Skoulas B. - T' oneiro einai mia fwtia

τ όνειορο ειναι μιά φορά....κι αν μ αρνηθείς σαν το σπαθί, θα καρφωθώ στο χώμα!!!!

Ρωμαίος

Τι φως προβάλλει εκεί απ’ το παράθυρο;
Ειν’ η ανατολή κι είναι η Ιουλιέτα ο ήλιος.
Πρόβαλε, ήλιε, σκότωσε τη φθονερή σελήνη
Ω, μίλα πάλι, ολόφωτε άγγελε…
Ιουλιέτα
Ρωμαίο, Ρωμαίο! Γιατί να ’ σαι Ρωμαίος;
Αρνήσου τον πατέρα σου, άσε το όνομα σου
Ή, αν δε θέλεις, μόνο αγάπη ορκίσου μου
Κι εγώ θα πάψω να ’μια Καπουλέτου.
Ιουλιέτα
Κάνω ευχή για κάτι που ’χω δα:
η απλοχεριά μου έχει της θάλασσας την άπλα,
κι η αγάπη μου το βάθος της,
όσο περισσότερη σου δίνω,
τόσο περισσότερη έχω, τι (γιατί) άπειρα είναι και τα δυο.
Ρωμαίος
Η αγάπη στην αγάπη τρέχει σαν παιδιά που σκόλασαν,
Και φεύγει καθώς παν στο σχολειό τους με βαριά καρδιά.

…καληνύχτα θα σου λέω μέχρι να ξημερώσει

Καλή σου νύχτα, χίλιες φορές καλή σου νύχτα.
-Χίλιες φορές κακή χωρίς το φως σου.
-Καληνύχτα καληνύχτα τούτη η πίκρα του χωρισμού έχει μια γλύκα τόση που καληνύχτα θα σου λέω μέχρι να ξημερώσει.
-Ύπνος να ‘ρθει στα μάτια σου και στην καρδιά σου ειρήνη.
-Ύπνος και ειρήνη θα θελα για σένα να ‘χα γίνει.

Σαίξπηρ: Ρωμαίος και Ιουλιέτα

Εισαι συ ο ανθρωπος μου?????

Είσαι συ ο ανθρωπός μου
το μεράκι το κρυφό
αν σε χάσω θα πεθάνω
απ' τον κόσμο θα χαθώ

Εισαι συ ο ανθρωπός μου
της καρδιάς μου η χαρά
αν μ' αφησεις πιστεψε με
θα με πνιξει η συμφορά

Εισαι συ ο ανθρωπός μου
η καρδιά που αγαπώ
το καντήλι της ζωής μου
που αν σβήσει θα σβηστω

Μινως Ματσας

Είναι η αγάπη

Μια θάλασσα ακριβή
κι ενας φόβος που αρμενίζει
στεκει αμίλητος και οριζει
την ζωή μου τη μισή

στο βραχο περιμένει
μια βαλίτσα κι ενα βλέμμα
αχ να'ταν Θεέ μου ψέμα
να μην εφευγες ποτέ

Ειναι η αγαπη της αρρωστιας γιατρικο
να ξεφυγω απ' της ζωης μου το μαρτυριο
κρυβω μεσα στην καδιά μου μυστικο
προσευχή στο βραδινό σιωπητηριο

Θα ξανα'ρθω με δυο φτερά
και της λυρας το τραγουδι
να γινει ο έρωτας λουλούδι
κι ο χορός μου αστροφεγγιά

Victoria Hislop- Μινως Ματσας

A time for us Romeo and Juliet 1968

"ΕΛΑ..."

ΡΩΜΑΙΟΣ
-Κάθε βραδυ ειμαι εδώ και περιμενω να βγεις
Στο μπαλκονι να δεις εμε να σε προσμενω
Είναι λιγα τα λογια που μπορεις να μου πεις
Μα για κάθε λεξη σου εγω πεθαινω

ΙΟΥΛΙΕΤΑ
-Φυγε και μην ξαναρθεις μ’ακους
Ασε τα χειλη μου μια αναμνηση σου να λυτρωσουν
Εισαι το θυμα τους μ’ακους
Αμα σε δουν εδώ θα σε σκοτωσουν

ΡΩΜΑΙΟΣ
-Μα αγαπη μου γλυκια κι αυγη μου
Αμα σε χασω θα χαθω
Θελω να σου δωσω στοργη απ τη στοργη μου
Θελω να σε παρω και να φυγουμε από δω

ΙΟΥΛΙΕΤΑ
-Δεν μπορω να σου δωθω ομορφο μου παλικαρι
Με πληγωσανε πολύ δεν πιστευω πια τα ομορφα λογια
Και φυγε ποριν σ’ερωτευτω, κανε μου τη χαρη
Καλυτερα που μενω μοναχη μου τοσα χρονια

ΡΩΜΑΙΟΣ
-Μην μου το κανεις αυτό νεραιδα μου
Πιστεψε σ’εμενα και στ’ορκιζομαι δεν θα πονεσεις
Εσυ εισαι κάθε βραδυ στα ονειρα μου
Πηγαινε τωρα μεσα την αγγελικη στολη σου να φορεσεις.

ΙΟΥΛΙΕΤΑ
-Όχι καλε μου το ξερεις, εχω δικιο πως εμεις μαζι δεν μπορουμε να σταθουμε
Φοβαμαι μην μ’αυτή την αγαπη και οι δυο πληγωθουμε
Μπροστα μας τους ανθρωπους του πατερα μου θα βρουμε
Θανασιμα εσυ θα πληγωθεις και οι δυο αδικως θα χαθουμε

ΡΩΜΑΙΟΣ
-Αν πιστευεις θα με πισεις να ξερεις δεν θα φυγω
Κοιτα το δακρυ μου, για σενανε κυλα στο προσωπο και στην καρδια μου
Αν φοβασαι ν’αγαπησεις δεν πειραζει ασε με εδώ να μεινω
Ασε με μοναχα να σε κοιτω γλυκια και ομορφη νεραιδα μου..

Νέλλη Βαβάση-Ζωή σε ζεύγη Που είσαι έρωτά μου;

Σταυρούλα Φωτιάδου

Που είσαι έρωτά μου;

Το ότι όλα περιστρέφονται γύρω από τον έρωτα το ξέρουμε. Πηγή έμπνευσης, ζωής, χαράς, δύναμης απ’ τη μία και από την άλλη πόνου, θλίψης, δυστυχίας.
Είναι αυτός που θα ‘πρεπε να συνοδεύει τις ευχές στα γενέθλια και στις γιορτές. Τόσο σημαντικός.
«Χρόνια πολλά, υγεία, τύχη κι έρωτα».
Από παιδιά ασχολούμαστε μαζί του. Η πιο καυτή ερώτηση από τότε ήταν το «ποιόν αγαπάς;».
Κι εσύ που τον σνομπάρεις το ξέρεις καλά. Χωρίς έρωτα δεν υπάρχει χρώμα πουθενά. Ακόμη και στα θρίλερ ο πρωταγωνιστής είναι ερωτευμένος με την πρωταγωνίστρια. Οι περιπέτειες πάντα τελειώνουν με ένα φιλί κι ο Κλαρκ Κεντ δεν θα ήταν ίδιος χωρίς τη Λόις Λέιν.
Μέχρι και ο πόνος που προκαλεί πολλές φορές είναι καλοδεχούμενος. Δίνει την αίσθηση της ζωής.
Αυτό που δεν αντέχεται είναι το κενό του. Η φάση που βρίσκεσαι όταν δεν υπάρχει. Όταν ο προηγούμενος έχει τελειώσει οριστικά κι ο επόμενος ψάχνει τη γωνία που θα σου την στήσει.
Αλλόκοτη κατάσταση. Παράξενη. Πέφτεις για ύπνο και; Κενό. Κοιτάς το κινητό αδιάφορα. Δεν έχεις καμιά λαχτάρα να χτυπήσει από κάποιον.
Βγαίνεις έξω και το βλέμμα δε γυρίζει σα φάρος περιπολικού, μήπως και τον συναντήσεις κάπου.
Δεν παίρνεις τις φίλες σου τηλέφωνο άγριο χάραμα να ζητήσεις τις συμβουλές τους.
Ακούς τα τραγούδια ύμνους και δεν ξέρεις που να τα αφιερώσεις.
Και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι θέλεις σαν τρελή να ερωτευτείς. Θέλεις να φωνάξεις ότι είσαι εδώ και τον περιμένεις κι αναρωτιέσαι γιατί αργεί να φανεί, πού μπορεί να χάθηκε και τι έχεις κάνει λάθος.
Αυτό το κενό είναι τόσο βαρετό κι ανυπόφορο.
Σου λείπει εκείνο το μπουρδούκλωμα στο στομάχι και οι εκατόν είκοσι εφτά σφίξεις το λεπτό.
Κάνεις υποθέσεις για το πώς θα είναι ο νέος, πολυπόθητος έρωτας. Τον φαντάζεσαι πότε μελαχρινό και πότε ξανθό, με μπλε ή πράσινα μάτια, με κοιλίτσα ή φαλάκρα αναλόγως τη διάθεση.
Του δίνεις όνομα και πλάθεις ιστορίες. Όπως και ελαττώματα για να τον κάνεις άνθρωπο κι όχι το φάντασμα που είναι.
Και κάπως έτσι το κενό αποκτά λίγο ενδιαφέρον, μια περιπέτεια.
Ζεις μια ζωή που κρατάει από ένα λεπτό μέχρι αρκετή ώρα, ώσπου να σε πάρει ο ύπνος. Αν θέλεις τη συνεχίζεις την επόμενη μέρα. Σαν σήριαλ. Το δικό σου σήριαλ.
Δεν τολμάς να πεις πουθενά όλα αυτά τα όνειρα γιατί μπορεί να σε περάσουν για τρελή. Οι ερωτευμένοι θα σου πουν να κοιτάξεις να βρεις σάρκα και οστά, οι απογοητευμένοι θα σου πουν πως καλύτερα που είσαι μόνη κι έχεις το κεφάλι σου ήσυχο και οι υπόλοιποι θα σου προτείνουν διακοπές γιατί μάλλον χρειάζεσαι ξεκούραση.
Δεν είναι ότι θα πάθεις κάτι αν μείνεις και έξι μήνες χωρίς να είσαι ερωτευμένη με κάποιον, είναι αυτό το κενό που ουρλιάζει «γέμισέ με».
Κι αυτό το κενό δε γεμίζει με σεξ της μιας νύχτας ή και περισσότερων. Θέλει συναισθηματική τροφή, θέλει χτίσιμο μέρα με τη μέρα.
Ξέρω ότι υπάρχουν κι άνθρωποι που το αποζητούν αυτό το κενό. Θέλουν να μηδενίσουν και ν’ αρχίσουν από την αρχή. Αυτοί που κουράστηκαν ίσως, να πονούν και να κάνουν πισωγυρίσματα.
Ναι, σ’ αυτές τις περιπτώσεις το κενό αποτελεί λύτρωση, ανάσα κι αφετηρία.
Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε με το κενό αυτό διάστημα είναι να θέσουμε νέες βάσεις και νέους στόχους. Να αντιληφθούμε τι ζητάμε και να αναζητήσουμε τρόπους να το πετύχουμε.
Ας αγαπήσουμε προς το παρόν αυτό το κενό μας κι ας ευχηθούμε να γεμίσει με τον έρωτα που λαχταρούμε.
«Δε μπόρεσα να σ’ αντικαταστήσω με κανέναν. Όχι γιατί ήσουν αναντικατάστατος απλώς γιατί από έρωτα σε έρωτα πάντα μεσολαβεί λίγο κενό.» Ντίνος Χριστιανόπουλος.

