Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

νεκρικη σιγη

νεκρικη σιγη απλωνεται γυρω μας
αποηχος μεγαλης θλιψης
αγκομαχουν οι ανθρωποι
στεναζουν τα κρεββατια
λιγη απομεινε ψυχη
χαμενοι ολοι μοιαζουν
στα καλντεριμια του μυαλου
κλειστη και σφαλιστη παραμενει η καρδια τους

ω! ποσο μακρυα της φυγαμε παλι
μια ανασα ο δρομος του γυρισμου
αλλη μια ανασα

ερχεται η ωρα του οριστικου αποχωρισμου
η ωρα του μεγαλου σαλτου
δεν θα περασουν ολοι απεναντι
δεν γινεται να ζησουν
οσοι χωρις ψυχη βαδιζουνε τον δρομο δεν θα βρουνε
οσοι εφαγαν τον λωτο εκει για παντα θα μεινουν

μην ξεχνας ο Οδυσσεας μονος του εφτασε στην Ιθακη
οι συντροφοι του χαθηκαν
παραπλανηθηκαν , λυγισαν,
μικρες ηταν οι αντοχες τους
αλλιως περιμεναν αυτοι
πως θα ταν το ταξιδι

λιγοι τον δρομο ξερουνε
λιγοι τον περπατουνε
λιγοι πολυ θα αντεξουνε
σε τουτο το ταξιδι

αποχαιρετα την Αλεξανδρεια που χανεις
ειπε ο ποιητης
 πισω ποτε να μην κοιταξεις...





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου