Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ (ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ)



Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω



χωρίς ν’ αγγίζω μια σκιά απ’ το βήμα σου


χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα’ θελες να μείνω;


Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.

Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματα μου


όταν ανασκευάζω το χαμόγελο σου


όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα


μην με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια.


Δεν την αντέχω αυτή τη μάταιη ελπίδα


να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη


μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή.






υ.γ ατυχώς...αναπολήσαμε ερώτων αποτσίγαρα. Καλησπέρα!

Αυτό το άρθρο προέρχεται από το : ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ

Γυναῖκα, πεῖσμα τῆς Ἀσίας

Γυναῖκα, πεῖσμα τῆς Ἀσίας



Εἶσαι μία ἤπειρος τοῦ στήθους ἀπ᾿ τὸ βάθη τῶν φυλῶν



εἴσαι πλανόδια σὰν τὸ φεγγάρι



ὁ πόνος εἶναι πλόκαμος κ᾿ ἡ ἀγάπη σου ὑδράργυρος



γυναίκα, πεῖσμα τῆς Ἀσίας.



Ὅταν ἀφήνεις ἕνα βλέμμα στὶς κοιλάδες νὰ ὡριμάζει



καθὼς οἱ ἄνεμοι τὸ ταξιδεύουν ὡς τὰ ὕψη



νέμεσαι κλαδιὰ καὶ χύνεις δηλητήρια μέσ᾿ στὸ φεγγάρι.



Μόνη σὰ φόνος κατοικεῖς τὴ συνείδηση



συνωμοτώντας ἀντίκρυ στὶς θεότητες τῶν πουλιῶν



ἐσὺ μὲ μαῦρα ποταμικὰ μαλλιὰ



ἐσὺ πάλι καὶ πάλι μὲ σκοτεινὰ μάτια.



Λέω στὸν ἥλιο νὰ σταθεῖ χωρὶς τὴν ἀγαθότητα



σχίζοντας τὸ μεγάλο χρῶμα τοῦ ὀνείρου



στὸν ἥλιο νὰ σὲ πολεμήσει μὲ βοερὸ θειάφι



καὶ νὰ γκρεμίσει ὅλη τη θύμηση ποὺ μὲ παιδεύει.



Νὰ οἱ καιροὶ στὰ βήματά σου μ᾿ ἔφεραν



οἱ φυτικοὶ δεινόσαυροι τὰ οὐράνια πλάτη



μιὰ δέσμη χαλαρὴ τοῦ αἵματος ἕτοιμη νὰ σκορπίσει



τότε ποὺ φώναζα δίχως ἀπόκριση: Θέλω νὰ γίνω γαλάζιος.



Ἦρθες νὰ μείνεις ὡς τὸ θάνατο



μὲ πορφυρὲς ἀνταύγειες ἀπ᾿ τὰ μέλη



ρώτησα μὰ δὲν ἔμαθα ποὺ βρῆκες τὸ σκοτάδι



σὲ μυστικὰ ρυάκια κλειδώνεις τὸν ἦχο σου



μόνη μὲ τὴν ἐκρηκτικὴ φωνὴ τῆς σιωπῆς.



Ἦρθες νὰ μείνεις ὡς τὸ μακρινὸ χάραμα



σώματα πέρασες ἀκόμη ταξιδεύεις.



Ἐγὼ δὲν ἔζησα κ᾿ ἡ ὀμορφιὰ τῆς Ἀττικῆς εἶν᾿ ὅλο τὸ ταξίδι μου



Σὲ τόσους καημοὺς τραγουδώντας



δὲν ξέρω τ᾿ ὅπλο τῆς λησμονιᾶς.

Νίκος Καρούζος

Αυτό το άρθρο προέρχεται από το : ΘΕΛΩ.

ΘΕΛΩ...

Την επιστράτευση κάποτε μιας αβαρίας που θα επικαλεστεί το δριμύ ξεπούλημα της συνείδησής μου.




*«avaria», αποτελεί όρο του Ναυτικού Δικαίου που απαντάται κυρίως στις θαλάσσιες μεταφορές, όπου κατά τη διεξαγωγή τους πολλές φορές καθίσταται αναγκαία, λόγω εκτάκτων καταστάσεων, η απόρριψη  μέρους του μεταφερόμενου φορτίου στη θάλασσα, προς ανακούφιση και διάσωση του πλοίου και του υπόλοιπου φορτίου. Παλαιότερα ο όρος περιελάμβανε και την αποκοπή των ιστίων (πανιών) των πλοίων (ιστιοφόρων) όταν αυτά δημιουργούσαν επικίνδυνη κλίση στο πλοίο.



Αυτό το άρθρο προέρχεται από το : ΘΕΛΩ... 

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Σημείο εκκίνησης



Σημείο εκκίνησης
Πως άνθισες στην ερημιά
απρόσμενα λουλούδι,
μοναχικό στον άνεμο,
μοναχικό στο χρόνο.

Από τα σπλάχνα σου ζωή,
θαρρείς θα ξεπηδήσει,
κι ένα λιβάδι όνειρα,
θα σπείρει τ' άρωμά σου.

Όσο κι αν δείχνεις ταπεινό,
το βλέμμα μαγνητίζεις,
σημάδι σπάνιας ομορφιάς
στην απεραντοσύνη

Στέκεις μικρό κι αγέρωχο,
κατάματα στον ήλιο,
μοναδικής εκκίνησης,
οριακό σημείο.

