Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

Κλείσε τα παράθυρα

Κλείσε τα παράθυρα





Κλείσε το παράθυρο, μη βλέπουν οι γειτόνοι,
και την πόρτα σφάλισε και σβήσε το κερί.
Η αγκαλιά μου πύρωσε, σαν τη φωτιά, και λιώνει,
για σφιχταγκαλιάσματα κι όλο σε καρτερεί.

Έλα,
μη μας βλέπουν λοξά οι ματιές του κόσμου,
δος μου το χειλάκι σου, που είν’ απαλό, νωπό.
Έχω κάτι ολόγλυκο, για σένα, απόψε, φως μου,
έχω κάτι ολόγλυκο, σα μέλι, να σου πω.

Έλα… πέσε πάνω μου και μην κοιτάς με τρόμο.
Το κερί μας έσβησε, δε μας θωρεί κανείς,
ξ
έχασε πως βρίσκονται κι άλλες ψυχές στο δρόμο,
κι έλα να κυλήσουμε σε πέλαγα ηδονής.

Έλα… ως τα μεσάνυχτα θα σε φιλώ στο στόμα,
έλα, κι είναι οι πόθοι μου τρελοί, τόσο τρελοί,
που το γλυκοχάραμα θα μας προλάβει ακόμα
στο πρώτο μας αγκάλιασμα, στο πρώτο μας φιλί.

Κι όταν σε ρωτήσουνε, τη χαραυγή, οι γειτόνοι,
για ποιο λόγο σφάλισες, -αχ, πες τους, να χαρείς,
πες τους, πως, στην κάμαρα, φοβάσαι σα νυχτώνει,
κι έπεσες και πλάγιασες νωρίς,–τ' ακούς; Νωρίς!...


Στην έκδοση του Φέξη βρίσκω ότι δημοσιεύτηκε στην Ελληνική Επιθεώρηση (τ. 315, Ιανουάριος 1934), αλλά από την ηδυπάθεια που το χαρακτηρίζει ο Α. Δικταίος κρίνει ότι είναι αρκετά πριν από το 1930. Δεν το συμπεριέλαβε σε κανέναν πίνακα έργων του «όπως άλλωστε κι όλα τα πιο απροσχημάτιστα που έγραψε», σχολιάζει ο Δικταίος.

Ποίημα που υπάρχει σε αρκετά σημεία στο Διαδίκτυο. αλλά με άλλο τίτλο (Κλείσε τα παράθυρα) και με αρκετές μικροδιαφορές από τη μορφή που δημοσιεύω εδώ, η οποία είναι παρμένη από την έκδοση του 







«Ζήτρου».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου