#Όταν_η_αγάπη_ήρθε_η_ζωή_έσβησε

Η ιστορία μας εκτυλίσσεται ανάμεσα σε μια γυναίκα η οποία ήταν τόσο δυναμική,και τόσο σίγουρη για τον εαυτό της,που εκπλήρωνε κάθε τρέλα της..αψηφούσε τα πάντα και ζούσε τον έρωτα της όπως εκείνη ήθελε..πανέξυπνη..δημιουργική..αλλά και άτυχη στις σχέσεις της..και σε έναν άνδρα ο οποίος μπήκε στην ζωή της για να της δώσει ότι δεν κατάφεραν οι άλλοι..Αγάπη..
Γνωρίστηκαν εντελώς τυχαία και ο ερωτάς τους θυελλώδεις..
Βόλτες ξεγνοιασιάς..όνειρα για την ζωή τους..και η αγάπη τους τα θεμέλια για ένα ξεκίνημα γεμάτο πάθος..
Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας όμως είχε κάποιες αδιαθεσίες,τις οποίες και έκρυβε..δεν τα μοιράστηκε όμως σε κανέναν,γιατί δεν ήταν και τίποτα για εκείνη..
Ώσπου μια μέρα στις διακοπές τους έπρεπε εσπευμένα να μεταφερθεί σε νοσοκομείο,για να της πουν ότι δεν είχε τίποτα,και θα πρέπει να κάνει κάποιες περαιτέρω εξετάσεις..
Κανείς δεν τις έλεγε τι είχε αν και γνώριζε πολύ καλά ότι τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά όπως της τα περιέγραφαν..
Δίπλα της ο ερωτάς της,κάθε στιγμή,κάθε λεπτό,οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ακλόνητος φρουρός δίπλα της..κάθε μέρα να της δείχνει πόσο πολύ την αγαπάει..
Τι έχω του έλεγε..
Τίποτα αγάπη μου της έλεγε,όλα καλά θα πάνε..δεν του απαντούσε..
Εκείνη όμως τρωγόταν να μάθει τι είχε..
Ρωτούσε ιατρούς,νοσοκόμους,ρωτούσε τους δικούς της ανθρώπους,κανείς όμως δεν έσπασε την σιωπή του..
Μια μέρα όμως αποφάσισε μια μέρα να πάει στην βιβλιοθήκη του χωριού και να ψάξει μέσα από τα συμπτώματα που είχε..
Μετά από πολλές ώρες διαβάσματος,μέσα απο τις πολλές σελίδες βιβλιών,έμαθε για την λίγη ζωή που της απομένει..
Γυρίζει στο σπίτι..
Αγάπη μου ήρθες της λέει..?
Ήρθα του λέει..
Που ήσουν..τρόμαξα..
Πήγα έψαξα να δω τι έχω..
Και..της λέει..
Τι και..πεθαίνω βρε βλάκα του λέει..τι κάθεσαι εδώ και με περιποιείσαι..το ήξερες τι έχω και δεν μου είπες τίποτα..φύγε να κάνεις την ζωή σου..εγώ δεν θα γίνω καλά..
Είμαι στην ζωή μου της απάντησε..
Εκείνος όμως αντί να φύγει..
Έγινε τα χέρια της,τα πόδια της,έγινε ότι εκείνη δεν μπορούσε να κάνει..ξυπνούσε τα βράδια και του έλεγε..το πρωί μάζεψε ότι πράγματα έχεις και πήγαινε να κάνεις την ζωή σου..εσύ είσαι η ζωή μου της έλεγε..όχι αγάπη μου δεν σε αφήνω,θα γίνεις καλά θα δεις..
Τι λες βρε βλάκα..μην χαραμίζεις την ζωή σου με εμένα..φύγε..πήγαινε..
Τόσο τον αγαπούσε δεν ήθελε να τον κρατάει δίπλα της ενώ ήξερε το μέλλον της..
Κι εκείνος τόσο την αγαπούσε..που ότι κι αν ήξερε δεν έφυγε λεπτό από δίπλα της..
Οι μέρες περνούσαν και η κατάσταση της χειροτέρευε..
Ήταν τόσο δυνατή που δεν έβγαλε ένα δάκρυ..ποτέ..
Τόσο περήφανη ήταν..
Στο δωμάτιο του νοσοκομείου πλέον σε ένα επισκεπτήριο που είχαν πάει οι δικοί της..άνοιξε τα μάτια και είπε..ο ιατρός εδώ..?..δεν υπάρχει κανένας ιατρός εδώ της είπαν..αυτός με τα άσπρα δεν είναι ο ιατρός..?..ξαναρώτησε..δεν είναι κανείς αγάπη μου με άσπρα εδώ..
Κατάλαβε..
Περάστε όλοι έξω θέλω να μείνω μόνη μου τους είπε..μωρό μου κι εγώ την ρώτησε ο φύλακας άγγελός της..
Κι εσύ βλάκα μου του είπε..
Μετά από πέντε λεπτά που μπήκαν στο δωμάτιο,ήταν γυρισμένη στο πλα'ί'..
Κι ένα δάκρυ είχε κυλήσει στο μάγουλο της..
Το μοναδικό δάκρυ που έβγαλε..
Τόσο περήφανη ήταν..
Δεν ήθελε να την δουν που αναχωρούσε για τον άλλον κόσμο..
Ο δε αγαπημένος της..εκείνη έφυγε..κι εκείνος ακόμα την αγαπάει..
Τόσο βλάκας ήταν..
Αφιερωμένο..σε μια κοπέλα που έφυγε από την ζωή..νέα..όμορφη..και περήφανη..

