση εικόνες χιαστί

σαν παραμύθι σκιάς ανέμων

μετάξι σιωπής αιώνων

σαν ρέμβη μηδέν αστέρων

στα συμφραζόμενα χρυσής ανταύγειας ονείρου

μικρό άσπρο πανί πόθου σεργιανίζει

βουβά μεσάνυχτα καταπέλτης γης ουρανού

σήμερα δικός και αύριο ξένος

εχθρός και φίλος

πέτρα σκληρή και πούπουλο

«φυγάς κατελθών»

«θετικός σα μεταφυσική»

σ’ άφυλλο δένδρο

μιλώ μιαν άλλη γλώσσα

διαμελίζοντας ιμάτια προσχήματα-

Ποίημα καρποφόρο,

σαρκοφάγο Ποίημα

αυτοαναιρούμενο

υποφαινόμενο

αυτόχρημα καθρέφτης λόγου

επιμύθιο ήβης αντιθέτων φόβου:

στάθηκα μετέωρος

ανάμεσα σε μια σκέψη κι ένα φιλί ερήμην

ΤΥΠΟΣ ΤΩΝ ΗΛΩΝ ΑΠΟ ΜΥΡΙΑΔΕΣ ΙΑΧΕΣ ΣΙΩΠΗΣ

έρχεσαι από μακρινούς ορίζοντες

περνάς και χάνεσαι στην ανατολή

κάποτε θα σταθείς

και θα κλέψω τη δίνη του ίσκιου σου-

ρίμα υποταγμένη

στη μεταφυσική αφανούς γεωμετρίας στίχων,

φτεροδύναμες σπονδές

νεύοντας «εις πέδον κάρα»

στα διάσελα του ιάμβου

σ’ αυτό ή σ’ άλλο ποίημα

επτά πλέθρα

έπιασε πέφτοντας ο στίχος

θα χαθούν επιθυμίες σε μια γκρίζα χασμωδία;

πείσματα νηπενθή

στην πλανόδια ομορφιά των κρίνων

περιούσια κατακλείδα

που η αναμονή έχει σμιλέψει

 «έρως ανίκατε μάχαν»

σε κυνηγούν ερινύες συνήθειας

στη γαλάζια υδατογραφία

 [Τάσος Κάρτας, Οι λέξεις μέσα στο Ποίημα εικόνες σκέψεων και συναισθημάτων είναι και οι εικόνες που τις έντυσαν λαβύρινθος επιθυμίας λέξεων «για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν» ερήμην – στίχοι εικονολάτρες φωτογραφία λεξιθήρας και η ευπροσήγορη ηχώ της μοναξιάς στο τεντωμένο σχοινί μιας ανάγκης λανθάνουσας για ουρανό! – ART by κ ART ά SOS ]

Αναρτήθηκε από Tasos Kartas στις 5:05 π.μ.

Κάγχασε μέσα απ’ το ακουστικό κοχύλι του ουραγός πρίγκιπας, βασιλιάς των χορευτών της λίμπιντο:

ΣΥΝΑΞΗ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΙΣ ΤΟ ΘΕΑΘΗΝΑΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

μας χωρίζουν άμαχες λέξεις

εκατομμύρια έτη φωτός

ετοιμόρροπη σιωπή, εύφημη χρεία

στιχάκια αλληλέγγυα

στην ποιητική τους αναδίπλωση

στιγμές με τη λάμψη της αστραπής

αιώνες με τη σφοδρότητα της καταιγίδας

άπω βούκινο ερημίας έσω

με υποτάσσει η πεμπτουσία των ανατροπών

με διαπερνάει σειρήνα Φαντασίας και Λόγου

ποιήματα μηρυκάζουν άλλα ποιήματα,

γραμμική άβατων στίχων

στ΄ άδυτο περιθώριο άλλων στίχων προτρέχει

κύκνειοι κάλυκες οργασμού 

λάμνουν τη μεροληψία τους

εις τι θεαθήναι των λέξεων 

πόθος αναστενάρης

μέσα σ’ άλλους πόθους

που κάπως ξέρει από μελαγχολία

ΣΕ ΠΟΙΑΝΟΥ ΟΝΕΙΡΟ ΜΕΣΑ ΕΙΜΑΙ, ΕΙΣΑΙ ΑΡΑΓΕ;

αν όλα τούτα είναι σκιές, εμείς πού είμαστε τάχα;

κι ο έρωτας, το ποίημα, η αγωνία του η κρυφή

πού απαγκιάζουν έξω απ’ το αμπάρι τους;

ρόδινου ονείρου δόλια μάνα

πεταλίδα στην αφάνα παλίνδρομου βράχου

σείστρο του ανέμου όλη τη νύχτα σαν αγαπιέσαι

στου ουράνιου τόξου τις λιόκαλες σπονδές

σκύβαλο παραλήρημα φυλλοβόλου λόγου

περίακτοι συμβολισμοί αείφυλλων γυναικών-

επιδείνωση άστατου ποιήματος

σημαδιακές κουβέντες

όστρια μοναξιά

στα μάτια σου τα χρόνια λόγια

τα πάθη λάθη σε χέρια γυρίζουν

και προπορεύονται απ’ την ανέμη των ποιητών

σ’ άλλων ερωτευμένων τα νικηφόρα όνειρα

θ’ ανταμώνουμε κυματισμούς ηδονικών βλεμμάτων

ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΜΗΚΟΣ ΧΡΩΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΜΗ ΤΩΝ ΣΤΙΧΩΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ…

ό,τι χάνεις σε ζωή

στύβοντας έμπνευση και σεκλέτια

μεταγγίζει προς τα μέσα

το σπόρο το καλό τον χερουβίμ:

οιωνοί με τις φτερούγες της κραυγής τους ανοιχτές

οιονεί σιωπή μαρμαρένια κατακλείδα

στον ίδιο παρά φύσιν στίχο…

τρέχον σώμα πρόσω ηρέμα

κάγχασε μέσα απ’ το ακουστικό κοχύλι του

ουραγός πρίγκιπας

βασιλιάς των χορευτών της λίμπιντο

ακόρεστη δίψα ανάμνησης χρωμάτων

νοσταλγία που αποφανατίστηκε

όμαιμη σ’ ένα αμίλητο κορμί

ως τα πλάτη ηχηρών ανέμων

άνοιξες διάπλατα λέξεις πόδια κλαδιά

μαινάδα αμέτρητες φορές και ποίημα μία

 [Τάσος Κάρτας, Οι λέξεις μέσα στο Ποίημα εικόνες σκέψεων και συναισθημάτων είναι και οι εικόνες που τις έντυσαν λαβύρινθος επιθυμίας λέξεων «για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν» ερήμην – στίχοι εικονολάτρες φωτογραφία λεξιθήρας και η ευπροσήγορη ηχώ της μοναξιάς στο τεντωμένο σχοινί μιας ανάγκης λανθάνουσας για ουρανό! – ART by κ ART ά SOS ]

Αναρτήθηκε από Tasos Kartas στις 9:05 μ.μ.

Όμως σ’ αυτό εδώ το Ποίημα διασχίζω κάθετα όλες τις ευκτικές Κυριακής εστίασης

ΠΥΡ ΓΥΝΗ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑ ΤΕΛΕΣΦΟΡΟ

τρομάζω στη γλώσσα των ποιητών

το άγχος της μετ’ επανόδου διαδρομής

κάτι ακόμα που ήταν να ειπωθεί

αλλά δεν βρέθηκαν έκπληκτες λέξεις

ελπίδες του σώματος και της ψυχής

κρυμμένες μες στο στίχο

στο γαλάζιο ουρανό υπαινιγμοί παλίρροιας

ιδιωτική οδός δημόσιων λιθοβολισμών

μέχρι τη χάρτινη άκρη παραλίας

όπου θα αποστάξουνε οι αυριανές μας τύψεις

όμως σ’ αυτό εδώ το Ποίημα

προπατορική χαρούλα η ποδηλάτισσα

διασχίζει κάθετα το πρωινό μας Σάββατο

αρμενίζοντας όλες τις ευκτικές

παράλληλα μ’ ένα στριγκό κουδούνι

σε δρίμες αυγουστιάτικες

προσπέραση στιγμιαίας νοσταλγίας

από τη γυαλιστερή πλευρά ζουμ ποδηλατόδρομου

ΘΕΣΗ ΠΕΡΙΟΠΤΗ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΞΗ ΕΣΚΕΜΜΕΝΑ

δεν πνέει η ανασαιμιά των στίχων

και βλέπω εκείνη τη γυναίκα

φωτιά ψηλή σα ρίγος προσευχής

εικόνισμα που δείχνει την ψυχή όλων των λουλουδιών-

έχω πιαστεί στην ίδια παγίδα με Λαιστρυγόνες Κύκλωπες

τη Μαρία Μαγδαληνή θλιμμένη Παναγιά

τις πιο πολλές φορές ήταν Πάσχα

κι έριχνε μια ψηλή βροχή Μεγάλης Παρασκευής

συνονθύλευμα Κυριακής εστίασης-

γόρδιο κενό τρίστρατο φιλί

διελκυστίνδα χρόνου, χώρου ιδεών:

