Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

Τα Όνειρα που Χτίζονται - Λάμπρος Καρελάς

Τα Όνειρα που Χτίζονται - Λάμπρος Καρελάς


Όταν τα όνειρα αναζητούν θέα...
απ' του μυαλού τη φυλακή,
δώσ' τους ανάσα για φυγή
πιάσε τα απ'το χέρι και βάδισε παρέα...

------------------------------------------------

"Τα όνειρα που χτίζονται κι αντέχουνε στο χρόνο
υφαίνονται με πόνο, χωρίς αναπνοή...
Είναι τόσο σκληρός ο αγώνας μα τόσο γλυκός
είναι τόσο μεγάλη η ζωή όταν ζεις διαρκώς..."

Στίχοι - Μουσική : ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ
Ερμηνεία - Διασκευή : Λάμπρος Καρελάς

Αφιερωμένο σ' όλους αυτούς που ακόμα
κάνουν όνειρα , παλεύοντας γι' αυτά,
χωρίς να λογαριάζουν τον σκληρό αγώνα, 
και ξέροντας πως τα όνειρα
δεν...διαπραγματεύονται...

ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ - Ο ΑΚΡΟΒΑΤΗΣ

Ο Ακροβάτης!απο ετσι απλα



Κάθε απόγευμα η ίδια ζωή τον περίμενε, εδώ και 27 ολόκληρα χρόνια.Από μικρό παιδί ακροβατούσε πάνω στο τεντωμένο σχοινί.Τον είχε μάθει ο πατέρας του κι ήταν και το μόνο που του κληροδότησε, όταν έφυγε για πάντα εκείνο το ανοιξιάτικο πρωινό.Αυτό κι ένα μικρό μαύρο δάκρυ που έφτιαξε με μελάνι στο μάγουλο κάτω από το δεξί του μάτι.Για να του θυμίζει πως τα αληθινά δάκρυα, είναι μέσα στην ψυχή του και δεν χρειάζονται βιτρίνες!!!

Το καμπανάκι χτύπησε..."Σε 5 βγαίνεις...", ακούστηκε απ' έξω.Σηκώθηκε, φόρεσε το χαμόγελο στα χείλη και πήγε να δώσει την παράσταση που κάθε βράδυ, έμοιαζε να είναι και η τελευταία του.Εκείνη τη στιγμή, κάτω στο χώμα μια σταγόνα αίμα έσταξε από τον ουρανό.Το βήμα του την έσβησε...



Ένα λαβωμένο πουλί πετούσε τα τελευταία λεπτά ζωής που του είχαν απομείνει με δύναμη!Ήθελε να απομακρυνθεί από τα άλλα πουλιά και να μείνει μόνο.Κόντρα στον άνεμο να βρει τον θάνατο που του πρέπει.

Κι εκεί μέσα στο πλήθος να 'μαι κι εγώ να σε περιμένω.Να κοιτώ τον ακροβάτη να πέφτει από το σχοινί του με το δάκρυ καρφιτσωμένο στο μάγουλο.Να κοιτώ και το πουλί που έπεσε χτυπημένο κι έμεινε ακίνητο κάτω, δίπλα του.Κι εσύ ακόμα να φανείς...

Μανώλης Φάμελλος - Υπάρχεις για μένα

Εγώ για σένα!


Κάτι τέτοιες ώρες, γίνομαι πουλί ελεύθερο και ταξιδεύω.Τίποτα δεν εμποδίζει την πτήση μου.Ούτε ο άνεμος, ούτε η βροχή, ούτε οι φωνές των ανθρώπων.Κοιτώ από ψηλά τα φώτα των πόλεων.Πόσο πανέμορφα είναι και μοιάζουν με τα αστέρια του ουρανού!Χάνονται εκεί ανάμεσά τους οι σκέψεις μου για σένα.

