Νυχτωδίες

Νυχτωδίες

Σε νυχτωδίες αναζητώ

τον μοναδικό ήχο

που αφήνουν λέξεις

από την αφηγηματική

του λόγου.

Ξαγρυπνούν αισθήσεις

σαν αφυπνίζονται συνήθειες γνώριμες

στο άκουσμα μελωδίας

που τρυπά τη νοσταλγία

στην ανάγνωση παλιάς θύμησης

υποβάλλοντας

την ποινή της απουσίας

μπήγοντας ακόμα πιο βαθιά το μαχαίρι

στο ναρκωμένο σώμα της παρουσίας.

Ματώνουν ψυχές

της νύχτας οι ήχοι.

Με αιχμηρές νότες

απρόβλεπτες νυχτωδίες

σκορπούν… θάνατο.

Ο Ναός της Αγάπης (Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου)

Ο Ναός της Αγάπης (Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου)

Έμυ Τζωάννου

Προσδοκίες που γκρεμίστηκαν
όνειρα που σκίστηκαν
νήματα που έσπασαν
ελπίδες που λαβώθηκαν
στιγμές που σκόρπισαν
οράματα που σκοτείνιασαν
σιωπές - αποχές
που ορθώθηκαν

Ερημώθηκε
ο Ναός της αγάπης


Σοφία Στρέζου

Στο Ναό της Αγάπης
ανάπηρες προσδοκίες ικετεύουν
στις παρακλητικές λιτανείες των ονείρων
στους λατρευτικούς τεμαχισμούς των συναισθημάτων
αιμορραγούν ελπίδες σε εσπερινούς όρθρους
μπροστά σε βουρκωμένες εικόνες
σε βουβά πρόσωπα
στα συνώνυμα της απόγνωσης
στις απροσπέλαστες διαχύσεις
μικρής φλόγας κεριού
μοναχικού και έρημου

Στο Ναό της αγάπης
ασάλευτα αδιέξοδα
προσκυνούν αιώνες

Δεν νοιάζεται η νύχτα

Δεν νοιάζεται η νύχτα

Δεν νοιάζεται η νύχτα
για παραδομένους ύπνους
τους ξυπνητούς αναζητά
που ξεφλουδίζουν ψευδαισθήσεις
όταν αποτυγχάνουν να ενδυθούν
κατάσαρκα αισθήσεις στα ενδεχόμενα.

Επιθυμούν να τυλιχθούν 
σε τραύματα ονείρου
στην αυταπάτη μιας ακόμα μετανάστευσης
στο παραμύθι που με  φεγγάρι χτίζεται
μα το πρωί γκρεμίζεται
ικετεύοντας
να σταματήσει ο χρόνος,
να αρνηθεί όρια σε ωκεάνια πέλαγα
κι εκεί να πνιγούν σταγόνες
που έγιναν ένα με το νερό
στους αντικατοπτρισμούς των κυμάτων.

Δεν νοιάζεται η νύχτα...
Ξεγελά πάθη
σε ουρανούς ξεσκέπαστους
με ξενιτεμούς
που αρνούνται να υποταχθούν
σε ανεπίστροφους νόστους.

Ιχνηλάτης αναμνήσεων ( Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου )

Ιχνηλάτης αναμνήσεων ( Έμυ Τζωάννου - Σοφία Στρέζου )

Έμυ Τζωάννου

Ιχνηλάτης αναμνήσεων
περιπλανώμενος
στις ακτές των Κυκλάδων
Στις αποχρώσεις των καημών
στις λεηλασίες των ειρμών
στις ερμηνείες των αναπολήσεων
στις εισπνοές των ολονυχτιών
στις ταλαντεύσεις των φωτοσκιάσεων

Σοφία Στρέζου

Αυτοκτονικές προσκρούσεις
σε ίχνη αναμνήσεων
που περιπολούν
στις αποχρώσεις των καημών
στις ερμηνείες της λύπης
στις άνευρες επεξηγήσεις
ματωμένων «γιατί»
ενός δεσποτικού - Τέλος -

Το τελευταίο δάκρυ της αθωότητας

Το τελευταίο δάκρυ της αθωότητας

Το τελευταίο δάκρυ της αθωότητας
κύλησε
με βλέμμα στραμμένο στο αναμενόμενο
με τη σιωπή να κουβαλά ανείπωτες λέξεις
σε κείνο που έρχεται
στην ανασφάλεια μιας ερημιάς
που πρέπει να ασκηθεί
για να κατανοηθεί
η ιδέα της λύπης.

Το τελευταίο δάκρυ της αθωότητας
ναυάγησε
με μάτια κλειστά
στα ναυάγια μιας θύμησης
που πρέπει να βυθισθεί
για να κατανοηθεί
η ιδέα της απουσίας.

Το τελευταίο δάκρυ της αθωότητας
αθωώνει την ενοχή
στην καταδίκη των αγαλμάτων
σαν πέφτουν στάλες βροχής
μουσκεύοντας τα πετρωμένα τους μάτια
στην αιώνια ακινησία της θλίψης
καθώς ενηλικιώνεται η ιστορία.

Οδός Ζωής

Οδός Ζωής

Οδός Ζωής ο δρόμος που μαζί περπατήσαμε κι ας μη γνωριστήκαμε κι ας μη συναντηθήκαμε ποτέ στις παράλληλες διαδρομές που χάραζαν λέξεις τη συντριβή μιας υπόσχεσης στα αργοπορημένα στερεότυπα που επιβάλλουν τα «πρέπει».
Οδός Ζωής με αριθμημένους μύθους στην αθροιστική της «ήττας» στην αφαιρετική της «άμυνας» στην πολλαπλασιαστική της «πτώσης» στην διαιρετική της «πτήσης»
Άναρχα πορευθήκαμε στην Οδό Ζωής επινοώντας προορισμούς σε ταριχευμένες πατρίδες.

Σςςς… Μη μιλάς

Σςςς… Μη μιλάς

Σςςς…. Μη μιλάς θυσιάζονται λέξεις σε λυγμικά καλοκαίρια με στεναγμούς ανερμάτιστους για άθαφτους νεκρούς που σωπαίνουν άναρθρα παραμορφωμένοι από πόνο.
Ανυπόταχτοι αυτόχειρες νοτίζουν με δάκρυα απροσπέλαστες συμπληγάδες στους ναυαγισμούς ψυχών που δεν άντεξαν την προσπέλαση της ανάλγητης εξουσίας όταν αναίμακτες πολιορκίες στέρησαν δικαιώματα με ανάδρομες καταπατήσεις.
Σςςς… Μη μιλάς μισητά ομοιώματα φορούν την παράνοια και ξεριζώνουν τη μνήμη καταστέλλοντας την αναπότρεπτη πίκρα αβέβαιου ξεσηκωμού χρεώνοντας επώνυμες ήττες σε ανώνυμους νικητές.