λάθος μονοπάτι πολύφημη στροφή

πνιγμένοι στίχοι σ’ ανελέητες στιγμές

βοήθεια με σβησμένη την κραυγή της

προτού να είσαι σε θέση να διαλέξεις

 άκλιτες λέξεις

απλώνεται άρδην ατέρμονο ποίημα

[Τάσος Κάρτας, Οι λέξεις μέσα στο Ποίημα εικόνες σκέψεων και συναισθημάτων είναι και οι εικόνες που τις έντυσαν λαβύρινθος επιθυμίας λέξεων «για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν» ερήμην – στίχοι εικονολάτρες φωτογραφία λεξιθήρας και η ευπροσήγορη ηχώ της μοναξιάς στο τεντωμένο σχοινί μιας ανάγκης λανθάνουσας για ουρανό! – ART by merzbach anke ]

Αναρτήθηκε από Tasos Kartas στις 9:52 μ.μ.

Αλλά ο ασθενής στίχος δούρειος χρησμός κάθε τρεις και τόσο μ’ άλλο στιχοπουκάμισο

ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΚΡΥΒΩ Ο,ΤΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΠΟΘΩ

(ό,τι κρύβω όλη η αλήθεια – μοναξιά παντάνασσα)

«ας βγουν οι λέξεις λυγαριές και τα μπουμπούκια κρήνες»,

που λέει και ο ποιητής

ν’ αποδεκατίσουν τ’ αποσιωπητικά που φωταγώγησα

στο παρακατιανό μου ποίημα-

στίχοι άηχοι φωνές υποδόριες

στις εγγενείς τις αντιφάσεις…

μια σειρήνα ζητάει τη φωνή μου

η παρομοίωση πέτυχε

επωδός μεταφορά

αλλά ο ασθενής στίχος δούρειος χρησμός

κάθε τρεις και τόσο μ’ άλλο στιχοπουκάμισο

κραδαίνοντας υγρό πυρ μονόξυλο σιωπής

μέσα συθέμελης ζωής Οξύμωρο! υστεροφημίας

δεσμώτης στον ίλιγγο της σκιάς των λέξεων

γυμνός από γραφή και έμπνευση

Μ’ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΝΑ ΣΚΙΖΕΙ ΤΟ ΦΟΝΤΟ

Μαγνάδι του κοριτσιού από ένα άλλο στίχο πορφυρογέννητο

μήλον της έριδος η λέξη που δεν βρέθηκε ακόμα

να φυλακίζει μύχιες υποσχέσεις στο Ποίημα-

λεοντή στην απαστράπτουσα περίοδο του ονείρου

τι άλλο θα εισχωρήσει στο τουμπανιασμένο ποίημα

σαν υγρασία σιωπηλή και δόλια

που καταβρόχθισε τη γονιμότητα

του αναστεναγμού των φύ(λ)λων;

ποια ανταύγεια θα ποτίσει μ’ όνειρα λέξεων

την ήβη που σκιρτά αεί γηράσκουσα

και νυν καιόμενη βάτος;

η θητεία σου στον στρουκτουραλισμό

αντίποινο βραχνό

καθώς διεκδικεί τη μοίρα της μέσα στο ποίημα:

να κρύψει αυτό που είναι φανερό και με γυμνό το μάτι

μέσα συθέμελη ζωή

μετείκασμα θνητό

κύμβαλο άλλοθι

που κουβανώ on line στο P.C. μου

 [Τάσος Κάρτας, Οι λέξεις μέσα στο Ποίημα εικόνες σκέψεων και συναισθημάτων είναι και οι εικόνες που τις έντυσαν λαβύρινθος επιθυμίας λέξεων «για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν» ερήμην – στίχοι εικονολάτρες φωτογραφία λεξιθήρας και η ευπροσήγορη ηχώ της μοναξιάς στο τεντωμένο σχοινί μιας ανάγκης λανθάνουσας για ουρανό! – ART by ………….. ]

Αναρτήθηκε από Tasos Kartas στις 9:08 μ.μ.