Άλλες φορές, μεταμορφώνομαι σε βράχο κοντά στη θάλασσα.Στέκομαι ακίνητη και υπομένω τον καυτό ήλιο και την αλμύρα των κυμάτων.Τις νύχτες, δεν φοβάμαι το σκοτάδι που απλώνεται γύρω μου.Βλέπω τον Φάρο που άφησες εκεί στην άκρη αναμμένο και απλά σε ονειρεύομαι.
Το καλύτερο όμως είναι τώρα.Που είμαι μόνη αλλά σε νιώθω δίπλα μου και ακούω παντού μέσα μου τον ήχο της φωνής σου.Θέλω να σου πω κι εγώ τόσα πολλά...
...Σε νιώθω, σε σκέφτομαι, σε φαντάζομαι, σε χρειάζομαι, σ' ευχαριστώ...Τί άλλο έμεινε να νιώσω και να αισθανθώ;

ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ Η ΚΟΡΗ

ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ Η ΚΟΡΗ




Αφεντρομάνα τ' ανέμου
λύγισες και συ στην θωριά της ψυχής μου
η κραυγή της θέλησες να γίνεις
στο σπαρακτικό , βουβό μοιρολόι της

Λύσσαξες και θέριεψες
στου πόνου μου την όψη
Μην λυγάς... Μ΄ ακους μην λυγάς
προσταγή το βουητό της

Δεν σκύβουν οι ψυχές προς τον πόνο
άρπαξε τον, αγκάλιασε τον, εξόρκισε τον
κανε το δάκρυ σου ροδόσταγμα
την ψυχή ν' απαλύνει, να γαληνέψει

Ουρλιάζει του ανέμου η αφεντρομάνα
σφυρίγματα και σιωπές γίναν ένα
και το κλάμα βουβό
μη λυγάς ψυχή μου ... μην λυγάς ..
είσαι συ του ανέμου η κόρη


Κρίστια Παντελή

λεξιπαίγνια

λεξιπαίγνια

Έναυσμα της αρχής η ολο-κλήρωση
έναυσμα της ολοκλήρωσης η αρχή,
αρχή της ολοκλήρωσης η ζωή,
αρχή της ζωής η μή-ζωή.
Ποσοτικά διανύουμε μια απόσταση ανυπολόγιστη,
ποιοτικά διανύουμε μια απόσταση λελογισμένη.
Λογίζω-υπολογίζω-λογοποιώ.
Λόγος-έλογος-άλλογος.
Τα διαστήματα προσμετρούνται στο τέλος,
τα διαστήματα ανυπολόγιστα στην αρχή.
Ευτυχώς ευτυχούμε,
ευτυχούμε ευτυχώς και ατυχώς.
Μερίσματα δεν υπάρχουν,
υπάρχουν νοητές γραμμές.
Υπερβάσεις δεν υπάρχουν,
υπάρχουν νοήματα νοητών υπερβάσεων.
Υπερβαίνω τα ευκολονόητα,
δεν υπερβαίνω τα ανυπέρβλητα.
Ο λόγος πάλι υπόλογος.
Δύσκολη ζωή, εύκολη ζωή
διαφορά καμία αφού
το τέλος ομοιάζει της αρχής.
 

Vertigo

Vertigo


Μέσα σε τόση αντάρα , φαντάζει το φως φοβισμένο
έτοιμο να τρυπώσει σε σίγουρο καταφύγιο , σαν τον κλέφτη κυνηγημένο
κι’εμείς να τρέχουμε ξωπίσω να το προφτάσουμε,
κι’εκείνο να μας νομίζει δεσμοφύλακες ,
και να χάνεται..
Άμα η αντάρα καταπέσει και βασιλέψει ο ήλιος
μετρούμε τις απαντοχές μας και όλο χανόμαστε στο μέτρημα,
τόσο που μήτε καταφέρνουμε να ευχαριστηθούμε το φώς που μας χαρίζεται.
Μετρώντας τις απώλειες σε καιρό ειρήνης κλαίμε αντί να γελούμε
κι’ ευθύς αλλάζει το σκηνικό :
 το φώς τρέχει να μας χαριστεί και εμείς το νομίζουμε δεσμοφύλακα και κρυβόμαστε όλο και πιο βαθειά μέσα μας αναζητώντας το σκοτάδι,
κάνοντας έτσι τους θεούς μας να γελάνε με τούτα τα καμώματα.