~ Μοναχικός Άγγελος ~

Αναρτήθηκε από Μοναχικός Άγγελος στις 11:43 π.μ.

Μοναχικός Άγγελος~[Ο Σταθμός]╠═♪Wingapo★═╣

Σε ποια γωνία του μυαλού μου να σ' αφήσω..

Σε ποια γωνία του μυαλού μου να σ' αφήσω..
Ποια κορυφή της καρδιάς σου να κατακτήσω..
Φύλαξε μια στάλα έρωτα ν' ανασαίνει στα συντρίμια..
Φύλαξε μια στάλα θλίψης να σιγοκαίει στα σωθικά σου..
Μην φύγεις πριν σε γνωρίσω..
Μην ερωτευτείς πριν σε αφήσω..
Στην ανατολή του ονείρου σ' έχασα..
Στην δύση του φεγγαριού..
Σε βρήκα..
Μείνε μέχρι να χαθείς..

~ Μοναχικός Άγγελος ~

Αναρτήθηκε από Μοναχικός Άγγελος στις 10:13 π.μ.

#Ταξίδι_Για_Μια_Άγνωστη

#Ταξίδι_Για_Μια_Άγνωστη

Εντελώς τυχαία έγινε μια τηλεφωνική γνωριμιά..
Εκείνος υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία..
Εκείνη φοιτήτρια..
Η μοίρα θέλησε να τους ενώσει με το καταλάθος τηλεφώνημα..
Η απόσταση τους η θάλασσα..
Και η προσμονή τους..
Το απολυτήριο εκείνου..
Δυο τελευταίοι βασανιστικοί μήνες έφταναν στο τέλος..
Εκείνη απο την μεριά της ποτέ δεν πίστευε ότι θα πήγαινε να την συναντήσει..γιατί η οικονομική του κατάσταση δεν του το επέτρεπε..
Απολύθηκε τελικά και την επόμενη ημέρα είχε πιάσει δουλειά..
Στην οικοδομή το πρωί..στην ταβέρνα το βράδυ..
Κι εκείνη το μόνο που μπορούσε να κάνει..
Να του λέει συνέχεια στα γράμματα στο τηλέφωνο..
Μάλλον δεν θέλεις να έρθεις και σε πιέζω..
Ώσπου μετά από 20 ημέρες του είπε..
Ας το αφήσουμε καλύτερα..
Δεν είναι γραφτό να βρεθούμε..
Εντάξει της είπε εκείνος..
Τη επόμενη ζήτησε απο τα αφεντικά του να τον πληρώσουν,κι αν μπορούσε να λείψει για μια ημέρα..
Η απάντηση τους ήταν όχι..
Μέτρησε τα χρηματα του..
Ήταν πολύ λίγα..
Μα πολύ μεγάλη η θελησή του..
Βάζει σε έναν σάκο δυο ρούχα και ξεκινάει για τον σταθμό των τρένων..