 
 

Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

Με χόρτασες Ανατολή

Με χόρτασες Ανατολή

Περνούν οι μέρες
κι οι στιγμές στενόχωρες συνήθειες
πετροβολούν τις λεμονιές στα δύσβατα
Στη μοναξιά, μέσ’ στο φανέρωμα,
σε κλάσμα δευτερόλεπτα,
λυτρωτικό απόσπασμα
Φωτοβολίδα
Αναλαμπή
Γυμνά δυο χέρια με φωνή
ο έρωτας που ζήσαμε,
φωνάζει
Με χόρτασες Ανατολή
και τώρα πως ν’ αντέξω
τη Δύση μέσ’ στα μάτια μου;

Ευαγ. Ρήγας

painted by Nathalie Picoulet
 

Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2013

ΑΠΟΡΘΗΤΗ ΨΥΧΗ

Και νάτη κοίτα ξεπροβάλλει μέσα απ ‘του ήλιου τις καυτές ακτίνες...
χαρούμενη...πανώρια...
με λάγνα μάτια αγέρωχη μπροστά κοιτά ....

Είναι η ψυχή μου....

Αυτή η ανυπότακτη...
κι αδούλωτη στου κόσμου τους ποταπούς στόχους...
όμορφη μα σκληρή αντάμα....

Δεν λύγισε ποτέ με τίποτε απ’ αυτά ...

Και νάτη κοίτα ξεπροβάλει απ’ τα μεγάλα του ωκεανού βάθη αναδύεται...
ατρόμητη και δυνατή ζητώντας κι άλλα όρια να σπάσει...

Είναι η ψυχή μου...

Αυτή η αλύγιστη με υψηλά ιδανικά ζωσμένη σ’ αυτού του κόσμου την αντάρα...
Δεν ζήλεψε τον πλούτο...δεν θέλησε το εύκολο...δεν αναζήτησε τη δόξα...

Και νάτη κοίτα ξεπροβάλει στην αγκαλιά μιας μάνας...μερών μωρό...
-για πιο μεγάλη δεν την κάνω-

Αθώα...άδολη...παρθένα...μόνο μ’ αγάπη ζει!!...

Είναι η ψυχή μου...

Μαλαματένια γράμματα...



Μαλαματένια γράμματα στα χείλη σου αφήνω
Νά 'χουν οι λέξεις άρωμα της λαύρας σου πνοής

Και με νερό κρυστάλλινο κάθε σου πόθο σβήνω
Κι ένα γαλάζιο πέλαγο ανοίγω να διαβείς...

Πώς θα μπορούσα τίποτε πιο λίγο να σου δώσω
Από την πλάση ολάκαιρη.. και γη και ουρανό
Που πόθησα το άπειρο μαζί σου ν' ανταμώσω
Και κάθε τι λιγότερο μου φαίνεται φτηνό...

Μαλαματένια όνειρα τις νύχτες σου χαρίζω
Κι ο ύπνος στην αγκάλη του σε παίρνει.. σα μωρό

Κι ένα γλυκό νανούρισμα στ' αυτί σου ψιθυρίζω
Όλα σου λέω μάτια μου για σένα τα μπορώ...

Κι έτσι τα βράδια λούζονται τη λάμψη του φωσφόρου
Και κάθε σου ξημέρωμα γλυστράει στη χαρά

Και μην σκεφτείς το τίμημα του ακριβού μου δώρου
Σα νιώθω πως αγάπησα μονάχα μια φορά......

Θα σ' αγαπώ...

Θα σ' αγαπώ...

Αναρτήθηκε από Ανεμοσκορπίσματα

Θα σ' αγαπώ σε μιαν ατέλειωτη παράσταση
Στου ουρανού τους μεθυσμένους γαλαξίες
Από τον θάνατο θα κλέβω την Ανάσταση
Κι απ' τη ζωή τις πιο αγέρωχες αξίες...


Θα σ' αγαπώ σαν ένα άγιο εικόνισμα
Στις λατρεμένες εκκλησιές του έρωτά σου
Με το χρυσό της πρώτης Άνοιξης το νόμισμα
Θα ξεπληρώνω τα μυριάδες κρίματά σου...


Θα σ' αγαπώ σαν μία όαση στην έρημο
Θα ξεδιψώ τις δακρυσμένες σου ανάγκες
Θά 'σαι της πίστης μου το στέρεο το έθιμο
Που δεν γυρίζει στην Αλήθεια μου τις πλάτες...


Θα σ' αγαπώ σαν ταπεινό αγριολούλουδο
Σαν τριαντάφυλλο με δίχως ένα αγκάθι
Και στης ανάσας μου το άπληστο το φέουδο
Πόσο σε λάτρεψα το είναι σου θα μάθει...


Θα σ' αγαπώ με την διάλεκτο του πόθου μου
Να πλημμυρίζει μ' έρωτα την κάθε λέξη
Θα σ' αγαπώ μέσα στα άδυτα του φόβου μου
.. Μήπως η δόλια μου καρδούλα δεν αντέξει...


Θα σ' αγαπώ με την πληρότητα της θύμησης
Με την ασίγαστη του μέλλοντος τη θλίψη
Με του παρόντος τις μπαλάντες της συγκίνησης
.. Με κάθε τί που από σένα μού 'χει λείψει...

