Έλα και πάρε με αν μπορείς

Έλα και πάρε με αν μπορείς
***
Έλα και πάρε με αν μπορείς
Αέρα μου βοριά μου
Πάνε με μέσα στη βροχή
Με τις σταγόνες της εκεί
Να μην φανούν ποτέ ξανά
Ποτέ  τα ακούς κανείς μη δει
Ξανά τα δάκρυα μου

Ήλιε μου τρέξε στέγνωσε
Απ' το στόμα μου την πίκρα
Πριν με προλάβει  και με δει
Έτσι ξανά η νύχτα

Έτσι ήταν οι μέρες μου
Οι ώρες μου ήταν ψέμα
Ώσπου μια ατέλειωτη στιγμή
Ήρθε ο θεός κάτω στη γη
Μου γνώρισε εσένα

Ήρθε ο θεός και στόλισε
Με δώρα την ψυχή μου
Και μου 'δωσε  τα μάτια σου
σα δώρο στη ζωή μου
Θεέ μου πολύ σε αγαπώ
θέλω στο χρόνο τον καιρό
Να είσαι εδώ μαζί μου

Κι εσύ ψυχή μου όμορφη
Στα χείλη μου  έλα σκύψε
Έλα και δώσε μου φιλί
Αυτό που ονόμασαν ζωή
Το πόνο μου έλα κρύψε
Γλυκεία αναπνοή μου
Έλα μες την ψυχή μου

Έλα και άνεμος νοτιάς
Γίνε για το κορμί μου
Έλα και γίνε έρωτας
Ανάσα της ζωής μου

Κι όταν θα δεις τα μάτια μου
Καμιά φορά να κλαίνε
Κοίτα στο δάκρυ τους
Βαθιά τι γράφουν τι σου λένε

Έλα και πάρε με αν μπορείς
Στα μονοπάτια της ζωή
Μαζί να τα διαβούμε
Έλα φεγγάρι μην αργείς