Μετα απο 2 ώρες περπάτημα..και αναμονή 3 ώρες..έφτασε το τρένο..
Επιβάζεται επιτέλους..και μετά από 3 ώρες έφτασε στον Πειραιά..τρέχει βγάζει εισητήριο και πιάνει την αποβάθρα όπου θα έφευγε το καραβι του..
Μονολογούσε..
Να χα μια βάρκα..πόσο πιο γρήγορα θα πήγαινα..
Επιβιβάζεται επιτέλους μετά από 4 ώρες..και σε 12 ώρες θα αντίκριζε το καταλάθος που μπήκε σην ζωή του..
Κι όλο αυτό για να δεί την άγνωστη που δεν τον πίστεψε..
Επιτέλους στεριά..
Άγρυπνος απο την λαχτάρα,κατάκοπος απο το ταξίδι..
Κι όμως έλαμπε απο χαρά..
Κατάφερε να πάει..
Ενώ αποβιβάστηκε έτρεξε στην διεύθυνση που είχαν τα γράμματα της..
Βρίσκει την πολυκατοικία..
Παίρνει βαθιά ανασα και χτυπάει το κουδούνι..
Απάντηση καμία..
Χτυπάει δεύτερη φορά..
Τρίτη..τέταρτη..
Απάντηση καμία..
Κάθεται στην είσοδο της πολυκατοικίας..
Όλο αυτό το ταξίδι..για το τίποτα..
Του απόμεναν 10 ώρες για να γυρίσει πάλι στο λιμάνι και να φύγει..
Μάζεψε όλη την θλίψη του και αγκάλιασε τα σκαλοπάτια της εισόδου..
Τα μάτια του έκλειναν απο την ταλαιπωρία..
8 ωρες είχαν περάσει..
Σε 2 ώρες θα άφηνε τα σκαλοπάτια που ανεβοκατέβαινε η άγνωστη..
Κι ενώ το πήρε απόφαση..
Λίγο πριν σηκωθώ ακούω μια φωνή να μου λέει..
Μπορώ να περάσω κύριε?
Ανασηκώνω τα μάτια και την βλέπω μπροστά μου χαμογελαστή..
Άργησες της είπα..
Παγώνει και σωριάζεται εμπρός μου..
Ενώ συνήλθε μιλήσαμε εκεί στην είσοδο..
Αλλά έπρεπε να φύγω..
Να με παρακαλάει να μείνω..
Κι εγώ έφυγα..
Πλέον στην πρύμνη του καραβιού να λούζω την ανακατεμένη θάλασσα με τα δάκρυα μου..
Και μια φωνή..
Να μου λέει..
Κατέβα..
Σε παρακαλώ..
Με πόσες βάρκες ναυάγησες..
Τα θέλω σου..
Ενώ δεν έπρεπε..?

17 Φεβρουαρίου 2000..

 

~ Μοναχικός Άγγελος ~ 

Αναρτήθηκε από Μοναχικός Άγγελος στις 10:22 π.μ.

