Έκπληκτη ψυχή!

                                


H  Έμιλι Ντίκινσον έγραφε ότι πρέπει να κρατάμε τρομακτικά έκπληκτη την ψυχή. 

Αυτό σημαίνει να στρέψεις την πλάτη στην κοινοτοπία- 

γνώρισε , 

ερωτεύσου, 

εντυπωσιάσου, 

συνεργάσου με καινούργιους ανθρώπους. 

Ανοίξου στο νέο.

Tags: Αταξινόμητα

Κάτι έχει απόψε η νύχτα...

Bράδυ που στάζει σιωπή. 
Ήσυχος και ο ήχος της βροχής πάνω στη στέγη. 
Προδιαθέτει σε όνειρα ζεστά, αρωματισμένα, που χουχουλιάζουν τεμπέλικα μέσα σε παχιά παπλώματα.
Κάπου εκεί κρύβονται και οι αισθήσεις, 
το φυλλοβόλο αν και αηθελές:  
ο έρωτας. 

"Ό,τι γνωρίζω, το ξέρω επειδή αγαπάω."

Λέων Τολστόι

Αγαπημένε η ζωή

Αγαπημένε η ζωή

Κυλάει σαν ποτάμι

Πίνει απ' τα δάκρυα βροχή

Μα στάζει σε ένα τζάμι

Πες μου τι σημαίνει "τα λέμε"

Φεύγουν για πάντα οι στιγμές με ότι καίμε

Τα λέμε...

Τόσο γενική αυτή η φράση

Ταιριάζει τέλεια στην κρύα σου στάση

Τα λέμε...

Να αγκαλιαστούμε τελευταία φορά

Να κλαίμε...

Μπάσταρδε πονάνε οι λέξεις

Εγώ πεθαίνω και εσύ θέλεις να παίξεις

Τα λέμε!

Ποιός σου 'χει μάθει να σκοτώνεις με ψέμα

Σκληρούς ανθρώπους να πατάς σαν εμένα

Χειρότερο και από βρισιά

Τα λέμε...

Έπρεπε απλά να πεις

Αντίο...

Πόση υποκρισία γλιτώνεις

Θέλει να έχεις ψυχή να πληγώνεις

Τα λέμε...

Είναι της καρδιάς μου απορία

Ανωτερότητα δε θέλω καμία

Κυλιέμαι...

Νομίζεις πέφτω χαμηλά

Μα εγώ τιμάω το τέλος και νιώθω

Μπάσταρδε πονάνε οι λέξεις

Εγώ πεθαίνω και εσύ θέλεις να παίξεις

Τα λέμε!

Ποιος σου 'χει μάθει να σκοτώνεις με ψέμα

Σκληρούς ανθρώπους να πατάς σαν εμένα

Χειρότερο και από βρισιά

Τα λέμε...

Έπρεπε απλά να πεις

Αντίο, τελειώσαμε, φύγε!

Μην τολμήσεις να με βρεις ξανά

Δεν τα λέμε πια ποτέ

Θέλω μόνο να ξεχάσω

Μπάσταρδε πονάνε οι λέξεις

Εγώ πεθαίνω και εσύ θέλεις να παίξεις

Τα λέμε!

Χειρότερο και από βρισιά

Τα λέμε...

Άκου κάτι αληθινό

Αγάπη μου αντίο, πονάω... 

Στίχοι: Μπαλτζή Sunny

Μουσική: Alessio Gigi

Λιτοδίαιτες

Στ απομεινάρια στάζει λίγδα η βεβαιότητα
Μπερδεύονται τα μαλλιά μου
στις γωνίες του κύβου
Χάνομαι ...

Λιτοδίαιτες γυναίκες
με μια υπόνοια χαμαιλέοντα
στα πικρά βαμμένα βλέφαρα
η σκουριά εμφανίζεται
με την πρώτη δαγκωνιά του ήλιου
ραχιτικές γυναίκες
ξεκοιλιασμένα καράβια
γλύφουν μαραθώνιες πληγές
τα μάτια έχουν μπει τιμωρία
το μενεξεδί φόρεμα πιάστηκε στο καρφί
κλαψουρίζουν οι καρφωμένοι μαστοί
«Δεν θα ξανάρθω» ψιθύρισε το τελευταίο χελιδόνι
και πέταξε μακριά όσο ακόμα θυμόταν
η γάτα κυνηγά το άπιαστο
το γρασίδι τινάζει τον πάγο από πάνω του
άκαρπη προσπάθεια
η εφημερίδα πέφτει με πάταγο στο πάτωμα
από μέσα της ξετυλίγονται τα νέα
μπαγιάτικα ψάρια
ο θόρυβος που κάνουν οι σταγόνες της βρύσης
στ άπλυτα πιάτα
ανήμερη αλήθεια γρατζουνάει επίμονα την πόρτα

