Ποίηση

Ποια είναι τα «φτερά του έρωτα»; Τα διαφορετικά του πρόσωπα; Πώς είναι δυνατό να χωράει όλες αυτές τις εκρηκτικές δυνάμεις που δοκιμάζουν τα όρια μας, την αγάπη, το πάθος, τη ζήλια; Πόσο τυφλός, ωμός, κεραυνοβόλος, παράλογος, υπερβατικός μπορεί να γίνει ή πόσο σοφός, ώριμος, λογικός, υποταγμένος σε «προδιαγραφές» και σχηματοποιήσεις;

Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2015

Επτά και . .

. . :07 λεπτά από τον έρωτα απόψε.

Όσο η διάρκεια αυτής της μουσικής ανθολογίας.

Εσύ,παραβίασε τα λεπτά, όσο για μία . . ζωή.

Απαραίτητη προ υπόθεση,ταλέντο στην αλητεία.

ΕΝΙΩΣΕ ΚΑΙ ΕΓΡΑΨΕ Ο Adam The Sinner στις 5:34 π.μ.

HNIOXOS

Ανθρώπων έργο λατρεμένο,
με αιθέρα σμιλευμένο
στη μορφή του κλείνει μέσα
σύμβολα χρυσογραμμένα
στους αιώνες σκαλισμένα,
Πύθιων νόμων, ουράνιων δρόμων,
Και μυστών ιερών αγώνων.

Στίβος άμιλλας της ηθικής αξίας
με αίσθημα τιμής , φιλοτιμίας,
ευθύτητας και αξιοπρέπειας
με μόχθους, αγωνίες και κινδύνους
το πολυτιμότερο στεφάνι
με του Απόλλωνα τη χάρη
στην ψυχή του να χαρίσει,
με το φως του να τη ντύσει.

Πρώτα ο νούς, απ’ τον καιρό,
που πρώτος ήταν στην παρέα,
πτυχὲς χιτώνα, ἴσιες και βαριές
στάση σεμνή με αρμονία δωρική,
και μ’ άρμα για σωματικό φορέα,
δυνάμεις φυσικὲς και ηθικές,
με ατρικύμιστες Τιτανικές ορμές.
Γη και ουρανός οι δυό τροχοί
σε κοσμικό αξόνι κουμπωμένοι
με μυστική περιστροφή
σε κλίμακα εξωχωροχρονική.

Με Απολλώνια λαμπρή ορμή,
ώσπου να πεις «πώς και γιατί»,
φώς μες’ τα χέρια τα ηνία,
με την ελπίδα συνεργό
τέσσερα άτια στο ζυγό
θάλλει κι’ όλο ανεβαίνει
τη μοίρα του βακχεύει,
πνεύμα που θριαμβεύει...!

Αμετάκλητη, δεμένη με την πίστη
η σταθερότητα των σκοπών του.
Κέρβερος, η επαγρύπνηση
στο βάθος των συλλογισμών του,
δύναμη πνευματικής γονιμοποίησης
η έκφραση των ματιών του !

Μπαίνει σ’ αμέτρητους καιρούς
δικούς του κόσμους,
ξεχασμένους, μακρυνούς,
εξαγνισμένος στην υπέρτατη αλήθεια
ο νούς υψώνεται σε ήρωα και μύστη.!
… Στου λόγου μας τη ρύμη,
Διόνυσο ακούμπησε και σώθηκε,
μ’ Απόλλωνα ψώμωσε και στειλώθηκε,

κι’ όπου , γλυκύς απόηχος υπάρχει,
παντοτινός ο Ηνίοχος και οδηγός μυστών,
Δελφών, κι’ ουράνιων καταστερισμών !!!

Αντώνιος Ρούσσης

Να αδιεξοδεί κανείς ή να μην...

Ποτέ δεν πρόλαβα ν’ αναζητήσω αδιέξοδα
μόνα τους προσπέφτανε ικέτες στα ευλύγιστα γόνατα

ευρύχωρα με μεγάλα μάτια
στενά χείλη,
και κοκκαλιάρικα δάχτυλα

μασούλαγαν τις φτέρνες μου
καθώς διάβαινα τις οδούς με τις κατοικημένες κρεμάλες,
τους γελωτοποιούς και τους διασκεδαστές παντός καιρού
εξερευνώντας τον θαυμαστό κόσμο
Αχαρτογράφητη πορεία σε χαρτογραφημένους ανθρώπους
με τα ατίθασα πόδια σε πλήρη άρνηση

Σε κάθε γωνιά κι ένας οκνηρός ονειροπόλος
μ'έπιανε μονότερμα για το δικό του καλύτερο όραμα
απ’ όλων εκείνων που χορεύανε πάνω στις κρεμάλες
αλλά όταν τελείωνε τον ομολογουμένως εξαιρετικό μονόλογο
την έπεφτε για ύπνο σαφώς καταπονημένος
από την μεγαλεπήβολη παραίσθηση
κι εγώ έμενα μ’ ένα ακόμα αδιέξοδο
να βυζαίνει το αίμα που έτρεχε από τα παραμύθια

Μικροέμποροι κι απατεωνίσκοι
ανεβαίνανε στους στύλους
με την χάρη και την γρηγοράδα της ύαινας
μεθυσμένοι από τον χορό του εκκρεμές
βαρούσαν παλαμάκια ρυθμικά

χωρίς να δουν τους στύλους που λύγιζαν

απ'το βάρος της ανόητης χαιρεκακίας

μέχρι που'σκαγαν στο έδαφος

σαν παραγινωμένα φρούτα

και τους ποδοπατούσαν

οι επόμενοι πρωταθλητές του στύλου

Γραφιάδες κι υπηρέτριες

σουλατσάριζαν αγκαζέ

και κάπου-κάπου χορεύανε βαλς

δίπλα από τα πεταμένα μαύρα παπούτσια

και τις γιαλιστερές χρυσές γόβες

ενώ λευκές πεταλούδες εγκατέλειπαν

πρόθυμα το χρώμα τους πάνω στα σάρκινα εκκρεμές

Στο τέλος κλαίγανε με την αναισθησία

της ακαταστασίας που προκαλούσαν

τα σαπισμένα ρολόγια

Οι υπόνομοι

τα κυριακάτικα δειλινά γίνονταν εκδότες

και με το καπελάκι στραβά βαλμένο

έσφαζαν τον κλεμμένο χρόνο

τον ανατύπωναν και τον ξεπούλαγαν

φουσκώνοντας σαν κουασιμόδοι γάλοι

από περηφάνια για το ψωριασμένο isbn

Αλλήθωρα ποιήματα

ραχιτικοί πωλητές

νεκρά διηγήματα

κι ένα δισάκι γεμάτο άγνωστες λέξεις

Μέχρι που τα πάντα σταματούσαν

οι δρόμοι άδειαζαν

οι κρεμάλες κατεβάζανε την αυλαία

και καθόμουν χάμω ανακουφισμένη

άνοιγα το δισάκι κι από μέσα του

ξεχύνονταν φρέσκοι ήλιοι

και ρίζωναν στα δάχτυλά μου

χωρίς copyright και σελιδοδεικτούμενα όνειρα
απαντούσα στο πάγιο ερώτημα των πανταχού
ηλίθιων
μωρών
και πεθαμένων κόσμων

να αδιεξοδεί κανείς ή να μην...

Μαρία Ροδοπούλου