Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

...ο χρόνος, τικ τακ...

...ο χρόνος, τικ τακ...

Κοιτάω μια το ρολόι και μια το τηλέφωνο,
η ώρα περνάει,
ο χρόνος τρέχει,
  η αγωνία αρχίζει να αυξάνει μέσα μου,
φέρνει μαζί της ερωτήματα...
Πως είναι;
Τι νοιώθει;
Τι γίνεται;
Τι λένε;
Θα κάνει κουράγιο;
Θα κρατήσει την ψυχραιμία της;
Θα μπορέσει να πει όλα όσα θέλει,
όσα την καίνε τόσες μέρες,
όσα την πνίγουν,
όσα την πόνεσαν,
όσα την πλήγωσαν;
Θα μπορέσει να κρατηθεί να μην 'σπάσει';
Θα μπορέσει να μείνει φλεγματική;
Μήπως  την έπεισε;
Μήπως θα δώσει και άλλη ευκαιρία;
Μήπως την πλήγωσε;
Πως θα είναι όταν πάρει τηλέφωνο;
Πως θα είναι η φωνή της;
Πως θα βλέπει τον εαυτό της;
Πως να την βοηθήσω;
Τι να της πω;
Ποιές λέξεις, ποιές φράσεις;
Πως θα την πείσω ότι δεν ήταν λάθος;
Πως να της θυμίσω και τις καλές στιγμές;
Πως θα αντέξει τον εαυτό της, τον πιο αυστηρό κριτή της;
Θα μπορέσει να ξεχάσει, να το ξεπεράσει, να δει το μέλλον πάλι με αισιοδοξία;
Τι θα κάνει αύριο;
Τι, πως, θα μπορέσει...ξανά και ξανά γυρνάνε μέσα στο μυαλό μου...
και το τηλέφωνο παραμένει βουβό!
Θα σκάσω, δεν αντέχω...
ο χρόνος, ο χρόνος, ο χρόνος, τικ τακ και η σιγή με τρελαίνει...
Κοιτάω το τηλέφωνο,  μήπως δεν έχει σήμα, να τελείωσε η μπαταρία;
Αχ, πάρε, πάρε, πάρε...

Και επιτέλους ο ήχος της στο κινητό μου
ναι, ναι,
πήρε,
έληξε το μαρτύριο,
επιτέλους η αγωνία τελειώνει...
παίρνω μια ανάσα...
και με χέρια που τρέμουν...
το σηκώνω από την αναπαυτική του θέση...
κάνω 'απόρριψη'...
Θεέ μου, δεν το πιστεύω!


Read more: http://nefeloma.blogspot.com/2010_05_01_archive.html#ixzz2N4Bmsrdx
Under Creative Commons License: Attribution

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου