Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Συνέντευξη Νίκος Κουρουπάκης

Συνέντευξη Νίκος Κουρουπάκης


«Ελπίζω ο καθένας μας μέσα του, να δουλέψει, να μάθει να αγαπάει περισσότερο,
να ανεβάσει την αισθητική του πιο ψηλά»


  
Ποια ήταν τα μουσικά σου ακούσματα μικρός;

Μεγάλωσα στη Νέα Υόρκη όπου είχα  τα ακούσματα της μουσικής της εποχής, rock, rhythm and blues, jazz, όλο το φάσμα δηλαδή της Αμερικάνικης μουσικής. Επίσης, λόγω της Ορθόδοξης εκκλησίας, μια μεγάλη φωλιά για τον ελληνισμό, μεγάλωσα με παραδοσιακά και λαϊκά, Χατζηδάκι, Θεοδωράκη, βασικά καλή ελληνική μουσική και ότι έχει να μας δώσει η ελληνική παράδοση.

Πιστεύεις πως τα ακούσματά μας τα διαλέγουμε, ή με κάποιο τρόπο έρχονται αυτά σε μας και τα κάνουμε δικά μας;

Είναι πολύ λεπτή γραμμή αυτή η υπόθεση. Έχει να κάνει με το περιβάλλον που μεγαλώνεις, έχει να κάνει με τους γονείς σου, τι σου δίνουν δηλαδή για να «φας» με λίγα λόγια. Όμως όσο μεγαλώνεις, εάν έχεις ένα καλό μουσικό βίωμα από τα παιδικά σου χρόνια, μπορείς να επιλέξεις πιο σωστή και πιο καλή μουσική να ακούς και να εκτιμάς. Σίγουρα το περιβάλλον παίζει πολύ μεγάλο ρόλο αλλά έχει να κάνει και με το πώς διαμορφώνεται ο χαρακτήρας μέσα στην παδική ηλικία, στα χρόνια του σχολείου. Εκεί όμως που γίνεται το μεγάλο ψάξιμο μέσα μας γύρω από τη μουσική αλλά και γενικά από τα πράγματα που αγαπάμε, είναι στην εφηβική ηλικία, μεταξύ 12 και 17. Εκεί γίνεται ένας μεγάλος μύλος!

Όταν άκουγες τραγούδια που σου άρεσαν, τα δοκίμαζες με τη δική σου φωνή, γινόσουν εσύ ο ερμηνευτής με τη φαντασία σου;

Αυτό είναι σίγουρο. Σε ότι άκουγα και μου άρεσε ήθελα κι εγώ να παίρνω μέρος με τον δικό μου τρόπο. Τραγουδούσα σιγά, δυνατά, όπως μου έβγαινε κάθε φορά.

Οι σπουδές στα οικονομικά σε βοήθησαν και στη μουσική και στο τρόπο σκέψης σου απέναντι στα καλλιτεχνικά;

Άρχισα σπουδές χωρίς να τις τελειώσω. Τα δύο πρώτα χρόνια του πανεπιστημίου ως ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος. Είδα όμως πως περισσότερο με κέντριζε η μουσική. Μέσα μου βαθιά, η μουσική ήταν η ρίζα της ζωής μου.  Λατρεύω τη μουσική, λατρεύω τη δημιουργία και ότι έχει να κάνει με αυτήν. Είδα πως δεν μπορούσα να δημιουργήσω με το πνεύμα των οικονομικών και με κέρδισε τελικά η μουσική.

 Θυμάσαι την πρώτη φορά που τραγούδησες μπροστά σε κοινό;

Ναι τη θυμάμαι. Το πρώτο τραγούδι που τραγούδησα μπροστά σε κοινό ήταν το "Ο Γεροδήμος πέθανε, ο Γεροδήμος πάει". Ήμουν 13 χρόνων στην Αμερική, φόραγα μια φουστανέλα και ήταν 25η Μαρτίου, καλή ώρα σαν και τώρα και μπορώ να πω πως εκεί ένοιωσα το μεγάλο συναίσθημα. Πόσο αποτελεσματικά ενώνεται τόσο πολύς κόσμος με μια μελωδία και στίχους. Αυτό ήταν και το μεγάλο σκίρτημα μέσα μου.

Τι είναι αυτό που σε απασχολεί κυρίως στο τραγούδι από τότε μέχρι σήμερα;

Με απασχολεί το τι λέει το τραγούδι και τι μελωδία έχει. Στη συνέχεια με απασχολεί το πώς ερμηνεύεται. Είχα μαγευτεί από το ελληνικό τραγούδι, την ποίηση, τη λογοτεχνία. Είχα μαγευτεί με το πόση δύναμη, ο λόγος «δίνει» στη μουσική και η μουσική στο λόγο. Εδώ στην Ελλάδα έχουμε πολύ υψηλό επίπεδο στην καλή μουσική μας συγκριτικά με τον υπόλοιπο κόσμο.

Τι σε δυσκολεύει και τι φοβάσαι περισσότερο όταν στέκεσαι πίσω από το μικρόφωνο;

Λειτουργώ περισσότερο σαν κομμάτι της ορχήστρας. Πολλές φορές με αποσυντονίζει η μελωδία ή ο τρόπος που παίζει η μπάντα. Αλλά νομίζω πως αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι να μην ξεχάσω τα λόγια όταν φεύγω «αλλού».

Εκτός από το πάθος τι άλλο χρειάζεται για αντεπεξέλθει κάποιος σε μια μουσική παράσταση;

Χρειάζονται πολλά πράγματα. Νομίζω πως όταν ανεβαίνεις στη σκηνή, μπαίνεις σε μια θέσει να λύνεις διάφορα μικροπροβλήματα μέσα σου. Να διαπιστώνεις πράγματα για τον χαρακτήρα σου, να βρίσκεις ατέλειες της προσωπικότητάς σου. Σίγουρα είναι κάτι που δεν το καταλαβαίνεις εκείνη τη στιγμή. Εγώ όταν ανεβαίνω στη σκηνή, είμαι έναν πόντο πάνω από τη γη. Σαν να μην πατάω στην πραγματικότητα. Μου φαίνεται σαν όνειρο η ευκαιρία που μου δίνεται να τραγουδήσω. Είναι μεγάλη ευθύνη και ταυτόχρονα μεγάλο δώρο από τον κόσμο. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να σεβόμαστε. Είναι ιερό. Κι αν πραγματικά το σέβεσαι, ε, τότε θα σε σεβαστεί κι αυτό!

