Σπανουδάκης Σταμάτης~προσωπα

Η Στιγμή Σου Σε Ένα Ποίημα

Τον Αργύρη Χιόνη τον γνώρισα όταν ήδη είχα κατασταλάξει σε ποια

ποιητικά μονοπάτια μου άρεσε να περιδιαβαίνω και  τότε η πορεία μου

απέκτησε έναν ακόμα σταθμό . Μόνο που αυτοί οι σταθμοί δεν είναι για να 
ξεκουράζεται κανείς αλλά για να βασανίζεται … κι όποιος δεν έχει 

ζαλιστεί και ξοδέψει φαιά ουσία για έναν στίχο τότε δεν καταλαβαίνει 

τι θέλω να πω.

Θα σημειώσω  δυο τρία δικά του κομμάτια που τα νοιώθω σαν πηγή

δροσερού νερού μέσα μου και θα βάλω την Ιροντίνα Κάνδραλη με την

καθάρια φωνή της να τα συνοδέψει σε μουσική Σ. Σπανουδάκη από

την ταινία του Π. Βούλγαρη «Νύφες». Είναι μια ερμηνεία που κυλά

αβίαστα μέσα στο κορμί, τυλίγεται στα σωθικά και ελευθερώνει την

σκέψη. Ταιριάζει κατά την ταπεινή μου γνώμη με τους παρακάτω

στίχους και ειδικά με το Χαϊκού που θα μπορούσε να είναι το επιμύθιο

αυτής της μελωδικής παρέμβασης.
Όσο για την εικόνα στην αρχή... αυτό το αφήνω στα μάτια της ψυχής σας. 

Το πρώτο είναι ένα Επίγραμμα… ο απόλυτος Έρωτας …

Δεν είμαι τίποτα

Είμαι αέρας στο στόμα σου

Είμαι μόνο

Η πιθανότητα μιας λέξης

Με προφέρεις και υπάρχω

Το δεύτερο είναι από την ποιητική του συλλογή «Το Υπόγειο» και φυσικά δεν μιλά 

για λίμνες , ούτε για ποτάμια και νερά τρεχούμενα….

Υπάρχουνε υπόγειες λίμνες, υπόγειοι ποταμοί

που τίποτε δεν αντικαθρεφτίζουν (αστέρια ή φεγγάρια)

ούτε και κατοικούνται ή διαπλέονται από τίποτε

(ψάρια ή σκάφη). Υπάρχουνε, απλώς, κάτω

απ' τα πόδια μας. Κάποτε κάποτε, τροφοδοτούν

κάποιο πηγάδι, κάποια πηγή, δροσίζουνε τα σπλάχνα

και το μέτωπό μας. Τόσο ταπεινά, τόσο αθόρυβα

βγαίνουν στην επιφάνεια αυτές οι υπόγειες δυνάμεις.

Το τρίτο είναι με τίτλο «Τα χέρια» από την ποιητική του συλλογή  «Λεκτικά Τοπία» 

και σκεφτείτε πόσο περισσότερο θα μπορούσαμε πράγματι να χρησιμοποιούμε αυτά 

τα ευλογημένα χέρια μας….

Οι άνθρωποι το πιο συχνά

δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο - τα ρίχνουνε στις τσέπες τους

και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα.

Θα τελειώσω με ένα τέταρτο κομμάτι … ένα Χαϊκού του Αργύρη Χιόνη… 

Πόσο χαμένη ζωή είναι αλήθεια  η μοναξιά!

Θεέ μου, τι αόρατο

ναυάγιο που είναι

η έρημη ζωή!

Η σημερινή ανάρτηση βασίζεται σε μια ιδέα της Μαρίας και
βρήκε αρκετούς αποδέκτες μέσα στον μπλογκοχώρο.... 

Levina

Σκέψεις από την Levina Vil

Αφιερωμένο ...

Α! τι ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού
και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα,
αν είναι νάρθει θε ναρθεί, δίχως να νοιώσεις από πού,
και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβημένα

θε να σου κλείσει απαλά με τ' άσπρα χέρια της τα δυο
τα ματια που κουράστηκαν τους δρομους να κυττάνε'
κι όταν, γελώντας, να της πεις θα σε ρωτήσει: "ποια είμαι εγώ;"
απ' της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβεις ποια 'ναι.

Δεν ωφελεί να καρτεράς! Αν είναι νάρθει, θε ναρθει'
κλειστά όλα νάναι, αντίκρυ σου να στέκεται θα δεις ορθή
κι ανοίγοντας τα χέρια της πρώτη θα σ' αγκαλιάσει.

Αλλιώς, κι αν είναι όλοφωτο το σπίτι για να την δεχτείς
κι έτσι ως την δεις τρέξεις σ' αυτήν κι ομπρός στα πόδια της συρθείς,
αν είναι νάρθει θε ναρθει, αλλιώς θα προσπεράσει.

Κώστας Ουράνης

Μια νύχτα ...

Η κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη,
κρυμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα.
Απ' το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι,
το ακάθαρτο και το στενό. Από κάτω
ήρχονταν η φωνές κάτι εργατών
που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν.
Κ' εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεββάτι
είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη
τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης -
τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώρα
που γράφω, έπειτ' από τόσα χρόνια!,
μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Καλημέρα ήλιε!