Μονάχος μου φοβούμαι
***
16 Απρ 2011
***
Ποίηση:Γιάννης Παππάς

Με της αγάπης το φιλί να υπογράψω

 Με της αγάπης το φιλί να υπογράψω

***

Ερωτανέμου  γέλασες

 τα μάτια και να

Την πύλη άνοιξες εκεί

της ευτυχίας

Έκανες κόσμους

και τον πόνο μου Κομμάτια

τα χείλη   μου έταξες

 στα χέρια της λαγνείας

Χτύπησε ο ήλιος το πρωί

στον ουρανό του

χίλιες αχτίδες από το χρυσό του

Πιάνω στο χάδι μου

σαν φτάνω στα μαλλιά σου

βλέπω στον κόσμο σου

 σαν μπαίνω στην ματιά σου

Αγάπης όνειρο 

που το ‘χες κρύψει  χρόνια

Μ ένα χαμόγελο

 το χάρισες σε ‘μενα

άνοιξη σκόρπησες

και έλιωσες τα χιόνια

στο μισεμό ανάγκασες

την πίκρα και το ψέμα

Ερωτανθέ μου

ομορφιά μου φυλακή μου

μ αστέρων σκόνη 

μου στολίζεις το κορμί μου

γράφεις τις λέξεις 

απευθείας στην καρδιά μου  

έρωτα δίνεις

Στην ζωή πια τη δικιά μου  

Διψάς τα χείλη μου

να πιούν απ’ το κρασί σου

μεθάς το είναι μου

ποτίζεις την ψυχή σου

Μυρώνεις έρωτα

τις μέρες τις στιγμές μου

κάνεις τα χείλη σου

πια δεσμοφύλακες  μου

Αστεροστάλακτη

η μορφή σου αγαπημένη 

απ’ των αγγέλων χέρι

μ’ αγάπη  σκαλισμένη
Εσύ της άνοιξης  πνοή μου

ομορφομέρες

μου ‘χεις κάνει τη ζωή μου

Δακρυσταλίδα μου

στην άκρη των ματιών μου

διαμάντια χτίζεις και τα κάνω

φυλακτό μου

Τρέχεις στα χείλη μου

κυλάς ως το λαιμό μου

φιλί μου δίνεις 

γεύεσαι απ’ το  δικό μου

Ερωτογέννησες

Τον πόθο μου το πάθος

Με μιας με κέρδισες

Και η μοίρα έγραψε λάθος

μα είναι η αγάπη μας

πιο πάνω απ’ τα γραμμένα

πιο πάνω απ’ όλα των ανθρώπων 

τα στημένα

Έγραψε ο έρωτας 

υπέγραψε η αγάπη

σφράγισε ο χρόνος μας

με πόνο και με δάκρυ

Σκύψε τα χείλη σου κι εγώ

έχω να σου γράψω

Με της αγάπης το φιλί

 να υπογράψω

Όσο η ανάσα μου θα βγαίνει

από τα χείλη

Όσο η καρδιά μου θα χτυπά

Κάθε μου κύτταρο

σε ανατολή σε δείλι

Απ’ τη ζωή μου

πιο πολύ θα σ αγαπά
***
21/2/13
***

Ποίηση:Γιάννης Παππάς

Μου λείπεις

Μου λείπεις
***
Έβαλα το χέρι στο 

σάκο της ψυχής μου

τράβηξα την πρώτη λέξη
Μου λείπεις !!!!

Δάκρυα θάλασσες
ψυχή μου στάλαξες
φιλί μου αγάπη μου
ζωή μου μ άλλαξες

Κοίτα  το απόψε μου
κράτα το χέρι μου
και χαμογέλα μου
ζωή μου αστέρι μου

Νότες μινόρε μου
Στα χείλη γράψτε μου
τραγούδι  θλίψης μου
την ώρα κλάψτε μου

Γλυκός ο πόνος μου
γλυκιά  η λεπίδα
δεν φέρνει θάνατο
μα έρωτα ελπίδα

Πονάει πολύ
η προσμονή
μα κάπου  έρχεται
γελάει η ζωή

Μοίρα με θύμωσες 
ζωή με γέλασες
τριαντάφυλλο έταξες
λόγχη με κέρασες
Μα είναι αγάπη μου
η δύναμη μου
μα είναι το δάκρυ μου
ζωής πηγή μου

Κι εσύ ψυχή μου
κι εσύ καρδιά μου

Μου λείπει  σώπα μου
Ότι άλλο ρώτα μου!!!
***
22/2/13
***

Ποίηση:Γιάννης Παππάς

Σε κάθε μας ουσία

Σε κάθε μας ουσία

***
Αν σ αγαπώ ποτέ ξανά

Μην ξαναπείς τη λέξη

Αν πάψω εγώ να σ αγαπώ

Η ζωή μου δεν θ’ αντέξει

Ντύσου βρεγμένα τα μαλλιά

Στη λίμνη απ’ τις αισθήσεις

Και απόψε κλείσε με αγκαλιά

Έρωτα να με χρίσεις

Βάλε σιωπή τη μουσική

Στο πιάνο της καρδιάς σου

και μύρανε μου το κορμί

Άρωμα  αγκαλιάς σου

Μου κόβεις την αναπνοή

Στη σκέψη σου και μόνο

Σκέψου να έρθει  στιγμή

Μαζί σου που θα λιώνω

Κυλάει η σκέψη μου κρασί

Στα χείλη σου φιλιά σου

Ως το λαιμό σου και ποιο κει

Στα στήθη στην καρδιά σου

Ξεσηκωμένη λάγνα  αφή

Πορφύρας το μετάξι

Ρόγες σταφύλι και η στιγμή

Στον πόθο θα με κάψει

Πεσμένος βλέπω ουρανό

Γεύομαι παραδείσου

Νερό στο στόμα μου γλυκό

στου στήθους την πηγή σου

Στεγνώνει ιδρώτα στο λαιμό

Στο στήθος σταματάει

Θαρρείς καρδιά  σου στην καρδιά

Για έρωτα μιλάει

Κι εκεί στα χείλη ο έρωτας

Ανθίζει συνουσία

Ανάβει κύτταρα φωτιές

Σε κάθε μας ουσία

Ανάσα στην ανάσα σου

Καρδιά μου στην καρδιά σου

Η ήβη μου στην ήβη σου

Φιλιά μου στα φιλιά σου

Στιγμή που γεύεται η ζωή

Νέκταρ και αμβροσία

Και χτίζει μες την ηδονή

Του πάθους μας ουσία

Αυτή που τρέχει στην πηγή

Τον πόθο σαν τελειώνει

Αυτή που σώμα και ψυχή

Μες την αγάπη λιώνει

Σώμα μου αρμύρα  άρωμα

Εσύ απ των αγγέλων

Νύχτας μου εσύ ξημέρωμα

Και παρελθόν και μέλλον

Φτάσε τα σύνορα του νου

Φώναξε τ΄’ όνομα μου

Φαντάσου μες τα χέρια μου

Πως είσαι εδώ σιμά μου

Κάνε τα χέρια χέρια μου

Τα χάδια σου δικά μου

Και δώσε γεύση στη ζωή

Χαρά σου απ’ την χαρά μου

Ανάσανε ψιθύρισε 

Τρέξε  το χτυποκάρδι

Ο έρωτας μας γύρισε

Σε μας αυτό το βράδυ

***

23/2/13

*** 
Ποίηση:Γιάννης Παππάς

Σε θέλω Αναπνοή μου

Σε θέλω Αναπνοή μου

Σε θέλω Αναπνοή μου
***
Μη σκέφτεσαι τι θα μου πεις
Τι θέλω να μου δώσεις
Δε θέλω θε μου όλης της γης
Τ ασήμι κι αν μου λιώσεις

Ασήμι είναι τα χέρια  σου
χρυσό μου είναι η καρδιά σου
Διαμάντια είναι τα μάτια σου
Και μύρο τα φιλιά σου

Τι θα μου πεις ας την καρδιά
Ν αγγίξει την ψυχή σου
Κ'  ύστερα πάρε με αγκαλιά
Ν' ακούω τη φωνή σου

Όχι μην μπεις αν μ αγαπάς
Μην πεις πόσο με θέλεις
Τις ώρες σου αν τις μετράς
Μακριά μου όσο μένεις

Μον' 'σύχασε να σε κοιτώ
Βαθιά μέσα στα μάτια
Ν' ακούω την ανάσα σου
Να γίνομαι κομμάτια

Κι αν θέλει η μοίρα και ο θεός
Και στα μαλλιά μου χάδι
Θα 'ναι δικός μου ο ουρανός
Για ολόκληρο το βράδυ

Πια θα ζητήσω απ τη ζωή
Το πιο ακριβό ψυχή μου 
Στα χείλη σου ένα φιλί
Να γειάνω τη ζωή μου

Μην σκέφτεσαι μην πεις ποτέ
Το αν θα σ' αγαπάω
Εσύ είσαι σήμερα και χθες
Και στ' αύριο που πάω

Εσύ που χτίζεις έρωτα
Που ανθίζεις την αγάπη
Εσύ είσαι που μέρωσα
Τους πόνους μου το δάκρυ

Από τα μάτια σ αγαπώ
Στο σώμα σε λατρεύω
Για την ψυχή σου τι να πω
Χτύπους καρδιάς  σου λέω

Έμπα εσύ έχεις κλειδί
Που σπάει τους κώδικες μου
Που οδηγούνε στην ψυχή
Στις μοίρες τις δικές μου

Έμπα και ρώτα τες να δεις
Πως όλες γίναν σκόνη
Στη δίνη της αγάπης σου
Εσύ είσαι η μοίρα η μόνη

Έγραψες με την πένα σου
Γλυκιά υπογραφή σου
Με ονόμασες τον ένα σου
Κι εγώ πια ζω μαζί σου

Μαζί σου φως μου την αυγή
Μαζί σου καλημέρα
Μαζί σου η μέρα μου η ζωή
η νύχτα πέρα ως πέρα

Γράφει ο θεός παράδεισο
με γη του τις καρδιές μας
να μας μοιράσει από μισό
να ζούμε τις ζωές μας