Μίλησες για ευθύνη. Η επιτυχία και η αναγνωρισιμότητα σου προσθέτουν μεγαλύτερη ευθύνη;

Σίγουρα. Είναι σαν να ανεβαίνεις σε ένα βουνό και να αρχίσεις να φωνάζεις πάρα πολύ δυνατά. Τότε θα γυρίσουν όλοι να σε κοιτάξουν και περιμένοντας να ακούσουν τι έχεις να τους πεις. Αν τους πεις κάτι καλό, τότε πλέον περιμένουν πάρα πολύ καλά πράγματα από σένα.

Ποια θεωρείς ότι είναι η σημαντικότερη στιγμή της καλλιτεχνικής σου διαδρομής μέχρι τώρα;

Ωραίες στιγμές υπάρχουν πάντα. Μεγάλη στιγμή ήταν αυτή που γνωριστήκαμε με τον Δημήτρη και την Ερωφίλη. Μεγάλη στιγμή ήταν η γνωριμία με την Λίνα Νικολακοπούλου, την Χάρις Αλεξίου, τον Μίκη Θεοδωράκη, την Άλκηστη Πρωτοψάλτη και τόσους άλλους. Μεγάλες στιγμές είναι αυτές που γνωρίζεις κάποιον και παίρνεις κάτι απ’ αυτόν, ενώ παράλληλα δίνεις κι εσύ κάτι από σένα. Από το πάλκο επίσης και  από τις συναυλίες πάντα κάτι υπάρχει που το παίρνεις μαζί σου σπίτι. Είναι και αυτές μεγάλες στιγμές.

Ποια θεωρείς την μεγαλύτερη ανταμοιβή από την έως σήμερα καριέρα σου;

Πιστεύω ότι με τη μουσική μπαίνω διαρκώς σε θέση να μαθαίνω. Να μαθαίνω για τη μουσική, να μαθαίνω για μένα. Μπαίνω σε θέση να μαθαίνω να επικοινωνώ με τον κόσμο. Είναι μεγάλο σχολείο. Η δημιουργία, όταν μπαίνεις στη διαδικασία ο ίδιος να δημιουργήσεις, σε βοηθάει να ζεις καλύτερα. Μαθαίνεις να ζεις σε διαφορετικά επίπεδα κάθε φορά. Ακονίζεις την αισθητική σου. Ξέρεις, είναι άλλο να ακονίζεται η αισθητική σου και άλλο να την ακονίζεις εσύ ο ίδιος. Να γνωρίζεις πώς να το κάνεις! Εγώ όσο μπαίνω πιο βαθιά σε αυτό το πράγμα, μαθαίνω πώς να ακονίζω την αισθητική μου και να επικοινωνώ καλύτερα.

Περνάμε στο κεφάλαιο Τρίφωνο. Βρεθήκατε για πρώτη φορά το 2002, 3εις διαφορετικές φωνές και τα χρόνια που ακολούθησαν απέδειξαν πως καταφέρνετε και ισορροπείτε πανέμορφα…και το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό. Πιστεύεις πως απλά είστε τυχεροί που βρήκατε ο ένας τον άλλον ή αυτή η ισορροπία τελικά προϋποθέτει και προσωπική προσπάθεια;


Και τα δυο. Είναι πάρα πολύ καλό που γνωριστήκαμε, που μάθαμε να συνεργαζόμαστε χωρίς φράγματα εγωισμού. Ένα ποσοστό εγωισμού πάντα υπάρχει. Αυτό ισχύει για όλους, αλλά το να μπορείς να το ξεπερνάς η να το χρησιμοποιείς με ωραίο και δημιουργικό τρόπο, να σπρώχνεις την ομάδα μπροστά είναι μεγάλο πράγμα. Συναντάς ανθρώπους που σου αλλάζουν τον τρόπο που σκέφτεσαι. Αν είσαι καλοπροαίρετος, εάν δεν παίρνεις πολύ σοβαρά τον εαυτό σου αλλά παίρνεις σοβαρά αυτό που κάνεις, τότε μπορείς να κάνεις θαύματα. Πρέπει να έχεις κοινό κίνητρο με τον άλλον και να το μοιράζεσαι χωρίς καταστροφική, κρυφή ατζέντα!

Ποιο ήταν το κριτήριο με το οποίο επιλέξατε τα τραγούδια σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου που συμπεριλάβατε στο ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΡΙΦΩΝΟ;

Εμείς θέλαμε να πιάσουμε και να σκηνοθετήσουμε μουσικά τα πράγματα, με σημερινούς τρόπους. Ο στίχος έπαιξε μεγάλο ρόλο. Η μελωδία επίσης, γιατί έπρεπε να κάνουμε πράγματα τόσο μονοφωνικά όσο και πολυφωνικά. Νομίζω πως αρχικά επιλέξαμε τα τραγούδια που ξεχώρισαν μέσα μας και που  αγαπήσαμε. Στη συνέχεια, μέσα από αυτά τελικά επικράτησαν εκείνα στα οποία μπορούσαμε να κάνουμε μεγαλύτερη αλλαγή ή πιο σημαντική αλλαγή.

 

Τι πιστεύεις πως κάνει τον κόσμο να ακούει το Τρίφωνο;

Τι να πω, δεν ξέρω. Δεν ξέρω ειλικρινά. Όπως δεν ξέρω και το γιατί ακούν όλα όσα ακούν. Νομίζω πως αγαπάνε κάτι, τους αγγίζει κάτι, τους χορεύει, τους συγκινεί. Όταν κάτι σου αγγίζει αυτά τα συναισθήματα τότε το αγκαλιάζεις.