Η ζωή έχει φαντασία!

Η ζωή έχει φαντασία!
χαρά  ευτυχία  αγάπη  ελπίδα  ζωή


Τελικά η ζωή έχει πολύ φαντασία!
Αν κάποιος μου έλεγε ένα χρόνο πριν,που ακόμα ζούσα στο παλιό μου σπίτι,στο Γαλάτσι,ότι μετακομίζοντας στη Νέα Σμύρνη,θα φύγει μαζί με μένα και όλη η κακή ενέργεια 7 πολύ κακών χρόνων που πέρασα εκεί,που "χαστουκιζόμουνα" σε όλους τους τομείς, δεν θα τον πίστευα.
Πολλές φορές πιστεύουμε ότι αυτό που ζούμε είναι ατέλειωτο...Ότι η συμφορά και το δάκρυ δεν στερεύει ποτέ.
Κι όμως να που τελικά με διέψευσε η ίδια η ζωή.Τόσο όμορφα..
Ξεκινώντας να γράφω σε αυτό εδώ το blog, κι εγω η ίδια ανατρέχοντας στα προηγούμενα post,και όποιος άλλος το κάνει,μια ήταν η κεντρική ιδέα όλων των κειμένων.Το πόσο θέλω να εγκαταλείψω αυτή την πόλη.Όσο κι αν έζησα εδώ 34 χρόνια,αισθάνομαι πια ότι ο κύκλος έχει κλείσει.Όταν δεν μπορείς να αντλήσεις χαρά στο μέρος που σε γέννησε και σε ανέθρεψε,ήρθε η ώρα να φύγεις...Όταν οι εικόνες γύρω σου είναι καταθλιπτικές και μια απλή βόλτα σε ταλαιπωρεί,έχεις ήδη φύγει, με το μυαλό σου τουλάχιστον.
Και να που δυο καστανά μάτια,τόσο αθώα και γλυκά με κοίταξαν.Δάκρυσαν μαζί μου,δάκρυσαν για μένα,γέλασαν μαζί μου,γέλασαν για μένα.
Και να ένας άνθρωπος που μ'αγάπησε για αυτό που είμαι.Την Αυγή,για όσα έχει να δώσει.Που με κοιταξε στα μάτια με ειλικρίνεια,κάτι που δεν κατάφεραν άλλοι να κάνουν στο παρελθόν,αφήνοντας πληγές..
Και να ενας άνθρωπος που αξίζει να αγαπήσεις.
Και να μια πόλη που θα γίνει και δική μου στο άμεσο μέλλον.
Σε λιγότερο από 2 μήνες θα είμαι παρελθόν για την Αθήνα.
Χρειάζεται να πω πόσο ευτυχισμένη είμαι;Νομίζω πως όχι.
Τα τελευταία ενήλικα μου χρόνια,2 πράγματα ευχήθηκα τόσο πολύ..Πέρασα Οδύσσειες-όχι μια Οδύσσεια,πολλές και πολύ κουραστικές-για να φτάσω να πραγματοποιήσω τα δυο μοναδικά όνειρα μου.Να φύγω με κάποιον που θα αξίζει να αγαπώ και θα μ'αγαπάει και εκείνος.
Και να που ένας άνθρωπος που ήταν τόσο αντίθετος με την ιδέα του γάμου,θα ανέβει τα σκαλιά σε 3 μήνες..
Πόσο αλλάζουν όλα..
Πόσο γέμισε η ζωή μου..
Τώρα κατάλαβα και πίστεψα αυτό που μου έλεγαν και δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω.Ότι δεν πρέπει ποτέ να το βάζουμε κάτω,για όλους υπάρχει κάπου το όνειρό τους,για όλους υπάρχει μια τύχη,όπως την ορίζουν οι ίδιοι.
Πάντα ήμουνα άνθρωπος αυτάρκης,που ευχαριστιόταν με λίγα.Δεν μου ταιριάζουν οι πολυτέλειες και ούτε τις θέλω.Πάνω απο όλα ο άνθρωπος,η παρέα,η συντροφικότητα,η οικογένεια.Δεν είμαι γυναίκα καριέρας ούτε θέλω να γίνω.Θα βρω μια δουλειά ίσα να συνεισφέρω στο σπίτι.Ως εκεί.Για μένα σημασία έχουν οι στιγμές και δεν θα τις στερήσω από τους δικούς μου ανθρώπους,και φυσικά στον σύντροφο μου.
Από τον Ιούλιο θα έρχομαι σαν επισκέπτης στην Αθηνα.Αρχικά συχνά,έχουμε και τις ετοιμασίες του γάμου,σε διπλό ταμπλό,και εκεί και εδώ.Μετά πιο αραιά.
Από την πόλη αυτή που λατρεύω να μισώ,το μόνο που θα μου μείνει είναι οι άνθρωποι που γνώρισα,που συμπάθησα,αγάπησα,πέρασα χρόνο μαζί τους.Πάντα θα είναι κοντά μου,θα το φροντίσω αυτό.Θα μου μείνουν πολλά πράγματα.Όσο κι αν δεν το παραδέχομαι,είναι σίγουρο,δεν μπορείς να πετάξεις 34 χρόνια.
Θα μιλάμε πλέον και από το παράθυρο δίπλα μου θα βλέπω άλλες εικόνες,μιας πόλης που έχει λιγότερο πληθυσμό από την περιοχή που μένω τώρα.
Μακεδονία ξακουστή,του Αλεξάνδρου η χώρα...
Σε λιγο καιρό είμαι και επίσημα κάτοικος Κατερίνης.
Felicita!!