Καλημέρα ήλιε! Ανέτειλες κιόλας?
Πες μου... από κει πάνω...
Πόσο μεγάλη φαίνεται η αγάπη μου?

Η ψυχή που αγάπησα είναι απ' αυτές
που κατοικούν στην γειτονιά του ήλιου.
Είναι απ' αυτές που έκρυψε
μέσα τους ο Θεός την αλήθεια...

Κάποτε οι άγγελοι τίναξαν
τα φτερά τους πάνω απ' τη γη.
Από τότε κάποιες ψυχές λάμπουν παράξενα...

Γεια σου μικρέ μου ουρανέ...
άσε με απόψε να γίνω αστέρι σου...
εγώ θα σου τραγουδώ
και εσύ θα μ' αγκαλιάζεις... Θέλεις?

'Οταν καθρεφτίζεσαι στο βλέμμα μου
και λες πως μ' αγαπάς,
τότε ο Θεός γέρνει πάνω απ' τη γη
και συνεχίζει τη δημιουργία του...

'Οταν, ψάχνοντας να βρεις
την αγνότητα της ψυχής σου, προχώρησες
τόσο βαθιά, τόσο μακριά και βρεθείς
σε αδιέξοδο, στο τέρμα,
μπροστά σε ένα πανύψηλο τείχος...
Τότε να ξέρεις,
ότι πίσω από αυτό το τείχος
είναι το άπειρο..
η απεραντοσύνη της πανέμορφης ψυχής σου...
Εκεί θα με βρεις...
Να αιωρούμαι, να σ' αγαπώ.

Χριστίνα Φασούλα

ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΟΥ ...

Τα γράμματά σου τα 'χω, Αγάπη πρώτη,
σε ατίμητο κουτί, μες στην καρδιά μου.
Τα γράμματά σου πνέουνε τη νιότη
κι ανθίζουνε την όψιμη χαρά μου.

Τα γράμματά σου, πόσα μου μιλούνε
με τις στραβές γραμμές και τα λαθάκια!
Τρέμουν, γελάνε, κλαίνε, ανιστορούνε
παιχνίδισμα τη ζούλια και την κάκια...

Το μύρο στους φακέλους που είχες ραντίσει,
του Καιρού δεν το σβήσανε τα χνότα.
Παρόμοια ας ήταν να μην είχε σβήσει

η απονιά σου τα ονείρατα τα πρώτα!

Τα γράμματά σου πάνε, Αγάπη μόνη,
βάρκες λευκές, τη σκέψη μου εκεί κάτου.
Τα γράμματά σου τάφοι· δεν τελειώνει
απάνω τους η λέξη του Θανάτου.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Νοσταλγία

Νοστάλγησα να καθίσω πάνω σ' ένα βράχο
σ' εκείνο τ' ακρογιάλι τ' αγαπημένο
κει που με δυο κολοκύθες κάτω απ' τις μασχάλες
τα πρώτα τσαλαβουτήγματα πρωτοθάρρεψα.

Νοστάλγησα το βουναλάκι, το βουτηγμένο στο λιοβασίλεμα,
κείνο το βουναλάκι π' αγνάντιαζε ως πέρατα τ' ορίζοντα,
και που με τα πρώτα χτυποκάρδια στα στήθη
το βασιόπουλό μου ονειρευόμουν τ' άπιαστο.

Νοστάλγησα τον πευκώνα τον μοσχομυρισμένο
και που πρωτόνοιωσα να με καίει η φλόγα της αγάπης
και που πρωτοχάραξε μια καρδιά μ' ένα βέλος
κι έγραψε τα ονόματά μας η πρώτη μου αγάπη.

Νοστάλγησα το λιμανάκι του νησιού μου
το λιμανάκι εκείνο που τόσες φορές με πήρε και μ' έφερε,
κει, που γυρνώντας απ' τις εξετάσεις μας,
στον Ποσειδώνα τα καλαμάρια μας θυσιάσαμε.

Καημένο μου νησί μου αγαπημένο,
μ' αγάπες, κλάματα, χαρές συνυφασμένο!
Όσο πιο μακριά σου βρίσκομαι, τόσο σε νοιώθω δικό μου,
μέσα στα βάθη της καρδιάς μου ανεξίτηλα χαραγμένο!

Αγγελική Μαραγκουδάκη - Βόλλνερ

Η Αγάπη

Α! τι ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού

και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα,
αν είναι νάρθει θε ναρθεί, δίχως να νοιώσεις από πού,
και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβημένα

θε να σου κλείσει απαλά με τ' άσπρα χέρια της τα δυο
τα ματια που κουράστηκαν τους δρομους να κυττάνε'
κι όταν, γελώντας, να της πεις θα σε ρωτήσει: "ποια είμαι εγώ;"
απ' της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβεις ποια 'ναι.

Δεν ωφελεί να καρτεράς! Αν είναι νάρθει, θε ναρθει'
κλειστά όλα νάναι, αντίκρυ σου να στέκεται θα δεις ορθή
κι ανοίγοντας τα χέρια της πρώτη θα σ' αγκαλιάσει.

Αλλιώς, κι αν είναι όλοφωτο το σπίτι για να την δεχτείς
κι έτσι ως την δεις τρέξεις σ' αυτήν κι ομπρός στα πόδια της συρθείς,
αν είναι νάρθει θε ναρθει, αλλιώς θα προσπεράσει.

Κώστας Ουράνης