Τι κλίμα εισπράξατε στο Ζουμ, με ένα τόσο ποικιλόμορφο και εναλλακτικό πρόγραμμα που προσφέρατε;

Αυτό που έγινε στο ΖΟΥΜ ήταν ένα πάρτι. Η κατάσταση άλλαζε κάθε μέρα. Από τη μια μεριά αυτό ήταν λίγο κουραστικό για μας από την άλλη όμως πιστεύω πως ο κόσμος πέρασε ωραία. Ήταν ένα τρίμηνο γεμάτο περιπέτεια.

Το πολιτικό-κοινωνικό τραγούδι έχει θέση στα σημερινά πράγματα;

Πάντα έχει. Άλλοτε λιγότερο, άλλοτε περισσότερο. Νομίζω πως ερχόμαστε σε μια φάση πάλι που θα ανοιχτεί ξανά προς αυτό το είδος. Γιατί όπως ξέρουμε όλοι, η κοινωνία δοκιμάζεται με διάφορους τρόπους πια. Το καλό θα ήταν να γραφεί μουσική που θα εκφράσει αυτή την εποχή. Ο κόσμος είναι ανοιχτός για όλα αρκεί αυτό που θα του δώσεις να μην είναι μίζερο, ψεύτικο και κατασκευασμένο. Αυτό ισχύει σε όλα τα επίπεδα. Ισχύει και στις σχέσεις μας. Μέχρι και στο φαγητό που τρώμε. Όλα στη ζωή μας πρέπει να είναι σε καλό επίπεδο, να μας θυμίζουν ότι ζούμε. Ακόμα και ο πόνος μας θυμίζει ότι ζούμε. Στοιχεία ντεμί, ψεύτικα και ερμαφρόδιτα υπήρχαν πάντα στην κοινωνία μας. Όπως υπάρχουν και σήμερα. Για να βγεις πλέον έξω από το σπίτι σου χρειάζεσαι φοβερά όπλα. Όπλα όπως η αισθητική, η αγάπη. Όπλα που για να τα αποκτήσεις χρειάζεται δουλειά Και ίσως ο κόσμος να έχει κουραστεί πολύ και να μην θέλει να δουλέψει πάνω σ’ αυτά. Πρέπει όμως να δουλεύουμε πιο σκληρά εσωτερικά ώστε να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα και να αντέχουμε.

Η μεγάλη ευκολία της παραγωγής κι έκδοσης τραγουδιών τα τελευταία χρόνια πιστεύεις πως βοηθάει το τραγούδι και προσφέρει τελικά κάτι παραπάνω στον ακροατή;

Πιστεύω πως ότι έρχεται και χρησιμοποιείται τεχνολογικά, είναι καλό. Αρκεί να μην χτυπάει τα άκρα. Και οι εταιρίες που ήτανε οι βασιλιάδες πριν 10-15 χρόνια είχανε ένα μέρος κατάχρησης στο μουσικό στερέωμα. Τώρα είναι πιο εύκολο για κάποιον να καταγράψει την ψυχούλα του χωρίς να φθείρεται μέσα σε φίλτρα –που πιθανόν να είναι και τα χειρότερα καμιά φορά-όπως το να πάω τη δουλειά μου εκεί, να την ακούσει αυτός, να το εγκρίνει ή όχι ο άλλος. Βέβαια μέσα από αυτή τη διαδικασία φιλτράρονται κάποια πράγματα. Αλλά με ποια κριτήρια? Ακόμα και παλιότερα, πολλοί δίσκοι και πολλές δουλειές που απορρίφθηκαν από μεγάλους και τρανούς, ήταν αριστουργήματα! Νομίζω πως τώρα, χωρίς να αγγίζουμε το όριο της κατάχρησης, της υπερβολής και της κακής αισθητικής, η ευκολία της παραγωγής και τις έκδοσης θα ανοίξει πόρτες για πολλά παιδιά που έχουν να καταθέσουν πράγματα από την ψυχή τους.  

Η κρίση της δισκογραφίας είναι αναστρέψιμη; Και αν ναι, υπό ποίες προϋποθέσεις;

Λέγοντας δισκογραφία εννοούμε έναν μεγάλο μηχανισμό. Εταιρίες, δισκοπωλεία, ραδιόφωνα. Τι να πω. Νομίζω πως θα αλλάξει αυτός ο όρος. Δεν θα υπάρχει για πολύ ακόμα ο όρος δισκογραφία. Είναι πιστεύω θέμα ενός, δύο χρόνων ακόμα. Μετά θα μιλάμε για μουσική απλά. Και είναι πολύ σημαντικό η μουσική να μπορεί να δίνεται και να δοκιμάζεται ελεύθερα. Να δοκιμάζεται ελεύθερα κυρίως ζωντανά. Όλη αυτή η κατάσταση έφερε ένα καλό. Αν αυτό το καλό το χειριστούμε σωστά, θα κάνουμε καλό στη δημιουργία.  

Πως αισθάνεσαι γνωρίζοντας πως οι δισκογραφικές σας δουλειές αποκτώνται από πολύ κόσμο μέσω αυτού του λεγόμενου παράνομου download;

Και αυτό θα φτιάξει κάποια στιγμή. Αυτό είναι το ακραίο της κατάχρησης. Η αλήθεια είναι πως μπορούμε να κλέψουμε ανά πάσα στιγμή, ότι θέλουμε στη ζωή μας. Όταν συνειδητοποιήσουμε πως αυτό που κάνουμε είναι κακό, τότε θα το σταματήσουμε. Είναι και αυτό θέμα αισθητικής αλλά και παιδείας. Πρέπει ο κόσμος να καταλάβει ότι ναι, είναι κλεψιά. Εκτός κι αν σου επιτρέψει ο ίδιος ο δημιουργός να το κάνεις. Το κάνουν πολλοί πια αυτό. Φερειπίν εμείς, το καινούριο τραγούδι που βγάλαμε για να διαφημίσουμε την καλοκαιρινή μας περιοδεία, σε λίγο καιρό θα είναι διαθέσιμο για download από όποιον θέλει.