Ένα γράμμα που δεν θα στείλω ποτέ

Ένα γράμμα που δεν θα στείλω ποτέ
αγάπη  ελπίδα


Δεν θα το γράψω ποτέ αυτό το γράμμα... Κι αν το γράψω, δεν θα στο δώσω να το διαβάσεις... Κι αν το διαβάσεις, δεν ξέρω τι θα πεις... Αν σου λένε κάτι όσα νιώθω.

Νιώθω τόσα πολλά... Πλημμυρίζομαι από σιωπές γιατί οι λέξεις μου δεν μπορούν να δουν το φως του ήλιου. Δεν μπορούν να σε πλησιάσουν με θάρρος.

Δεν θέλω να χαθείς από τη ζωή μου. Δεν θα το διακινδύνευα. Αν είναι να σε χάσω... Προτιμώ να μην ξέρεις.Προτιμώ να μην μάθεις.Είναι καλύτερα.Δεν θέλω να χαθείς.Ποτέ.

Θα στέκομαι δίπλα σου. Διακριτικά. Από απόσταση. Αλλά θα 'μαι δίπλα σου. Δεν θα αλλάξει αυτό. Θα είμαι εκεί. Έστω κι αν δεν το βλέπεις.Θα ενδιαφέρομαι για ό,τι σε αφορά.

Μπορεί κάποτε να το δεις.Να έχουμε την ευκαιρία να είμαστε ευτυχισμένοι.Όπως εγώ είδα πόσο ξεχωριστός είσαι,να δεις κι εσύ αυτό σε μένα,ότι μπορώ να σου χαρίσω ευτυχία,όσο μπορώ.

Πόσο αλλιώτικος είσαι από όσους κυκλοφορούν... Από όλους αυτούς που σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους.Εσύ μοιάζεις να μεταπήδησες από άλλη εποχή. Μια φυσική ευγένεια. Καλοί τρόποι.Φροντίδα για όλα.Τακτοποιημένη ζωή, αλλά όχι με την έννοια της καλοσιδερωμένης άλλων.Νοικοκυρεμένη ζωή.Οι δικές σου συνταγές ζωής πετυχημένες.Έτσι νομίζω.Μόνο αυτό το σύννεφο στη ματιά δεν μπορώ να ερμηνεύσω...

Αν ήμουνα δίπλα σου, όπως το θέλω, θα την είχα διαλύσει τη συννεφιά. Αλλά και πάλι...Έστω κι έτσι θα το προσπαθώ.

Ακόμα κι αν φαινομενικά φύγω, δεν θα φύγω ποτέ στην πραγματικότητα. Κι αν δώσω το σώμα μου, κι αν δώσω το χρόνο μου, θα είναι μόνο αυτά που θα έχω δώσει. Θα έχω δοθεί μόνο σωματικά.Ακόμα κι αν ξαπλώσω κάπου αλλού,σε άλλα σεντόνια, αφού πάντα μαζί σου θα ξυπνάω... Ψυχικά δεν δίνομαι.Μπορεί να μην είμαι δική σου αλλά είμαι δεμένη. Ψυχικά.

Όλοι μου λένε πόσο λάθος κάνω,πόσο θα πληγωθώ.Το ξέρω.Φυσικά και το ξέρω.Η λογική κάνει λάθη.Όταν τη συμβουλεύεσαι.Η καρδιά όμως δεν κάνει.Από αυτή την άποψη δεν κάνω λάθος.Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που αξίζει αυτός είσαι εσύ.Δεν κάνω λάθος να περιμένω κάτι που αξίζει,όταν έχω γνωρίσει μόνο καταστάσεις που πληγώνουν και ανθρώπους ανάξιους να χαρίσω αγάπη.

Εδώ θα είμαι.Κοντά.

Όταν διαλυθεί το σύννεφό σου,θα περιμένω...

Γιατί αξίζει χίλιες φορές.Όταν έχεις γνωρίσει την κόλαση, μπορείς να ξεχωρίσεις τον παράδεισο ή έστω την μη-κόλαση.

Κλείστηκα σε λάθος αγκαλιές...

Η μόνη σωστή θα είναι η δική σου.Όταν μου την χαρίσεις.

Έχω πίστη ότι θα έρθει η μέρα που θα μου την χαρίσεις απλόχερα. Την αγκαλιά σου.Την σκέψη σου.Την καρδιά σου.

Θα είναι η μέρα που θα καταλάβεις πόσο πολύ μοιάζουμε.Οι αντιδράσεις οι δικές σου, όπως τις είδα, μοιάζουν τόσο με τις δικές μου...Τα ίδια ακριβως πράγματα θα έκανα, τα ίδια ακριβώς πράγματα θα σκεφτόμουν...Ξέρεις πόσο σπάνιο είναι αυτό;Να κοιτάς μια εικόνα και να βλέπεις ακριβώς την ίδια εικόνα με τον άλλο.Γιατί συνήθως σε μια εικόνα,δέκα άνθρωποι να την κοιτούν,δέκα διαφορετικές ματιές,δέκα διαφορετικές οπτικές γωνίες,θα έχεις στο τέλος.Εσύ κι εγώ κοιτάμε και βλέπουμε το ίδιο πράγμα...

Πανσέληνος απόψε κι εγώ τόσο φορτισμένη...Τα δάχτυλα μου σαν να πηγαίνουν μόνα τους στα πλήκτρα.

Είσαι τόσο καιρό στη σκέψη μου.Από τη μέρα που σε γνώρισα, όσο κι αν προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου πως δεν ενδιαφέρομαι για σένα.Έτσι έλεγα.Γιατί έτσι ήθελα να είναι.Δεν σε ήξερα καθόλου και ταυτόχρονα ένιωθα ότι σε ήξερα. Η χημεία που λένε όλοι,υπήρχε.Ιδέα μου ήταν;Δεν πιστεύω.Δυο άγνωστοι άνθρωποι δεν μπορεί να μιλάνε τόσες ώρες για τα πάντα,ύπο περίεργες συνθήκες γνωριμίας...

Και φοβήθηκα τόσο μην χαθείς...Μήπως δεν σε ξαναδώ.Μήπως δεν με συμπάθησες.Αλλά αποδείχτηκαν όλα αυτά παράλογοι φόβοι.Σε ξαναείδα και φυσικά με συμπάθησες.Το κατάλαβα,αφού το έδειξες.

Περιμένω...

Ελπίζω...

Είμαι εδώ...

Από απόσταση.Αλλά φυσικά ισχύει ''αν δεν υπάρχει απόσταση πως να σε πλησιασω...''


Θα είμαι εκεί

Θα γίνω γέλιο να φοράς
Αστέρι φωτεινό στο πρόσωπο σου
Αέρας που χαιδεύει τα σγουρά μαλλιά
θα έρχομαι μες το όνειρο σου.

Να γίνομαι χάδι και φιλί
Ανάσα και παρηγοριά
Κι όταν φοβάσαι να ‘μαι  εκεί
Να ψιθυρίζω λόγια γλυκά.

Ανάσα και γλυκό φιλί
Να αφήσω πάνω στα μαλλιά σου
Κι όταν λυπάσαι να ‘μαι εκεί
Να γίνομαι η ζεστή αγκαλιά σου.

Να κουρνιάζεις σαν μικρό πουλί
Όταν κρυώνεις και φοβάσαι
Πάντα εγώ θα είμαι εκεί
Αυτό μονάχα να θυμάσαι.

Θα ‘μαι εκεί σαν με φωνάξεις
Όταν θα νιώθεις μοναξιά
Στην αγκαλιά μου θα φωλιάζεις
Να βρίσκεις λίγη ζεστασιά.

Θα ‘σαι πηγή ,θα είμαι διαβάτης
Θα γυρεύω μονάχα το φιλί σου
Να ξεδιψάσω το κορμί,
θα σου δίνω  την ψυχή μου.

Αν η σκέψη ήταν παρουσία
Στιγμή δεν θα ήσουν μόνος
Μα είσαι μονάχα μια εικόνα
Που έρχεσαι μες το όνειρό μου.

Πάλι θα σε συναντήσω
Στα σοκάκια του μυαλού
Θα έρθεις ξανά κι απόψε
Να μου κλέψεις καρδιά και νου.

Λάμπουν  σαν άστρο μες τη νύχτα
Τα σκούρα μάτια που τόσο αγαπώ
Να χάνομαι θέλω στη ματιά σου
Στα δίχτυα της να ‘μαι ναυαγός.



(ποιήμα δικό μου.Για κάποιον που θέλω να είμαι δίπλα του,και θέλω να πιστεύω ότι θα το νιώσει και θα το καταλάβει σύντομα...)

Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Το παραμυθάκι ενός…ραγισμένου έρωτα…


Τὸ παραμύθι ἑνὸς ραγισμένου ἔρωτα
Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
ἦταν ἕνα γραμμόφωνο.
Ἕνα ὁλομόναχο γραμμόφωνο.
Μὰ μπορεῖ καὶ νὰ μὴν ἤτανε γραμμόφωνο
καὶ νά ῾ταν μόνο ἕνα τραγούδι,
ποὺ ζητοῦσε ἕνα γραμμόφωνο,
γιὰ νὰ πεῖ τὸ καημό του.
Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
ἦταν ἕνας Ερωτας.
Ἕνας ὁλομόναχος Ἔρωτας
ποὺ γύριζε μὲ μία πλάκα στὴ μασχάλη,
γιὰ νὰ βρεῖ ἕνα γραμμόφωνο
γιὰ νὰ πει τὸ καημό του.
«Ἔρωτα μὴ σὲ πλάνεψαν
ἄλλων ματιῶν μεθύσια
καὶ μέσ᾿ τὰ κυπαρίσια
περνᾷς μὲ μι᾿ ἄλλη νιά;
Ἔρωτ᾿ ἀδικοθάνατε,
Ἔρωτα χρυσομάλλη,
ἂν σ᾿ εἶδαν μὲ μιὰν ἄλλη,
ἦταν ἡ Λησμονιά».
Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,
δὲν ἦταν ἕνας ἔρωτας,
δὲν ἦταν ἕνας πόνος.
Ἦταν μισὸς ἔρωτας -μισὸς πόνος-
καὶ μιὰ μισὴ πλάκα,
πού ῾λεγε τὸ μισό της σκοπό:
«Ἔρωτα μὴ σὲ… Ἔρωτα μὴ σὲ…
ἔρωτα μισέ… ἔρωτα μισέ…»
Θέ μου!
Μὰ δὲ βρίσκεται ἕνα χέρι!
Ἕνα πονετικὸ χέρι,
γιὰ ν᾿ ἀνασηκώσει τὴ βελόνα
καὶ ν᾿ ἀκουστεῖ ξανά,
ὁλόκληρος ὁ Ἔρωτας,
ὁλόκληρο τὸ τραγούδι:
«Ἔρωτα μὴ σὲ σκότωσαν
τὰ μαγεμένα βέλη;
Ἔρωτα Μακιαβέλλι.
Τὰ μάτια ποὺ σὲ λάβωσαν,
μὲ δάκρυα πικραμένα,
καρφιά ῾ταν πυρωμένα
καὶ μπήχτηκαν βαθιά».
Μενέλαος Λουντέμης