Ώσπου να πεις κύμινο χρώματα μουσικές χτενίζουν τις κοτσίδες του ποιήματος

ΜΕΣΟΥΡΑΝΑ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ ΜΑΓΙΚΟΥ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ

γυρίζω στη στάσιμη όχθη του περυσινού καλοκαιριού

στο μπαλκόνι του φθινόπωρου

το κορίτσι με τις δίδυμες πλεξίδες

υποδύεται ένα μοβ ποτιστήρι

μεσούρανα της νοσταλγίας μαγικού ρεαλισμού

γλάστρες με τους φίκους μυτίζουν

τους πόθους της νύχτας

αναδύεται από το παραλήρημα κορυφαία σιωπή

ξόρκι στον εξπρεσιονισμό δίσεκτου χειμώνα

όπως η βροντή του σύννεφου

απ’ το βλέμμα της αστραπής

έτσι κρέμεται σε μια κλωστή κατηγορικός ο στίχος

να ’χεις το νου σου στη γραμμική

του ποιήματος υπόσχεση

να ’χεις το νου σου στο φιλί,

ροδόσταμο ερέθισμα στα πλάτη του ανέμου

ώσπου να πεις κύμινο

χρώματα μουσικές

χτενίζουν τις κοτσίδες του ποιήματος

ΜΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΑΡΑ ΤΟ ΑΘΥΡΜΑ ΣΤΙΣ ΚΛΑΙΟΥΣΕΣ ΜΟΝΟΜΑΝΙΕΣ

«αν δεν ρισκάρεις με παρόν

κανένα παρελθόν δεν πνίγει μέλλον»

τάδε έφη Γιάννης Βαρβέρης

κρυφά ερωτευμένος σ’ ένα Ποίημα

με μια παλιά Cortina

Μα εγώ δεν είμαι παρά το άθυρμα

στις κλαίουσες μονομανίες μου….

όμαιμος σε μια λάμψη σαν της αστραπής

στων υακίνθων την ουράνια σκάλα

σ’ ένα ενάλιο κορμί

ως τα πλάτη ηχηρών ανέμων

ψυχή μου διάτρητη

στη ρότα άσφαιρου τοπίου

μηδέν εις το πηλίκον υψικαμίνου σώματος

η Ποίηση μια ήττα στο παρόν

ο Ποιητής ο πιο γενναίος απ’ τους ηττημένους

χρονομέτρης του μηδέν άγαν

μούσα ανάγλυφη μοναξιά

μ’ αυτό το πλευρό να κοιμάσαι,

στα χείλια του ασφόδελου μια πολιτεία πασχαλίτσες

ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙ Η ΦΟΥΣΤΑ ΣΟΥ ΣΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΜΟΥ ΤΟ ΔΡΟΜΟ

να γδύνεσαι χαμόγελα και λάγνα σ’ αγαπώ

για να ψιλώνω ως τα κατάρτια του ουρανού

όπου παραμονεύει το αειπάρθενο φιλί σου-

αιωνόβια προσμονή σαν αγιασμός στα μάτια

τι τέξεται η επιούσια έκφραση;

ποιο γόητρο ξοδεύουνε οι λέξεις της;

σε ποιο λημέρι αποκοιμήθηκε σειρήνα έμπνευσης;

μήπως αναρωτιέσαι ανέξοδα

κλώθοντας δίκλωνες κραυγές απ’ την αφάνεια σου;

διάττοντες στίχοι κλιμακτήριος ρυθμός

κοπάδι μαδημένες μαργαρίτες

γλυκοματιάζοντας συνουσία διττή

ασπαίρει και βογκά στύση αποδημητική-

ερπυστιοφόρο όνειρο τυλίχθηκε

σαν κόκκινη κλωστή σαν την ανέμη

οι προτάσεις των ποιητών

σειρήνες μ’ απειλή και κίνδυνο

μεγαλώνουν στην αφαίρεση μυριάδων μνήσθητι

 [Τάσος Κάρτας, Οι λέξεις μέσα στο Ποίημα εικόνες σκέψεων και συναισθημάτων είναι και οι εικόνες που τις έντυσαν λαβύρινθος επιθυμίας λέξεων «για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν» ερήμην – στίχοι εικονολάτρες φωτογραφία λεξιθήρας και η ευπροσήγορη ηχώ της μοναξιάς στο τεντωμένο σχοινί μιας ανάγκης λανθάνουσας για ουρανό! – ART by ADAMSON the heaven above ]

Αναρτήθηκε από Tasos Kartas στις 6:10 μ.μ.