Κι αφήνει πόρτες ανοιχτές
να μπαίνουν οι ψυχές μας
Να ζουν μαζί σαν δυο μικρές
του έρωτα φωνές μας

Του ονείρου μου εσύ ζωή
γαληνή της ψυχής μου
δεν μένει λέξη πια στη γη
να γράψει την κραυγή μου

Σε θέλω Αναπνοή μου !!!
***
25/2/13
***
Ποίηση:Γιάννης Παππάς

Ψιθύρισέ μου μ αγαπάς

Ψιθύρισέ μου μ αγαπάς

 ***

Υφαίνει  ο ήλιος  ομορφιά  μου
Μες στα ηλιάχτιδα μαλλιά σου
Αγάπης δρόμους  στην καρδιά μου
Να 'ρθει να μπει μες την δικιά σου

Κι εγώ το δάκρυ μου καθρέφτη
Μες τη ματιά μου έχω κρεμάσει
Κάθε σταγόνα του που πέφτει
Το σ αγαπώ θε να σου γράψει 

Χαμογελάσανε τα χείλη
Όταν  μου μίλησε η καρδιά σου
Ξημέρωμα έγινε το δείλι
Στα κατακόκκινα φιλιά σου

Πόσο θα ήθελα στ αλήθεια
Απ' το μετάξι σου να αγγίξω
και στη ματιά σου εκεί ψυχή μου
φως της αγάπης ν αντικρύσω

Έλα και κάνε με κομμάτια
και όπου θες να τα μοιράσεις
απ' την καρδιά μου μόνο κράτα
ένα κομμάτι να κοιτάξεις 

Σαν θα έρθει  πόνος είτε δάκρυ 
φυλάκισε το στην καρδιά σου
Να σε γεμίζει με αγάπη
να σου σκουπίζει τη ματιά σου

¨Έλα και πάρε τη ζωή μου
τώρα που ξέρω μ αγαπάς
μονάχα θέλω αναπνοή μου
όταν σου δίνω την ψυχή μου
βαθιά στα μάτια να κοιτάς

όταν σου δίνω την ψυχή μου

Στην τελευταία την πνοή μου
ψιθύρισέ μου μ αγαπάς

***

12 Νοέ 2011

***

Ποίηση:Γιάννης Παππάς

Στο ζύγισμα το τελικό...ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ....ΣΤΗΝ ΔΙΑΝΟΗΣΗ ...

Ο σκεπτόμενος άνθρωπος του Ροντέν

Δε με νοιάζει η εξυπνάδα σου,

πόσα κιλά μόρφωση κουβαλάς στις πλάτες σου

 κι οι ασήκωτες περγαμηνές σου...

Οι πιθανόν μαρμαρένιες, οι πιθανόν αγαλματένιες!

Κι αν έχεις τόμους αμέτρητους και δερματόδετους,

με αξία ανεκτίμητη στους κάθε είδους πλειστηριασμούς

 για να ακουμπήσεις κάτω από το ύψος των περιστάσεων 

κι αφ' υψηλού να στέκεσαι εμπρός των άλλων,

δεν έχεις όμως την ξάστερη ματιά ενός παιδιού,

αθώου κι αγνού!

Ψυχρός κι ξένος θα μένεις στα μάτια μου

όσες λέξεις φανταχτερές, γυαλιστερές σαν πέτρες- ξεπλυμμένες με τα χρόνια από τα νερά-  κι αν αραδιάσεις, 

με στόμφο κι ύφος περισπούδαστο! Αδιάφορες περνούν από μπροστά μου  αν λίγο, έστω λίγο, αγάπη δεν έχουν μέσα τους  κρυμμένη! Κι αν τον άνθρωπο (κυρίως εκείνον που διώκεται αδίκως) δεν στηρίζουν! Στο ζύγισμα το τελικό δεν μένουν οι λέξεις. Μένουν τα έργα της αγάπης....
@ριστέα

Σοφός δεν αυτός που προσπαθεί να επιπλεύσει με λέξεις-σωσίβια, μα εκείνος που σιωπεί μπροστά στην απόγνωση, που σέβεται τον ανθρώπινο πόνο.

Καλή σας μέρα

έγραψε η airis