Μοναχικός Άγγελος

Κι έμαθα μέσα από εσένα να ζω την μοναξιά σαν ύπαρξη..
Η συντροφιά μου..
Μου χάρισες μια ξεχωριστή μοναχικότητα..
Την προσέχω..
Την ταίζω καθημερινά να μεγαλώσει..
Θυμάμαι μου είπες όταν φτάσει η ώρα να σε αφήσει,θα σε πάρει μαζί της..
Κι εγώ έκλαιγα γιατί δεν μπορούσα να αποχωριστώ το δημιούργημα μου..
Πως θα την αποχωριστώ και θα με πάρει μαζί της σε ρωτούσα..?
Έλεγες εκεί που θα πάτε δεν θα σας ξαναχωρίσει τίποτα..
Θα ζείτε δίχως χώμα..
Δίχως φως..
Δίχως ψυχή..
Θα ζήσετε την αθάνατη αγάπη,κι έτσι θα πορεύεστε..
Σαν μια μοναχική σκιά..
Και ξαφνικά όλα γύρω σου θα έχουν αλλάξει..
Αλλά εσύ θα έχεις την μοναξιά σου..
Πρόσεχε μόνο..
Μην χαθείς..
" Όποιον δρόμο κι αν διαβείς..
Στης ψυχής τα μονοπάτια θα χαθείς "

~ Μοναχικός Άγγελος ~

Αναρτήθηκε από Μοναχικός Άγγελος στις 11:45 π.μ.

Απόψε είσαι πιο πλούσιος ..

..απ’ότι ήσουν το πρωί.

Εάν βρήκες τον καιρό να θαυμάσεις 

τα έργα του Θεού στη ζωή σου.

Αν έμαθες να λογαριάζεις 

την αξία των μικρών πραγμάτων.

Αν αψήφησες τα λάθη των φίλων 

και των εχθρών σου.

Είσαι πλουσιότερος αν κάποιο παιδί σε χαιρέτησε με χαμόγελο στο πρόσωπο του.

Αν προσπάθησες να βρείς κάτι καλό στους άλλους κι έδωσες στους άλλους το καλύτερο που έχεις.

Αναρτήθηκε από AERIKO στις 8:38 μ.μ.

Πώς να σου πω το σ’ αγαπώ

Πώς να σου πω το σ’ αγαπώ, ένα ερωτικό ποίημα που έγραψε ο Άγγελος Σπάθης και μας θυμίζει με απλά λόγια το πραγματικό νόημα της αγάπης, που γεμίζει την ψυχή με ελπίδα και όμορφες σκέψεις.

Ο έρωτας εξυμνείται συνεχώς με ποιήματα, γιατί  όσο κι αν οι εποχές αλλάζουν, η τέχνη και ειδικότερα η ποίηση και η μουσική  μπορούν να εκφράσουν το βάθος των συναισθημάτων και των σκέψεων όσο τίποτα άλλο.

Το ερωτικό ποίημα Πώς να σου πω το σ’ αγαπώ δείχνει την ευαισθησία του ποιητή, αλλά και όλων μας μπροστά στο μεγάλο σ’ αγαπώ.

Πώς να σου πω το σ’ αγαπώ – Ποίημα: Αγγελος Σπαθης

Πώς να σου πω το σ’ αγαπώ;
Ποτέ μου δεν θα ήθελα
Του χρόνου μια ρυτίδα
Θα ‘θελα να σουν η πνοή
Της νιότης μου η ελπίδα.

Πώς να σου πω το σ’ αγαπώ;
Οι φανερές μου σκέψεις
Κρύφτηκαν χάριν μιας αυγής
Και στο κρεσέντο της σιωπής
Γεννήθηκαν οι λέξεις

Γέμισε ο κόσμος με φωνές
Ενίοτε και σκέψεις
Μα ο κρυμμένος θησαυρός
Στο θυμικό σου εδράζεται
και στις δικές σου λέξεις.

Σε γνώρισα ένα πρωί
σ’αρχή ενός χειμώνα
Τα λόγια σου είχαν ζεστασιά
Και φέραν τόση ομορφιά
Όση μια ανεμώνα.

Έκτοτε πάντα τριγυρνώ
Μες στη δική σου σκέψη
Και διαρκώς αισθάνομαι
Ότι η καρδιά μου πάλλεται
Στο πόσα ο νους μας συναντά
Και πόσα θε να δρέψει