Η ομίχλη είναι εδώ
Εγώ δεν είμαι πουθενά



Μαρία Ροδοπούλου

Ποίηση:Γιάννης Παππάς

Ας πιούμε αυτόν το μήνα σαν κρασί
σαν μέθη  από μύθο  μαγική
να γίνει της χαράς η κοινωνία
να φέρουμε κοντά την ευτυχία. 

Δεκέμβρης να μας γράψει με χρυσό
το πιο όμορφο δικό μας σ’ αγαπώ
στο δέντρο να κρεμάσουμε τα δώρα
στολίδια στης αγάπης μας την ώρα.

Στης Άννας τη γιορτή τα πρώτα χιόνια
μα εμείς μετράμε αγάπης μας τα χρόνια
και στης Ανθής τη μέρα τη γιορτή
να πέφτουνε τα όνειρα βροχή.

Κι αν έρθει πάλι αέρας παγωμένος
βοριάς πια στα λευκά του στολισμένος
Εγώ κι εσύ στο εμείς μας στη φωτιά μας
με άνοιξης ελπίδα στην καρδιά μας.

Οι νύχτες με ταξίδια μας στ’ αστέρια
τα χέρια σου μες στα δικά μου χέρια
φιλί σαν όνειρο τα χείλη μου στα χείλη
μέρας ξημέρωμα απόγευμα αποδείλι.

Κι εκεί ψηλά για αστέρι οι ψυχές μας
σε κάθε αχτίδα οι ώρες οι δικές μας
να δείχνουν δρόμο πάντα στην αγάπη
Χριστούγεννα πρωτοχρονιά που θα ‘ρθει. 

Κι εκεί ψηλά τ αστέρια να μας βλέπουν
οι άγγελοι στα χέρια να μας έχουν
Του παραδείσου δρόμους να μας δείχνουν
στον έρωτά μας χρώματα να δίνουν.

Ποίηση:Γιάννης Παππάς
7/12/13

http://www.youtube.com/watch?v=wdPhFDP5EvA

Ένα Όνειρο ψυχής..

..και μια πραγματικότητα σκληρή

οι δυο όψεις του νομίσματος της ζωής

στο χωροχρόνο του μάταιου.

Αναρτήθηκε από AERIKO στις 12:45 π.μ.

Έρωτας και γοητεία

Έρωτας και γοητεία,
την καρδιά μου την γλυκιά
μια νύχτα συνεπαίρνει…
σε παράλια ανοιχτά.

Είν’ η θέρμη της ψυχής,
η ολόχαρη η ζάλη…
που στη σκέψη αντηχεί
η ζεστή σου αγκάλη.

Σαν μέλι στάζει…
απ’ τα χείλη το φιλί
και σου λέω ψιθυριστά,
σ’ αγαπώ πάρα πολύ.

Τι όμορφη που’ ναι,
η αγάπη η δική μας…
τραγουδούνε γλυκερά
τα αηδόνια μαζί μας.

Ας φύγουμε από δω…
κι ας πάμε στο παλάτι
στη κοιλάδα της ψυχής,
απ’ τ’ ωραίο μονοπάτι.

Να ζούμε τρυφερά
τον αγνό τον έρωτα μας,
τα άνθη μυρωδάτα…
θα στολίζουν την καρδιά μας.

Κι όταν ξημερώνει…
θ’ αγναντεύω σιωπηλά,
τον ήλιου την ακτίνα
στα ματάκια τα μελιά.

Γοητευμένος θα ‘μαι,
για πάντοτε με σένα...
πριγκίπισσα μου όμορφή
με λατρεία χρυσαφένια.

Στου αγρού την νηνεμία,
με το 'λιόλουστο μεσημέρι
θα διαβαίνουμε στον ίσκιο
πιασμένοι χέρι χέρι.

Και θα λέω με αίσθημα,
πηγαίο απ’ την ψυχή…
εσένα-νε λατρεύω…
όσο τίποτε άλλο στη ζωή.

© Πάρης Παπανικολάου