Ώσπου να πεις κύμινο Ανάμεσα σε δυο στιχάκια όνειρα παράπεσε libido λυρισμός

δεν έχει δάχτυλα η σιωπή να την μετρήσεις

δεν έχει κύκλους ο ουρανός να τους διαβείς

και μια λέξη ολομόναχη στους αυτουργούς ανέμους,

φεγγαροντυμένη χρώματα και ερημίας ήχο

μπαινοβγαίνει εφήμερα στη βουβή θεομηνία της

μπαίνουμε ο ένας στο κορμί του άλλου

γινόμαστε για κλάσματα του δευτερολέπτου

μια κραυγή, ένας σπασμός, βάρβαροι ποιητές

κι ύστερα

ώσπου να πεις κύμινο,

πάλι μόνοι σε παράλληλους δρόμους,

λέξεις πτερόεσσες γυμνές απ’ το φωνήεν τους

στο καταπέτασμα της συμφωνίας στίχων

έλα λοιπόν να θυμηθώ με όνειρα τη μελωδία της σιωπής

Τάσος Κάρτας, Επιδείνωση Άστατου Ποιήματος (σμήνος μνήμες πουλιών αεί και νυν μέσα στην Νοσταλγία)

[Αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια SMS μήπως και πετύχω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις… Είπαμε όσα δε φτάνει η αλεπού… τα κάνει λυρισμό και ωραία λόγια – να ’χουμε κάτι να κρυβόμαστε πίσω απ’ τις εικόνες των λέξεων μας με το γόρδιο χρησμό τους… Η Ποίηση του καθενός δική ελπίδα υποτέλειας]

Αναρτήθηκε από Tasos Kartas στις 6:37 μ.μ.