ελα τι περιμένεις!!!



Mέσα στα χέρια σου ειν η ζωή μου
αλλού πατάω ...και αλλου γέρνω...
Σε περίμενα καιρό να με γλυτώσεις
μέσ στα προβληματα να πέσεις να με σώσεις!!
Ελα δώσμου το χέρι σου να κρατηθώ,
δεν με νοιάζει πώς....
πώς έρχεσαι και φέρνεις εσύ μαζί σου το ΦΩΣ!!







Σε περίμενα καιρό πολύ για νε με σώσεις..
μέσα στο δικό σου βλέμα παίρνω την ζωή
ειμαι ετοιμη να ζήσουμε πάλι απο την αρχή!!!
Νομίζω τα ονειρά μου..ισως ειναι και δικά σου..ονειρα
Τα θέλω μου ισως να ειναι τα ιδια με τα δικά μου ...
Ναί!!.. θαρώ πώς ακουσα...Ελα τι περιμένεις??


Νομίζω αργήσαμε πολύ...ελα λοιπόν...ξεκίνα την ζωή!!
Ζωή χαράς...ζωή παιδιού...ζωή παραμυθένια...
Σαν παιδί βγαίνω να ζήσω
απ'την αρχή...
Δε φοβάμαι να βαδίσω..
Πάλι απο την αρχή...






Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009

Tης ψυχής τα κομάτια!!



Λίγες κουβεντούλες θέλω να σας πω
Ετσι απλά για να γράψω...
Εχω μια σκεψη στο μυαλό
και θέλω να τ αδειάσω...
Αχυρόλογα και κριτικές μόνο,
ποιος τολμά να δικασει ενα ποίημα!!!




Ποιός μπορεί να σταθεί μες στο χρόνο,
και τα λόγια του να τα κανει βλήμα...
Δεν υπάρχουν κακά ποιηματάκια,
ουτε στίχοι που θέλουν δουλειά..
Ολα ειναι της ψυχής κομάτια..
που τα χεις και τα θές ζωντανά!!

Μην ακούτε λοιπον ψευτικα λόγια
μην γυρνατε την πλάτη στο φώς
Στίς σελιδες αυτής τα σεντόνια
σκεπαστείτε να΄ναι οι σκέψεις γιατρος.....
Τα σκυλιά θα γαυγήζουν για πάντα
τα σκουλίκια θα τρώνε βρωμιές
της ψυχής η αθέατη μπάντα
θα σολάρη έδω μέσα γιορτές...



Ας το βλάκα να λέει βλακείες
είν΄το μόνο που ξέρει να πει
στην παρέα εδώ ευλογίες
κι από εμένα σε όλους φιλί!!






Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2009

Αχ θεέ μου!!!!!


Ενα αεράκι εφύσηξε,
μες στης ψυχής μου την αυλή...
Τα ονειρά μου ν αχτιζα,
κάτω απο τούτη την αυγή!!



Στούς ωμους σου να στηριχτώ...
Τα χέρια σου να κρατήσω ..
Αχ Θεέ μου αυτή η νύχτα,
μην γυρίσει πίσω!!!


Ανοίγοντας τα μάτια μου,
στο υπνο μου σε ειδα..
Να σε εχω πάρει αγκαλιά,
με κοίταζες στα μάτια,
και μου γελούσες τόσο γλυκά!!
Αχ Θεέ μου ας μην τελείωνε αυτή η νύχτα!!











Ενα θαύμα!!!



Δεν μπορέσαμε τόσα χρόνια να πούμε,
για ολα αυτά που δεν προλάβαμε μαζί να δούμε!!
Για τις στιγμές που ζήσαμε..
για τα τόσα δάκρυα ...και βάσανα εχουμε περάσει!!!






Παράπονα πολλά και πικρά ...που τα
ονειρα μαζί αφήσαμε!!!..
Εχω παράπονο γιατι μια ζωή σκορπίσαμε...
Παράπονο για ολα τα σ αγαπώ που ειπαμε...
Θυμάμαι πλάι σου ελαμπα σαν τον ηλιο...
μα στην ψυχή σου ηταν σούρουπο ξανά....

Θυμάμαι ειχα σταθεί κοντά σου
μα η αυρα σου με ειχε ηδη κατακτήσει...
Και τώρα νοιώθω μια σκοτεινιά..
μια αβεβαιότητα...ενα γιατι...ενα μεγάλο παράπονο...μέσα
στα τόσα βασανά μας...Ας γίνει επιτέλους ενα θαύμα..
Ενα θαύμα να ξαναγεννηθώ...Εξ αλλου μου το χρωστάς!!!











4 σχόλια:

Το χρώμα του φεγγαριού.....

Το χρώμα του φεγγαριού.....



Tι χρώμα έχει η λύπη; Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;
Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγγαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλέ.
Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
Τί χρώμα έχει η χαρά;
Το χρώμα του μεσημεριού αστεράκι μου.
Και η μοναξιά;
Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.





Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.
Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράκτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
…Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.
Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι… Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …
Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ’ αστέρι του.
Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.
Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.


Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.
Όμορφη βραδιά απόψε. Aκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!
Σε λίγο θα βγεί ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει. Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά. Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται…
Σε λίγο θα ξημερώσει… Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν. Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται… Ονειρεύονται και ελπίζουν…
Αλκυόνη Παπαδάκη - Το χρώμα του φεγγαριού....
(Πείτε μου δεν ειναι φανταστική ...καταπληκτικη???εμένα μου αρέσει προσωπικά πάρα πολύ...Ο παραμυθένιος της λόγος..μου θυμίζει συνεχώς πως πρέπει να ονειρεύομαι..σε κόσμους γεμάτη φαντασία και ζωή..και να μας ταξιδεύουν μακρυά απο την ρουτίνα της καθημερινότητας..Καλό απόγευμα φίλοι μου!!)






τύχΗ αΓάπΗ ζΩή ΕΡΩΤΑΣ

τύχΗ αΓάπΗ ζΩή ΕΡΩΤΑΣ










Τύχη δεν είναι να κερδίζεις μια στιγμή.

Τύχη είναι
Καλούς Φίλους να ‘χεις για Πάντα.


Αγάπη δεν είναι να αναπνέουμε μαζί

Αγάπη είναι
να Δίνεις και το Αίμα σου για μια Αναπνοή του.


Ζωή δεν είναι ένα ασφαλές κλουβί

Ζωή είναι
η Πίστη ότι τίποτα δεν είναι Ακατόρθωτο.


Έρωτας δεν είναι με μια γουλιά να ξεδιψάς

Έρωτας είναι
να μη σου επαρκούν οι Ποταμοί κι οι Θάλασσες μαζί.



ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Ένας παραμυθένιος έρωτας
μια αγάπη δυνατή,
που δε φοβάται τη σιωπή
που δε τη φτάνει η φυγή

Θέλω να μείνω να χορτάσω
το πιο βαθύ χαμόγελό σου
θέλω να τρέξω να φωνάξω
πως όσο ζούμε δε θ' αλλάξω!

Ένας παραμυθένιος έρωτας
πλασμένος στο μυαλό
κι όμως είναι εδώ
κι όμως του μιλώ!

Θέλω να μείνω να χορτάσω
το πιο βαθύ χαμόγελό σου
θέλω να τρέξω να φωνάξω
πως όσο ζούμε δε θ' αλλάξω!

Μόνο που ξέρω πως έχω εσένα
εσένα εδώ, 
θέλω μονάχα να σου πω σ' αγαπώ!
 

Διάφανο χάδι...( από τη Αννα Μπιθικώτση)

Αντί σιωπής - Αννα Μπιθικώτση

Αντί σιωπής - Αννα Μπιθικώτση















Ήμουν



Ήμουν ένα αγαπημένο ποίημα
στην τρυφερή αγκαλιά ενός παιδιού
γεννήθηκα
τα δάχτυλά του χάιδευαν τις λέξεις μου
τα δάκρυά του έπλεναν τις σελίδες μου


Έζησα δεκάδες καλοκαίρια
κλεισμένος σε εφηβικά συρτάρια
κάποτε ξεχασμένο
κάποτε τόσο μόνο
κι όμως έσταζα πάντα όλη μου τη δροσιά
σα νά'ταν η πρώτη φορά που με αγγίζαν
ανθρώπων μάτια
κάποτε μ'έκπληξη
κάποτε με λαχτάρα
κι ανάβλυζα πόνο αλλά και λύτρωση
κι ακούραστα φρόντιζα ψυχές με τη σιωπή μου


Με διάβασαν πολλές φορές
Μ'αγγίξανε δεκάδες χέρια
Με φίλησαν χείλη δροσερά
Με φρόντισαν ανάσες Έρωτα
Με γλύκαναν λέξεις αγάπης...
Με ανακάλυψαν
Με παίνεσαν
Με λάτρεψαν


Κι ύστερα
με εκπόρνευσαν
σε ποιητικές συλλογές με στοίβαξαν
σε παγωμένους τάφους εκδοτών
με κλείδωσαν
κι άρχισαν οι αμέτρητες ημέρες δόξας
και θανάτου...


Μυκονιάτης Αντώνης


ΜΑΥΡΗ ΚΑΙ ΛΕΥΚΗ ΚΑΙ ΠΟΡΦΥΡΗ....

ΜΑΥΡΗ ΚΑΙ ΛΕΥΚΗ ΚΑΙ ΠΟΡΦΥΡΗ....




Έστρεψα το βλέμμα, καθώς αργά σηκωνόμουν στα πόδια μου. 

Η Μήδεια στεκόταν εκεί χαμογελώντας, πολύ κομψή και χαριτωμένη φορώντας μια στενή, πορφυρή εσθήτα. 

Στο χέρι της υπήρχε ένα μικρό μαύρο ραβδί, ακόμα σηκωμένο. 

Τα βαθιά πορφυρά της μάτια συναντησαν τα δικά μου. 

"Θυμήθηκες!," είπε η Μήδεια. "Ο Γκάνελον είναι δικός μας ξανά. Με θυμάσαι... άρχοντα Γκάνελον;" 

Μήδεια, μάγισσα της Κολχίδας! 

Μαύρη και λευκή και πορφυρή, στεκόταν εκεί χαμογελόντας μου, με την παράξενή της χάρη να αναδεύει παλιές, ξεχασμένες αναμνήσεις στο αίμα μου. 

Κανείς, ο οποίος είχε γνωρίσει τη Μήδεια, δε θα μπορούσε ποτέ να την ξεχάσει εντελώς. 

Όχι, μέχρι να τελειώσει ο χρόνος.


Το απόσπασμα: Από τον Σκοτεινό Κόσμο του Χένρυ Κάτνερ. Το διήγημα βρίσκεται στα ελληνικά (Γ.Μπαλάνος) από τις εκδόσεις Locus7. 

Μπλεγμένο φεγγάρι

Μπλεγμένο φεγγάρι



Μπλεγμένο φεγγάρι στα σγουρά μαλλιά μου 


Μου είπε ότι στο δικό του ουρανό 
το φεγγαρι κρύφτηκε .
Και μεγαλόκαρδα ευχήθηκε
όταν ξυπνήσω ,
να το βρω μπλεγμένο στα μαλλιά μου. 

Τότε του φώναξα.
-Θα φανερωθεί!
δεν θα παραιτηθώ , θα ευχηθώ γι' αυτό !
τίποτα δεν με σταματά.
Καλό ξημέρωμα σε όλους τους ουρανούς .
κάτω από όμορφα φεγγάρια ..
..........με βροχή !
με δυνατούς αέρηδες !

Σε όλες τις πλεξούδες ,
μέσα στο μεθυστικό μαγικό ταξίδι , 
στις απόκρυες ,
Μάσκες , παλιάτσοι , αρλεκίνοι 
θα το δεις, πολλές φορές !
στις περούκες που θα γέρνουν ,
δίπλα στο πρόσωπό σου !

(Ναι έτσι γίνεται .
Δεν θα έχει την διάρκεια 
των αποκριάτικων γιορτών όμως!)

Θα φωτίζει περισσότερο !
Θα στολίζει τα ξημερώματα μας, 
Τα μαξιλάρια τα ζεστά μας,
τα υπόγεια της καρδιάς μας 
Τα σεντόνια τα τσαλακωμένα .

Θα είναι το φεγγάρι που 
θα το χαϊδέψουμε για λίγα δευτερόλεπτα 
την στιγμή που θα ορμίσει το φως του 
μέσα από το τρύπιο καπέλο ,
που φοράει στο κεφάλι του ο κλόουν 
την στιγμή που θα τρυπώσει το φως του 
από την χαραμάδα του παραθύρου μας.

Όταν θα ακούμε αυτό το σκοπό ,
που φώναξα και παρακάλεσα .
Θα το δούμε που θα γεννηθεί
και θα το αγγίξουμε μαζί .


Σήμερα , θα ανοίξω τα μαλλιά
και θα σκορπίσω σε όλους
τους διψασμένους μασκαράδες 
το φως του φεγγαριού . 
που Θα φωτίζει περισσότερο 
τα υπόγεια της καρδιάς μας 

io di note...

Ανέραστα πορνεία

Ανέραστα πορνεία



Μια δύση θα ρουφήξω άσπρο πάτο
κι αγία θα ντυθώ σε εικόνα κολασμένη

Πριν προσκυνήσεις ρίξε κάτω
ό,τι προστάζει η φύση σου η ξεπεσμένη

Δε θέλω τάματα με κίτρινα λουριά
ούτε ασήμια και ροζ χρυσαφικά

Γουστάρω φάση άγρια στου ιερού το σκαλοπάτι
κόκκινα βεγγαλικά και ενός διαβόλου μάτι

Κι αν οι πιστοί λαλήσουν για αμαρτία
φτύσε εσύ φωτιά να χύσω εγώ λαγνεία...

Το δήθεν, φίλε μου, ζητά στοές που στάζουν υγρασία...



... στου νου του τα βαθιά κι ανέραστα πορνεία...

http://secretsandshadows.blogspot.com/2010/08/blog-post_26.html
 
απο Angelina Rain

Federico Garcia Lorca - Κασίντα του ρόδου

Federico Garcia Lorca - Κασίντα του ρόδου








painting by Parastoo Ganjei


Το ρόδο

δεν ζητούσε την αυγή
σχεδόν αιώνιο στο κλωνί του,
κάτι άλλο ζητούσε.

Το ρόδο

μήτε γνώση μήτε ίσκιο ζητούσε
όριο σάρκας και ονείρου,
κάτι άλλο ζητούσε.

Το ρόδο

δεν ζητούσε το ρόδο.
Ασάλευτο στον ουρανό
κάτι άλλο ζητούσε.


Απο το blog poetry of silena .
http://poetry-of-silena.blogspot.com/2010/09/federico-garcia-lorca_09.h