Δεν

Δεν



με ακούει κανένας απόψε
και η νύχτα με κυνηγάει ....
με στοιχειώνει .....
με πολεμάει ....

Αργεί να ξημερώσει 
νιώθω ηττημένος 

Η τρελά μου
ο εφιάλτης μου 
Είσαι εσύ .....

Αθηναϊκή πανσέληνος!

Αθηναϊκή πανσέληνος!


ΧΡΗΣΤΟΣ ΥΦΑΝΤΗΣ - Στου έρωτα τη ρέμβη

ΧΡΗΣΤΟΣ ΥΦΑΝΤΗΣ - Στου έρωτα τη ρέμβη

ΧΡΗΣΤΟΣ ΥΦΑΝΤΗΣ - Στου έρωτα τη ρέμβη από την Σοφία Στρέζου


Το 2014, κυκλοφόρησε η πρώτη ποιητική συλλογή του Χρήστου Υφαντή, «Στου έρωτα τη ρέμβη», από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ Bookstars.


Με το πρώτο του βιβλίο, ο Χρήστος Υφαντής μας ξεναγεί στην προσωπική ποιητική μυθολογία, όπου πρωταγωνιστεί η ρέμβη του έρωτα. Κυριαρχεί πάνω στις λέξεις και στα συναισθήματα, που αντλούνται από τη δύναμή του. Ποιήματα μεγάλης φόρμας διηγούνται τον ιδιαίτερο τρόπο έκφρασης του δημιουργού. Τούτη η μορφολογική επιλογή, αναδεικνύει την ανάγκη για περισσότερη εμβάθυνση, στις υπερβατικές ιδιότητες και στα χαρακτηριστικά του έρωτα. Στην εναγώνια προσμονή του, διακρίνεται το ρίγος, καθώς κατακτάται ο ορίζοντάς του. Διατρέχει αποστάσεις, για να μετατοπίζει την υπερρεαλιστική φαντασία του, με λυρικές απεικονίσεις του ανέγγιχτου και του ωραίου.


Λεκτικά πειραματίζεται, ενσωματώνοντας την ερωτική αγάπη, σε έμπνευση. Τούτη η έμπνευση, γίνεται ο μακρινός απόηχος της ποιητικής του μοίρας που τον επιλέγει, για να αποτυπωθεί στη στιχομυθία, με τρυφερότητα το πάθος.


Η ποίηση του Χρήστου Υφαντή, δεν μπορεί εύκολα να κατακτηθεί.


Η γλώσσα και τα εκφραστικά του μέσα έχουν την πυκνή δόμηση μιας ενδοκοσμικής πληρότητας, που τον οδηγούν από τον  ουσιαστικό και βαθύ συναισθηματικό ηθικισμό, διευρύνοντας όρια. Γιατί είναι ένας ποιητή που δουλεύει ακατάπαυστα, καλλιεργώντας με θέρμη τις γλωσσικές προεκτάσεις του. Είναι ο προσωπικός νόστος σε ό,τι  έχει ειπωθεί, σε ό,τι ως τώρα μπόρεσε, μαθητεύοντας να κατανοήσει.




Στη γραφή του είναι διακριτό το προστακτικό όσο και επίμονο ερωτικό κάλεσμα «στην εκστατική μυσταγωγία/της απόλυτης σμίξης».

Το κόκκινο του έρωτα, μετασχηματίζεται σε κόκκινο επιφώνημα. Γιατί, η αφή πυρακτώνεται στην ερωτική μέθεξη, με το ασύλληπτο να γίνεται συλητό, στις πυρπολήσεις του πόθου. Έντονος αισθησιασμός που τολμά με περηφάνια να προβάλλεται, στην εύπλαστη παρορμητικότητά του.


Κόκκινο επιφώνημα


Πλάνεψέ με
μύησέ με
στην εκστατική μυσταγωγία

της απόλυτης σμίξης
γύμνωσε τις πτυχές

της μόνης αλήθειας
που σμιλεύει

η πυρακτωμένη αφή
στράτευσε ατίθασους παλμούς

και αχαλίνωτα ένστικτα
να διαπορθμεύσουν

τον ακόρεστο πόθο
που εκπορεύεται

απ' το ωκεάνιο βλέμμα
λύσε σαρκοβόρα φιλιά

να ξεσκίσουν
αλυχτώντας

τις σάρκες του ανέφικτου
λικνίσου

σαν έξαψης φλόγα
πότισέ με
τις γενετήσιες εκκρίσεις

με φως ιερό και άγιο πάθος
νιώσε το ρίγος

της ζωτικής μέθεξης
βίωσε αλόγιστα

τη γιορτή
της αναπότρεπτης συνθήκης

του σύμπαντος
σάρωσε τα αποτυπώματα

άναρχων ονειριασμάτων
χάραξε τις ατραπούς

του νέου κόσμου
κι άφησέ με
να σπαρταρώ

στα δίχτυα

κόκκινων επιφωνημάτων



Ο Χρήστος Υφαντής είναι ο επίμονος τεχνίτης, που επεξεργάζεται πνευματικά την ποιητική του ύλη. Η συμπυκνωμένη και αναλυτική έκφραση, έχει χαρακτηριστικά προσωπικού ύφους, προς την στοχαστική στιχουργική που όμως χαλιναγωγείται, από μια έμφυτη ροπή προς την πεζολογική απεικόνιση, για χάρη της ποιητικής.


Τα ανεκπλήρωτα που τον βασανίζουν γίνονται υπόσχεση, για να ξεδιψούν ελπίδες στα νερά της εκπλήρωσης.

Μέσα στη γραφή του, αποκαλύπτεται η επικούρεια πλευρά ενός χαρακτήρα που αισθητοποιεί ευαίσθητους στίχους, για να συγκινήσει και να συγκινηθεί.



Υπόσχεση
Ξεδίψασαν οι ελπίδες
στα τρεχούμενα νερά της Εκπλήρωσης
αντάριασε η ατάραχη λίμνη της ανυπαρξίας

αυτοπυρπολείται, λειώνει το παρελθόν
στην αναμέτρηση με το παρόν,
πύρινα βλέμματα επιτείνουν την τήξη

με πόθου ανεμοκλωστές
υφαίνω κόκκινο ρούχο
να ντύσω τα όνειρά σου

προσδιορίζω το αόριστο «για πάντα»
στο φλοίσβο των φιλιών μικρής ανάσας
στους πολεμόχαρους παλμούς
στους ήχους που σμιλεύει η αφή

λιτανεύοντας τη μορφή σου
εξαπτέρυγα χαμόγελα χαρίζουν, θαρρείς
στην ποθεινή ομορφιά του απρόσμενου
την πατίνα του διηνεκούς.

Το μόνο που με νοιάζει πια
να μην κρατήσω

ούτ' ένα κομμάτι μου για μένα!



Υπάρχει ένα ποιητικό σύμπαν που διαστέλλεται, κάθε φορά που ο δημιουργός θέλει να εκφράσει την ακαριαία συγκινησιακή φλόγα του. Με αλληγορικούς τόνους, καταγράφει τις συνθέσεις του, ανανεώνοντας την ποιητική ενέργεια, στη χώρα της ευτοπίας.


Στην ποίηση του Χρήστου Υφαντή ανακαλύπτουμε νοήματα, που εμπεριέχονται σ’ έναν πλούτο γλωσσικής επάρκειας, στα λεκτικά γεωγραφήματα της ποίησης. Τα στοιχεία, ευρηματικά αντλούνται από τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, για να ορθογραφηθεί ο λόγος, στα υψηλά επίπεδα της νόησης. Γι’ αυτό και όταν κανείς διαβάζει ποιήματά του, η αισθητικοποιημένη γραφή του, προκαλεί μεγάλες δονήσεις και εύγλωττες συγκινήσεις.



Το στίγμα της Ευτοπίας


Ασαγήνευτη

από μέτρια φεγγάρια,

μεγαλόσχημες εικόνες,
στιλβωμένες λογοκοπίες,

σχήματα συμβάσεων,
φυρόμυαλες διεκδικήσεις.

Αλφαβητάρι της ψυχής

τα μουσικά φθογγόσημα!
O
ρυθμικός φλοίσβος συμπαντικών κυμάτων,
το μελωδικό άγγιγμα του γητευτή φτεράνεμου,
τα εμφατικά σημάδια λιγωμένων άστρων,
σαν επουράνια αντίστιξη στου άυλου τη σφαίρα,
εγγράφουν ανοξείδωτο χαμόγελο

με δυο σταξιές μέλι,
τρέφουν τις περήφανες ρίζες της πλησμονής,
δονούν την εβένινη σημασία

με τη συχνότητα του μοναδικού,
σταλάζουν βάλσαμο στον πυρήνα

της αυταπόδεικτης ουσίας.
Άπιαστη, αιθέρια,

σε πλέρια σύννεφα ναυλοχείς,
μετεωρίζεσαι σαν πουπουλένιο χάδι

σε κοραλλένιους ουρανούς
ακραίας σαφήνειας

και πρόδηλης απλότητας.
Εκεί νοιώθεις ολόκληρη,

μηδενίζεις τη βαρύτητα,

καλπάζεις ατέρμονα,
ακροβατείς ανάμεσα σε έφιππους παλμούς

και σαμανικές κυμάνσεις,
ανασκαλεύοντας συνθήκες ισορροπίας

στους κύκλους του χρόνου,
ανέγγιχτη απ' το φόβο

της ροής και της επιρροής του.
Δρασκελίζοντας

τους λικνιστικούς υπαινιγμούς της μνήμης,
ατενίζεις τη μελίρρυτη ζεύξη
νοσταλγικών αρωμάτων λεμονανθών

της πρώτης άνοιξης,
με εωθινά και δειλινά χρώματα

της πλατιάς και ρηχής θάλασσας.
Εκεί με λυγερές ανασαιμιές

εισπνέεις λέφτερα του ονείρου τη θεία σκόνη.
Με λόγια βελούδινα κι ανθισμένες σιωπές
αναρριχάται το αγιόκλημα εντός σου.
Σφυρηλατείς το μέταλλο της αντοχής,

ρινίζεις υποδόριους κινδύνους,
ασκείσαι με δεινό αγώνα

σε ενορατικές μυσταγωγίες αποφόρτισης,
ξεφλουδίζοντας αιχμάλωτες στιγμές
στο ροδώνα των αιώνιων εκπλήξεων.

Εκεί απλώνεις την πορσελάνινη υπόσταση
στην εναργή πεποίθηση του αλλιώτικου.

Εκεί γαληνεύεις τον ωκεανό του νου,
ερυθροπυρώνεις

την ακούραστη δίψα της αναδίφησης,
ξετυλίγεις το μίτο της σκέψης,

γιατροπορεύεις τις πληγές της,
ημερώνεις το σύσκιο αταίριαστο,

ορίζεις δυσθεώρητες συντεταγμένες,
χαράζεις ανυπόταχτες πορείες,

εξερευνείς νέες πατρίδες,
καλλιεργείς ανάπλωρες ευχές

σ' αχαρτογράφητες εκβολές
απροσδιόριστων αναμονών.

Εκεί αναπαύεις την εξώκοσμη λογική,
ξεκλειδώνεις την ανοίκεια άρνηση,
πετάς ταριχευμένους φραγμούς

και χωλές ενοχές
στη φωτιά της άφεσης,
απονέμεις κρυστάλλινες βεβαιότητες

στα νάματα των αποριών,
σιτίζεις και λευτερώνεις

το αλυσόδετο αγρίμι του έρωτα,
παραδίνεσαι στην αναλαμπή
του μοιραίου της πανδαισίας των αισθήσεων...
Μακάριος αναβάτης της μουσικής σου κλίμακας,
ουράνιος έποικος στο δικό σου Σύμπαν,
αφουγκράζομαι ιριδίζοντες ψιθύρους
του Θεού των Μικρών Πραγμάτων,
αδέξια λαξεύω προσηλωμένα ρήματα του μέλλοντος
στις άλλοτε πέτρινες επιφάνειες του λόγου!

Sodade ~ C. Evora & E. Arvanitaki

Aκολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι

Aπ’ το πουθενά πλησιάζει, 
συστήνεται σαν πόνος
 και ενοικιάζει το καλύτερο δωμάτιο 
του εγκεφάλου μου, 
σκόνη είναι παγιδευμένη στη γωνία, 
κύκνος και θάνατος αργός, 
έχει τη γεύση κάποιου γλυκού, 
μη με ρωτάς τι γλυκό, 
έχω ξεχάσει αυτή την αίσθηση, 
λειτουργώ μόνο με το συναίσθημα




αφήνει προκαταβολή δυο νοίκια μπροστά, 
δεν έχει οικογένεια μόνο μια τσάντα αλλαξιές 
για τα σαββατοκύριακα, φορά μαύρα κάτι θα πενθεί 
νομίζω δεν είμαι σίγουρος, κρατά στα χέρια του ρίζες,
 μια γλάστρα πλαστική και ένα ξύλινο παράθυρο δίχως τζάμια, 
δεν μιλά, ωραία λέω, ήσυχος φαίνεται, του δίνω τα κλειδιά, 
τον ξανακοιτώ, κάποιον μου θυμίζει...


παίρνει τα κλειδιά λίγο βιαστικά, 
ανοίγει την πόρτα, πριν μπει στο δωμάτιο 
τον ακούω να ψιθυρίζει, κάτι σαν τραγούδι έμοιαζε, 
σκέφτηκα τι είδους πόνος είναι αυτός που τραγουδά, 
αλλά πάλι το τραγούδι είναι κι αυτό ένας πόνος ,
 ένα μοναχικό παιχνίδι στην τράπουλα του χρόνου, 
το τραγούδι απαλύνει τον πόνο, στην έσχατη περίπτωση 
σε συμφιλιώνει με τον πόνο, για δες τώρα μήπως θέλει 
να γίνουμε φίλοι και μου το λέει έτσι γιατί ντρέπεται,



γυρίζει σαν να κατάλαβε τι σκεφτόμουνα και μου λέει:



– « …ο έρωτας είμαι…»!



Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος.. .. με το θάνατο καταλαβαίνεις σε πόσο ασήμαντα πάντα δίνεις σημασία. οι άγγελοι ζουν ανάμεσά μας, να μην έχουν τη μορφή που φανταζόμαστε Αναρτήθηκε από AERIKO στις 10/24/2013 01:18:00 π.μ. Άγγελοι στη Γη

Είμαστε κι εμείς..

Είμαστε κι εμείς..

..που παραμένουμε ψυχικά περήφανοι 
διότι δεν παρελάζουμε
τα πρέπει 
στη λεωφόρο της πραγματικότητας 


στην κόψη της στιγμής.

Καληνύχτα Κόσμε.!!


Τι δεν καταλαβαίνεις..;

Τι δεν καταλαβαίνεις..;


Γιατί η Ζωή
δεν ειναι Cartoon και 
"η αγάπη είναι ο θρίαμβος της φαντασίας 
πάνω στην εξυπνάδα¨"

οφείλουμε να ακούμε σταθερά 
το μικρό παιδί μέσα μας..
για να ωριμάζουμε μεγαλώνοντας  
χωρίς να σαπίζουμε μέσα μας.



Γίνε αντίλαλος χαρά μου..

Γίνε αντίλαλος χαρά μου..

..πλούσιος είναι
  



 Ένας ζωγράφος σχεδίασε έναν πίνακα. 
Τον ονόμασε «Η πόρτα της καρδιάς».
Στην έκθεσή του ένας 
από τους προσκεκλημένους παρατήρησε.
Aπό την πόρτα λείπει το χερούλι.
Ο ζωγράφος εξήγησε.


ανοίγει μόνο από μέσα..
Καλό Μήνα Άνθρωποι.!!