Ποιο είναι το τελευταίο cd που αγόρασες;

Πρόκειται για τη δουλειά ενός φανταστικού μουσικού, που τον εκτιμώ πάρα πολύ. Είναι ένα νέο παιδί 22-23 ετών με μια πάρα πολύ χαρακτηριστική φωνή και με όλα τα στοιχεία του μεγάλου καλλιτέχνη. Τον Antony Hegarty.

Τι θα είχες να συμβουλέψεις ένα νέο παιδί, το οποίο, έχοντας ανάλογες φιλοδοξίες με σένα την εποχή που ξεκίνησες, επιθυμεί να βγει στο τραγούδι;

Πάνω από όλα μουσικές σπουδές. Εγώ χρειάστηκε να τα μάθω στην πορεία. Πιστεύω πως αν είχα αποφασίσει να πάω να σπουδάσω μουσική θα ήταν πολύ ελεύθερα τα πράγματα για μένα. Τώρα, τα τέσσερα τελευταία χρόνια που κάνω πιάνο αρχίζουν και βγαίνουν.  Θα μπορούσαν να είχαν αρχίσει να βγαίνουν πριν δεκαπέντε χρόνια. Να πάνε λοιπόν να μάθουν ένα όργανο, να μάθουν τη θεωρία της μουσικής, να πάρουν όλες τις απαιτούμενες γνώσεις για να μπορέσουν να υπάρξουν μέσα στη μουσική. 

Πώς φαντάζεσαι και τι εύχεσαι για το μουσικό σου μέλλον;

Να φτάσω σε ένα σημείο που επιτέλους θα βρω τον τρόπο να υπάρχω μέσα στη μουσική.

Δώσε μας μια ελπίδα σου.

Είμαι αρκετά αισιόδοξος άνθρωπος. Ελπίζω ο καθένας μας μέσα του, να δουλέψει, να μάθει να αγαπάει περισσότερο, να ανεβάσει την αισθητική του πιο ψηλά. Ελπίζω τα παιδιά, τα μεγάλα όπλα μας, να το κάνουν. Διότι με περισσότερη αγάπη και αισθητική ίσως καταφέρουν να σώσουν τον κόσμο.



Συνέντευξη: Βάγια Παπαποστόλου.    

Νίκος Κουρουπάκης | Η μπλούζα

Νίκος Κουρουπάκης | Η μπλούζα

Στέγνωσε απ’του ανέμου τα φιλιά
στου μπαλκονιού την κουπαστή
Στέγνωσε, εκείνη η μπλούζα μου η παλιά
που πάνω σου είχε κρεμαστεί
Θέλω ακόμα μια φορά
καθώς θα τη φορά το κορμί
Θέλω να τύχει να σε δω, που βρέθηκες εδώ
και να’χω, να’χω αγκαλιά του φούρνου το ψωμί
Στέγνωσε, πού θα πάει αυτή η δουλειά
λέει η καρδιά μου στο μυαλό
Κι ένωσε τα μανίκια τα φαρδιά
όπως τα δένουν σε τρελό
Θέλω ακόμα μια φορά
καθώς θα προχωρά η ζωή
Θέλω να τύχει να σε δω, που βρέθηκες εδώ
Και να’χω, να’χω αγκαλιά το πρώτο μου μωρό
Στέγνωσε εκείνη η μπλούζα μου η παλιά
Κι έχω μια λύπη σα θυμό
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Γιάννης Σπάθας
Δίσκος: Προσοχή Τρίφωνο

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Το περιπλοκο εγω μας.....

Το περιπλοκο εγω μας.....


 Το εγώ είναι μια εξαιρετική οντότητα, είναι κάτι το περίπλοκο, ζωτικό, εκπληκτικά ζωντανό, που αλλάζει αδιάκοπα και περνάει απ’ όλων των ειδών τις εμπειρίες. Είναι ένας στρόβιλος τεράστιας ενέργειας και δεν υπάρχει κανείς να σου διδάξει τίποτα γι’ αυτό- κανείς! Όταν το καταλάβεις μια και καλή αυτό, όταν δεις πραγματικά την αλήθεια του, τότε έχεις ήδη απελευθερωθεί από ένα βαρύ φορτίο: έχεις πάψει να περιμένεις από κάποιον άλλον να σου πει τι να κάνεις.  Υπάρχει ήδη η αρχή του εκπληκτικού αρώματος της ελευθερίας”.

Το περιπλοκο εγω μας.....

Το περιπλοκο εγω μας.....


 Το εγώ είναι μια εξαιρετική οντότητα, είναι κάτι το περίπλοκο, ζωτικό, εκπληκτικά ζωντανό, που αλλάζει αδιάκοπα και περνάει απ’ όλων των ειδών τις εμπειρίες. Είναι ένας στρόβιλος τεράστιας ενέργειας και δεν υπάρχει κανείς να σου διδάξει τίποτα γι’ αυτό- κανείς! Όταν το καταλάβεις μια και καλή αυτό, όταν δεις πραγματικά την αλήθεια του, τότε έχεις ήδη απελευθερωθεί από ένα βαρύ φορτίο: έχεις πάψει να περιμένεις από κάποιον άλλον να σου πει τι να κάνεις.  Υπάρχει ήδη η αρχή του εκπληκτικού αρώματος της ελευθερίας”.

Γιανναράς Χρ. “Η Ελλάδα είναι έρωτας”

Γιανναράς Χρ. “Η Ελλάδα είναι έρωτας”

Νομίζω μερικές φορές πως δεν είναι ένας ριψοκίνδυνος ψαράς της Ζάμπια στο χείλος των καταρρακτών της "Βικτώρια", αλλά ένας από εμάς που ανασφαλής στον παφλασμό ενός εθνικού ηλιοβασιλέματος, ζυγίζει το μέλλον του σε μια κατακλυσμένη προς την άβυσσο πατρίδα
Μιλάει μερικές φορές αυτός ο σεπτός ελληνόψυχος θεόσοφος, και λες πωςδεν χρειάζεται να μιλήσει άλλος“… Η στέρηση, η φτώχεια, το φάσμα της πείνας δύσκολα συμβιβάζονται με τη νηφαλιότητα, την ορθοβουλία, τις ψύχραιμες αξιολογήσεις. Oταν δεν υπάρχει πια μισθός ή ο μισθός εξαντλείται σε ελάχιστες μέρες και οι υπόλοιπες του μήνα ξημερώνουν σαν απειλή, δεν υπάρχει μυαλό για διαφορετικά ενδιαφέροντα, για ποιοτικές ενασχολήσεις. Tο μαρτύριο του άνεργου, του χαμηλόμισθου, του βάναυσα τσακισμένου συνταξιούχου είναι η τέλεια ανημπόρια του να ασχοληθεί με ό, τι ομορφαίνει τη ζωή – να διαβάσει, να ακούσει μουσική, να χαρεί τον περίπατο, να κουβεντιάσει ξέγνοιαστος για ό, τι αγαπάει. Aνημπόρια ψυχική, λογικά μη ελεγχόμενη, παραλυτική.
H στέρηση, η φτώχεια, το φάσμα της πείνας είναι κάτεργο. Aπό τα βαθιά χαράματα που θα σε ξυπνήσει ο πανικός, το μυαλό δεν έχει άλλη έγνοια παρά μόνο τον πνιγμό των χειροπιαστών απειλών: Tους απλήρωτους λογαριασμούς, τα άδεια ερμάρια, το άδειο ψυγείο, την παγωνιά στο σπίτι με το καταργημένο καλοριφέρ. Aν κάποιοι από τους πολιτικούς υπαίτιους και αυτουργούς του εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας έφταναν στο εδώλιο του κακουργοδικείου, οι αναίτια καθηλωμένοι στο κάτεργο θα ένιωθαν ανασασμό. Oχι γιατί θα έπαιρναν εκδίκηση, αλλά για το κουράγιο και την ελπίδα που θα τους χάριζε η αίσθηση ότι ανήκουν σε κοινωνία, μοιράζονται τη συμφορά με συνανθρώπους, μπορούν να εμπιστεύονται θεσμούς απονομής δικαιοσύνης.
H ψυχική καταστροφή που συντελείται στην Eλλάδα σήμερα είναι ανήκεστη και μοιάζει να βάζει τέλος στη μακραίωνη ιστορία των Eλληνόφωνων του βαλκανικού νότου. Yπερβολή; Mακάρι. Πάντως πρόκειται για διάλυση και αποσύνθεση κάθε στοιχείου συνεκτικού της ελληνικής συλλογικότητας. H γλώσσα, το άλλοτε καύχημα των Eλλήνων, έχει προ πολλού εξουδετερωθεί στο λίκνο της εκπαιδευτικής παρακαταθήκης, στην επίσημη δημόσια εκφορά της, στη ριζικά αλλοτριωμένη με το μονοτονικό γραφή της. H ιστορική συνείδηση, το ίδιο…
Στο κάτεργο της φτώχειας, της στέρησης, του φάσματος της πείνας δεν έχουμε σε τίποτα να στηριχθούμε, πουθενά να ελπίσουμε. H κρατική μας οργάνωση, στην κάθε παραμικρή πτυχή της, απροκάλυπτος εμπαιγμός, ξεδιάντροπος. Παραμένουν ακόμα, ακόμα σήμερα, σε θώκους υπουργών, με εξουσίες και χλιδάτες προνομίες, με δημόσια προβολή και αγέρωχη ιταμότητα, οι ένοχοι της κακουργηματικής ανικανότητας ή της θρασύτατης φαυλότητας, αυτοί που μας οδήγησαν, εκατομμύρια ανθρώπους, στο κάτεργο. Mια απίστευτα μεγάλη μερίδα της ηλεκτρονικής και της έντυπης δημοσιογραφίας συνεχίζει, απτόητη από την τραγωδία της λαϊκής απόγνωσης, να μετράει το «νόημα» της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης με μόνα τα μέτρα του χαμένου ιστορικο – υλιστικού «παραδείσου» – μαρξιστικού ή καπιταλιστικού, το ίδιο κάνει. Oι μεν διαφημίζουν σαν «σωτηρία» την εξαθλιωτική απομόνωση, κατά το πρότυπο άλλοτε της Aλβανίας και της Kούβας, οι δε το ραγιαδισμό της αδιαπραγμάτευτης υποταγής στην αδίστακτη ανθρωποκτόνο τοκογλυφία…
Le Tour Du Monde, Andre-Henri Dargelas. French 1828 - 1906. Καμία παιδικότητα στην ψυχή μας, η Παιδεία μας ευτελίστηκε σε "Εκπαιδευτικό Τουρισμό", κι εκείνες οι παλιές αίθουσες της διασκεδαστικής μάθησης χάθηκαν ανεπιστρεπτί
Kάποτε οι Nαπολέοντες και οι Oυέλλινγκτον μετράγανε τη σημασία των λαών με το πόσα κεφάλια διαθέτανε για μακέλεμα. Σήμερα η Moody’ s, η Standard and Poor’ s ή η Fitch τη μετράνε με το πόσα κεφάλια διαθέτουν για «κινεζοποίηση» της παραγωγής, για φτηνή εξαθλιωτική δουλειά στο κάτεργο της απόγνωσης. Kαι όπως τότε υπήρχαν γραφίδες που εξωράιζαν και εξυμνούσαν το μακέλεμα σαν «πατριωτισμό», έτσι και σήμερα υπάρχει δημοσιογραφία που διαφημίζει τους όποιους όρους γενοκτονίας επιβάλλει η Διεθνής των πολιτικά ανεξέλεγκτων τοκογλύφων σαν μεγαλόψυχη προσφορά σωτηρίας.
… Aναπότρεπτα θα επανέλθουν, όπου να ’ναι, διεκδικητές της ψήφου μας οι ίδιοι, γνωστοί και μη εξαιρετέοι, υπαίτιοι της σημερινής μας κόλασης, οι κραυγαλέα ανίκανοι και φαύλοι. Mε ιλιγγιώδη αδιαντροπιά, ανακατεύοντας την ίδια αηδιαστική τράπουλα των ψηφοδελτίων τους, διανθισμένη με τάχα καινούργιους αρχηγούς, αυτουργούς των εγκλημάτων που οδήγησαν στο εφιαλτικό αδιέξοδο.
Xρειάζονται πολλές γενιές για να ξαναγεννηθεί Eλληνισμός στην καμένη ελλαδική γη. Nαι, θα ψηφίσουμε για άλλη μια φορά ολότελα απελπισμένοι, για άλλη μια φορά το σιχαμερό μη χείρον. Aλλά να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους ότι η ριζοσπαστικότερη αντίστασή μας είναι μόνο η «υπαρξιακή»: αλλαγή προσωπικής στάσης απέναντι στη μοίρα να γεννηθούμε Eλληνες. Mη χάνουμε πολύτιμα της προσωπικής ζωής μας χρόνια δίχως την επίγνωση, ότι η ελληνικότητα είναι προσωπική ανακάλυψη, είναι έρωτας, όχι δεδομένη καταγωγή. Oτι αξίζει να τη ζήσεις, όποιος ηλίθιος ή απατεώνας κι αν σε κυβερνάει, μεθώντας με τη γλώσσα της, αφομοιώνοντας την αρχοντιά της ιστορίας της, έκθαμβος συνεχώς με το αποκαλυπτικό κάλλος της Tέχνης της, ερωτευμένος ακατάπαυστα με τη σοφία που ενηλικίωσε την ανθρώπινη αναζήτηση.
Δεν είναι φυγή η προσωπική ανακάλυψη της ελληνικότητας. Eίναι δρομοδείχτης.

 Γιανναράς Χρ. “Η Ελλάδα είναι έρωτας”

Ἀδελφιδός μου παρῆλθε· ψυχή μου ἐξῆλθεν ἐν λόγῳ αὐτοῦ. X GIANNARA

Ἀδελφιδός μου παρῆλθε· ψυχή μου ἐξῆλθεν ἐν λόγῳ αὐτοῦ.
ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ τὸν ἔρωτα μόνο στὴν ἀπόσταση τῆς ἀποτυχίας. Πρὶν τὴν ἀποτυχία δὲν ὑπάρχει γνώση· ἡ γνώση ἔρχεται πάντα μετὰ τὴ βρώση τοῦ καρποῦ. Σὲ κάθε ἔρωτα ξαναζεῖ ἡ ἐμπειρία τῆς γεύσης τοῦ παραδείσου καὶ τῆς ἀπώλειας τοῦ παραδείσου. Σπουδάζουμε τὸν ἔρωτα μόνον ἐξόριστοι ἀπὸ τὴν πληρότητα τῆς ζωῆς ποὺ αὐτὸς χαρίζει.
Στὴν ἐμπειρία τοῦ ἔρωτα εἴμαστε ὅλοι πρωτόπλαστοι. Ἡ πείρα τῶν ἄλλων δὲν μᾶς μαθαίνει τίποτα γιὰ τὸν ἔρωτα. Εἶναι γιὰ τὸν καθένα μας τὸ ἀρχέγονο καὶ μέγιστο μάθημα τῆς ζωῆς, ἡ ἀρχέγονη καὶ μέγιστη ἐξαπάτηση. Μέγιστο μάθημα, γιατὶ σπουδάζουμε στὸν ἔρωτα τὸν τρόπο τῆς ζωῆς. Καὶ μέγιστη ἐξαπάτηση, ἀφοῦ αὐτὸς ὁ τρόπος ἀποδείχνεται ἀνέφικτος γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση μας.

 Ἡ ἀνθρώπινη φύση μας (αὐτὸ τὸ ἀκαθόριστο κράμα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ κορμιοῦ μας) «ξέρει», μὲ φοβερὴ ὀξυδέρκεια πέρα ἀπὸ νοήματα, πὼς ἡ πληρότητα τῆς ζωῆς κερδίζεται μόνο στὴν ἀμοιβαιότητα τῆς σχέσης. Στὴν ἀμοιβαία ὁλοκληρωτικὴ αὐτοπροσφορά. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐπενδύει ἡ φύση μας, στὸν ἔρωτα ὅλη τὴ ἀπύθμενη δίψα της γιὰ ζωή. Δίψα τοῦ κορμιοῦ καὶ τῆς ψυχῆς μας.


Διψᾶμε τὴ ζωή, καὶ τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ζωῆς περνάει μόνο μέσα ἀπὸ τὴ σχέση μὲ τὸν Ἄλλον. Στὸ πρόσωπο τοῦ Ἄλλου ἀναζητᾶμε τὴ δυνατότητα τῆς ζωῆς - τὴν ἀμοιβαιότητα στὴ σχέση. Ὁ Ἄλλος γίνεται τὸ «σημαῖνον» τῆς ζωῆς, ἡ αἰσθητὴ ἀνταπόκριση στὴν πιὸ βαθειὰ καὶ κυρίαρχη τῆς φύσης μας ἐπιθυμία. Ἴσως αὐτὸ ποὺ ἐρωτευόμαστε νὰ μὴν εἶναι τὸ πρόσωπο τοῦ Ἄλλου, ἀλλὰ ἡ δίψα μας ἔνσαρκη στὸ πρόσωπό του. Ὁ Ἄλλος νὰ εἶναι πρόσχημα κι ἡ αὐτοπροσφορά μας αὐταπάτη. Ὅμως κι αὐτὸ θὰ διαφανεῖ μόνο στὴν ἀπόσταση τῆς ἀποτυχίας.



Μετὰ τὴν ἀποτυχία ξέρουμε ὅτι ὁ ἔρωτας εἶναι ὁ τρόπος τῆς ζωῆς, ἀλλὰ τρόπος ἀνέφικτος γιὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση μας. Ἡ φύση μας διψάει ἀπεγνωσμένα τὴ σχέση, δίχως νὰ ξέρει νὰ ὑπάρχει μὲ τὸν τρόπο τῆς σχέσης. Δὲν ξέρει νὰ μοιράζεται, νὰ κοινωνεῖ, ξέρει μόνο νὰ ἰδιοποιεῖται τὴ ζωή, νὰ τὴν κατέχει καὶ νὰ τὴν νέμεται. Ἂν ἡ γεύση τῆς πληρότητας εἶναι κοινωνία τῆς ζωῆς μὲ τὸν Ἄλλον, ἡ ὁρμὴ τῆς φύσης μας ἀλλοτριώνει τὴν κοινωνία σὲ ἀπαίτηση ἰδιοκτησίας καὶ κατοχῆς τοῦ Ἄλλου. Ἡ ἀπώλεια τοῦ παραδείσου δὲν εἶναι ποτὲ ποινή, εἶναι μόνο αὐτοεξορία.
Τὸν τρόπο τῆς ζωῆς τὸν σπουδάζουμε πάντοτε σὰν χαμένο παράδεισο. Τὸν ψηλαφοῦμε στὴ στέρηση, στὸ ἐκμαγεῖο τῆς ἀπουσίας του. Ἔγγλυφο ἴχνος τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς εἶναι ἡ πίκρα τῆς μοναξιᾶς στὴν ψυχή μας, ἡ ἀνέραστη μοναχικότητα. Γεύση θανάτου. Μὲ αὐτὴ τὴ γεύση μετρᾶς τὴ ζωή. Πρέπει νὰ σὲ ναυτολογήσει ὁ θάνατος γιὰ νὰ περιπλεύσεις τὴ ζωή, νὰ καταλάβεις ὅτι πρόκειται γιὰ τὴν πληρότητα τῆς σχέσης. Τότε ξεδιακρίνεις τὶς ἀκτὲς τοῦ νοήματος: Ζωὴ σημαίνει νὰ παραιτεῖσαι ἀπὸ τὴν ἀπαίτηση τῆς ζωῆς γιὰ χάρη τῆς ζωῆς τοῦ Ἄλλου. Νὰ ζεῖς, στὸ μέτρο ποὺ δίνεσαι γιὰ νὰ δεχθεῖς τὴν αὐτοπροσφορὰ τοῦ Ἄλλου. Ὄχι νὰ ὑπάρχεις, καὶ ἐπιπλέον νὰ ἀγαπᾶς. Ἀλλὰ νὰ ὑπάρχεις μόνο ἐπειδὴ ἀγαπᾶς, καὶ στὸ μέτρο ποὺ ἀγαπᾶς.

 Διψᾶμε τὴ ζωὴ καὶ δὲν τὴν διψᾶμε μὲ σκέψεις ἢ νοήματα. Οὔτε καὶ μὲ τὴ θέλησή μας. Τὴν διψᾶμε μὲ τὸ κορμὶ καὶ τὴν ψυχή μας. Ἡ ὁρμὴ τῆς ζωῆς, σπαρμένη μέσα στὴ φύση μας, ἀρδεύει κάθε ἐλάχιστη πτυχὴ τῆς ὕπαρξής μας. Καὶ εἶναι ὁρμὴ ἀδυσώπητη γιὰ σχέση, γιὰ συν-ουσία: Νὰ γίνουμε ἕνα μὲ τὴν ἀντι-κείμενη οὐσία τοῦ κόσμου, ἕνα μὲ τὸ κάλλος τῆς γῆς, τὴν ἀπεραντοσύνη τῆς θάλασσας, τὴ νοστιμιὰ τῶν καρπῶν, τὴν εὐωδιὰ τῶν ἀνθῶν. Ἕνα κορμὶ μὲ τὸν Ἄλλον. Ὁ Ἄλλος εἶναι ἡ μόνη δυνατότητα νὰ ἔχει ἀμοιβαιότητα ἡ σχέση μας μὲ τὸν κόσμο. Εἶναι τὸ πρόσωπο τοῦ κόσμου, ὁ λόγος κάθε ἀντι-κείμενης οὐσίας. Λόγος ποὺ ἀπευθύνεται σὲ μένα καὶ μὲ καλεῖ στὴν καθολικὴ συν-ουσία. Μοῦ ὑπόσχεται τὸν κόσμο τῆς ζωῆς, τὸ ἔκπαγλο κόσμημα τῆς ὁλότητας. Στὴ μία σχέση.




Το ερωτηματολόγιο του Προύστ.

Το ερωτηματολόγιο του Προύστ.

Το ερωτηματολόγιο του Προύστ.


Πότε και πού υπήρξατε ευτυχισμένος; 

Κάθε φορά που οι σκέψεις, οι λέξεις και οι πράξεις μου ήταν σε αρμονία.
Πώς φαντάζεστε την τέλεια ευτυχία;
Θα μπορούσα να σκεφτώ διάφορες παραλλαγές της ευτυχίας όπως, μεσημέρι σε μια αιώρα δίπλα από τη θάλασσα με μια μαργαρίτα, γέλια παιχνίδια και ήλιος, ζεστός καφές κάτω από τα πυκνά γκρι σύννεφα ακούγοντας τη θυμωμένη θάλασσα, τη δροσιά ενός γέρου πλάτανου, μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, μια επαφή.
Τι ή ποιος είναι η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής σας;
είναι η κάθε μορφή δημιουργίας που προκύπτει μέσα από την επαφή.
Ποιο ταλέντο θα θέλατε να είχατε;
θα ήθελα να είχα ωραία φωνή, να τραγουδώ στη παρέα...

Αν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα στον εαυτό σας,
ποιο θα ήταν αυτό;

να διώξω τις ανασφάλειες, αποκτώντας μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
Αν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα στην οικογένειάς σας, 
ποιο θα ήταν αυτό; 
θα ήθελα να τους ελαφρύνω από το βάρος των περασμένων.

Ποιο θεωρείτε το μεγαλύτερο επίτευγμά σας;
η δύναμη να μπορώ να συνεχίζω όταν όλα πηγαίνουν κόντρα.

Πού θα θέλατε να ζείτε;
το τρίπτυχο ποτάμι, θάλασσα, πλατάνι με ολοκληρώνει και με ξεπερνά.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σας;
η απώλεια.
Τι αντιπαθείτε περισσότερο;
το ψέμα, το δήθεν και τη μιζέρια.

Ποιο χαρακτηριστικό σας αντιπαθείτε περισσότερο;
τις άμυνες και τις ανασφάλειες μου..
Τι αντιπαθείτε περισσότερο στους άλλους;
την αχαριστία, τον εγωισμό και την αγένεια.
Τι θεωρείτε ως τη μεγαλύτερή σας σπατάλη;
την ανάγκη για συνεχής αποδοχή από τους άλλους.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι;
στη θάλασσα μέσα μου, σου, του, της...
Ποια θεωρείτε την πιο υπερτιμημένη αρετή;
την ελπίδα, μερικές φορές είναι σαν να ρίχνει εμπρός μας ένα ανόητο πέπλο αισιοδοξίας, κρύβοντας τη πραγματική διάσταση της όποιας κατάστασης, επηρεάζοντας τις αντιδράσεις μας, κάνοντας μας να ζούμε σε αυτό που ουτοπικά φανταζόμαστε.

Σε ποιες περιστάσεις ψεύδεστε;
όταν νιώθω ότι η αλήθεια θα δημιουργήσει ρήξη που μπορεί να φέρει απώλεια.
Τι δεν σας αρέσει στην εμφάνισή σας;
το μεγάλο νούμερο παπουτσιού.
Ποιόν άνθρωπο απεχθάνεστε;
ας πούμε εκείνους που αφήνονται στη μιζέρια και τη μοιρολατρία και αφήνουν τη ζωή τους να περνάει νιώθοντας αδύναμοι να κάνουν οποιαδήποτε αλλαγή.

Ποια λέξη ή φράση χρησιμοποιείτε κατά κόρον;
άντε πάμε;

Ποιο πράγμα θεωρείτε ότι σας χαρακτηρίζει;
η ευθύτητα και η ειλικρίνεια μου.

Για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει;
για τον χαμένο χρόνο.
Ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
να ανακαλύπτω.
Ποιοι είναι οι ήρωες σας στην πραγματική ζωή;
εκείνοι που ότι και να γίνει συνεχίζουν.
Πώς θα θέλατε να πεθάνετε;
κάνοντας ελεύθερη πτώση από ένα πανύψηλο βουνό.

Αν πεθαίνατε και επιστρέφατε στη ζωή, ποιόν άνθρωπο ή πράγμα θα θέλατε να ενσαρκώσετε;
θα ήθελα να είχα τη φωνή και το μυαλό της bjork.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας απόφθεγμα;
"Να είσαι επίμονος. Με το χρόνο η αντίσταση γύρω σου θα φθίνει και θα μικρύνει. Βρες τι αληθινά σου αρέσει να κάνεις. Τότε θα βρεις το εσωτερικό κίνητρο για να συνεχίζεις.“
Μαχάτμα Γκάντι


Αγαπω θα πει Χανομαι

Αγαπω θα πει Χανομαι

"Μα στην αγάπη είναι ένας. 
Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα. 
Δεν ξεχωρίζουν. 
Το εγώ κι εσύ αφανίζονται. 
ΑΓΑΠΩ ΘΑ ΠΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙ..."
Νίκος Καζαντζάκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:

"Η μοναξιά είναι από χώμα" Μάρω Βαμβουνάκη

"Η μοναξιά είναι από χώμα" Μάρω Βαμβουνάκη

" Το λίγο ανοίγει ρωγμές να γλιστρά μέσα ο ακόρεστος εγωϊσμός, να σε απαιτεί, να σε διεκδικεί. η παρενέργεια του εγωϊστικού έρωτα είναι μια: γενική δηλητηρίαση που την αγάπη την αλλοιώνει σε μίσος."

"Δεν γίνεται να αναπνεύσεις για λογαριασμό άλλου, ούτε να πιείς νερό σαν πληρεξούσιος της δίψας άλλου. Η ανακάλυψη και η αποκάλυψη της δικιάς σου αλήθειας γίνεται με κώδικες αυστηρά ατομικούς με τίμημα το μοναχικό μαρτυρικό σου βίωμα. Το αμεταβίβαστο, το με τίποτα εξαγοραζόμενο."

"Οι ήχοι του έρωτα είναι οι
ψιθυρισμοί,όσο χαμηλότεροι τόσο πλησιέστεροι."

"Η μοναξιά είναι από χώμα" Μάρω Βαμβουνάκη

"Η μοναξιά είναι από χώμα" Μάρω Βαμβουνάκη

" Το λίγο ανοίγει ρωγμές να γλιστρά μέσα ο ακόρεστος εγωϊσμός, να σε απαιτεί, να σε διεκδικεί. η παρενέργεια του εγωϊστικού έρωτα είναι μια: γενική δηλητηρίαση που την αγάπη την αλλοιώνει σε μίσος."

"Δεν γίνεται να αναπνεύσεις για λογαριασμό άλλου, ούτε να πιείς νερό σαν πληρεξούσιος της δίψας άλλου. Η ανακάλυψη και η αποκάλυψη της δικιάς σου αλήθειας γίνεται με κώδικες αυστηρά ατομικούς με τίμημα το μοναχικό μαρτυρικό σου βίωμα. Το αμεταβίβαστο, το με τίποτα εξαγοραζόμενο."

"Οι ήχοι του έρωτα είναι οι
ψιθυρισμοί,όσο χαμηλότεροι τόσο πλησιέστεροι."