Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

Ανάσες στο γκρίζο του χειμώνα

Είναι που χάθηκε το Φως, είπες
κι έγινες, έκτοτε, σκιά μου.
Μα εγώ το βλέπω… ωσάν φυλλορροή
χορεύεις στο γκρίζο δάσος του χειμώνα.
Κι όσες ανάσες λησμόνησες να πάρεις,
- ή μήπως φοβήθηκες; Παραμένει το ερώτημα -
σαν άγριος άνεμος ξεχύνονται
δαμάζουν τα πετούμενα του Άδη.
Κι ο λύκος γαληνεύει εντός μου
καθώς ο φτερωτός θεός αναθάλλει.
©3.1.14
Ανάσα στο γκρίζο του χειμώνα
Posted in Ποίηση | Tagged

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου